A home, far away from home.
Het is 6 uur als maandagochtend de wekker gaat, alsof ik opsta om naar het werk te gaan, een weekend relaxen was heerlijk maar het kriebelt.
De tassen zijn gepakt om voor 3 dagen af te reizen naar de zuidkust, we hebben heel veel spul mee voor de Albino kids onderweg en de Salvation Army School for the Blinds.
Dit keer hebben we Justus, een bekende chauffeur van vorig jaar gecharterd die ons vandaag zal rijden en doorkruisen de stad waar het al redelijk druk is om 7 uur in de ochtend, en steken de rivier over middels de ferrie.
Het is altijd weer een heel spektakel, wel duizend man past erop, houten karren vol getast met kisten fruit, groenten en ander spul kunnen bijna de helling bij de ferrie niet opkomen, 6 gespierde mannen, glimmend van het zweet proberen blootsvoets de handkar in bedwang te houden, een heel zware klus.
Dan komen we in Likoni aan de overkant van de rivier aan waar het een drukte van jewelste is, de goten aan de kant van de weg liggen vol met afval waar de loslopende koeien rustig van staan te eten.
Kijk niet raar op als er iemand met een geit aan een touwtje de boot afkomt, op weg naar de slacht of een andere eigenaar.
In Kwale pikken we Almasi, onze vriend/albino coördinator van Kwale Eyecentre op die mee gaat vandaag, hij kent hier werkelijk ieder dorp, we rijden door de Simba Hills, ooit staken hier regelmatig olifanten de weg over, nu ontsnapt er zo hier en daar een geit of komen we een kind met stok in de hand tegen die de koeien of geiten naar een ander stukje land brengt.
Gelukkig staat er zo hier en daar wat water in de rivier waar de vrouwen de was staan te doen, menig dorp heeft geen water en dan is het ver lopen om een watertappunt te bereiken en dan kies je dus duidelijk voor het dichtste bij.
Midden in de bush ontmoeten we ons eerste albino klantje, een meisje van een jaar of 8, blootsvoets, met haar vader, zij wonen te ver van de plekken die we vandaag bezoeken dus heeft Almasi hier afgesproken. We geven zonnebrand crème een lipbalm, een zonnebril en een pet en tevens geef ik smeer instructie.
Sommigen hebben echt geen idee dat je voor de nacht niet hoeft te smeren en is het totaal nieuw en de eerste keer dat ze een tube zonnebrandcrème in de handen hebben.
Het leek zo mooi, de overheid besloot om alle Keniaanse Albino’s gratis zonnebrandcrème te verstrekken, alleen jezelf registreren als PWA, ( Person With Albinism) zou genoeg zijn om toegang te hebben tot deze mooie crème.
Wij hebben al eerder problemen ondervonden met de instanties om het in te voeren, maar nu schiet de overheid in zijn eigen voet doordat hun eigen instantie KEMSA ( Kenyan medical supply authority's) moeilijk doet dat er geen houdbaarheid datum op de flessen staat, en wie is hier de dupe van…
Al 7 maanden wordt er dus niets verstrekt! maar goed, wij hebben mee om allen die we tegen komen van wat te voorzien.
We rijden verder over de rode aarden wegen, langs wuivende palmbossen, worden gepasseerd door prachtige beschilderde bussen en komen uiteindelijk aan op onze eerste bestemming, KIBANDAONGO.
Een gat in de middel of nowhere, enkele lemen hutten en een schooltje, de kinderen lopen soms wel 2 uur om hier te komen, we treffen er een uiterst aardige Headteacher die zeer is begaan met de kinderen.
Er is een speciaal gebouwtje waar de Albino kinderen verblijven en overnachten, er is geen spat luxe te bekennen, eerder armoede.
De kinderen, 10 stuks zijn erg verlegen en kijken alleen maar naar de grond, de zon kunnen ze niet in hun ogen verdragen.
De slaapzaal ziet er sober uit, er is een grote stapel met matrassen die ’s avonds op de grond worden uitgestald om te slapen en 2 kinderen in 1 bed, meer is er niet, de kleding is zeer armoedig en hier nemen we uitgebreid de tijd om goede instructies te geven aan de huismoeder die zich over deze groep kinderen ontfermt.
Ook hier is in geen maanden een tube crème geweest, verder mag iedereen een zonnebril uitzoeken en verstrekken we lippenbalms.
We vervolgen onze reis naar Kwale, home town van Almasi en besluiten eerst iets te gaan eten. Bruinen bonen met een andijvie prutje en een Chapati (neutraal pannenkoekje), het gaat er wel is al is het bloedheet.
Ik sla een flesje cola achterover, mijn god wat is het heet.
Dan vervolgen we onze weg naar Hennis Academy, deze school heeft een groep albino kinderen die beter toegang hebben tot de crèmes en die ook meer aandacht en zorg krijgen, dit zie je onmiddellijk aan de huidconditie.
Blije kinderen die het goed doen op school, tevens krijgen de beste presteerders een grand van de overheid om te kunnen studeren.
We reizen weer af en gaan bij het huisgezin van Almasi langs. Je kent iemand al jaren en dan is het altijd weer een verrassing om te zien hoe iemand leeft, een eenvoudige lemen hut met rieten dak maar….. een waterbron voor de deur en dat is als vloeibaar goud, de waka Waka’s van vorig jaar staan op te laden in de zon om vanavond de hut te voorzien van licht zodat de kinderen kunnen studeren.
Ook hier is het geen vetpot maar gaan de kinderen graag! naar school, ik heb stroopwafels mee als traktatie waar de familie vanavond van gaat smullen.
Na een praatje met de familie vertrekken we weer om kennis te maken met een nieuwe groep albino jongeren, hierover in mijn volgende blog meer.
Het is mooi geweest, tamelijk oververhit laten we ons naar Diani rijden om op de camping een huisje met zwembad te omarmen, wat een heerlijkheid, ik kan me nog net inhouden om niet met kleding en al het water in te springen.
De volgende dag bezoeken we het Oogziekenhuis in Kwale waar vele albino kinderen hun oogcontroles krijgen, maken we de staf blij met vele gedoneerde zonnebrillen om uit te kunnen delen aan hen die het zo nodig hebben.
We bezoeken de kinder poli en ik geef er een deel van de potloden, kleurboeken en een tas kinderzonnebrillen.
Met de Tuk Tuk laten we ons terug brengen naar Diani, met wapperende haren en een zwoele wind trekken we voorbij aan de lemen hutjes en wuivende palmen.
Je moest eens weten, de werkelijkheid ziet er anders uit en niets is wat het lijkt!!
Warme groet Carla.
Happy kids at Tudorschool.
Be Welcome our Friends schalt ons tegemoet.
Een warm, lees extreem heet en klam welkom, wordt ons toe gezongen in Tudor Slumschool, midden in de sloppenwijk van Tudor, Mombasa.
Thuis ging ik weegschaal op en af met de koffers, ik had zoveel mooie materialen van velen gekregen voor de scholen.
Voetballen, schoolmateriaal, geld voor schooluniformen, te veel om op te noemen.
De vlucht ging voorspoedig, een korte overstap zonder gedoe bij de douane in Nairobi, we stappen over voor de laatste vlucht van vandaag die ons naar Mombasa zal brengen en om 01.00 ’s nachts worden we hartelijk onthaald door Johnson Mokaya, onze hostfamily.
"Thuis" bij onze familie keffen de hondjes er lustig op los, 10 heeft de familie er nu., we vragen of ze soms fokkers zijn geworden? en moeten oppassen niet in de enkels te worden gebeten, vannacht dus de oordoppen in!
De volgende dag het in orde maken van telefoon en internet en weer de contacten aanhalen.
Dan gaan we vrijdag ochtend op pad naar het slumschooltje, Priscilla, de directrice van het schooltje, 2 lemen hutten met ijzeren golfplaten dak, komt ons ophalen.
Er krioelen zoveel steegjes in de sloppenwijk dat wij het schooltje zelf niet kunnen vinden.
Hermien en ik springen over open riolen, bukken voor lage metalen platen die dienst doen als dakje en ademen vooral niet door de neus want de geur is niet te harden!
Het uitzicht is echter prachtig, het water van de Tudor creek blinkt ons tegemoed.
Een klasje van 33 kinderen van 3 tot 5 jaar en een klasje van ca. 80 kinderen, iets ouder, kijken ons verwachtingsvol aan want er is een grote tas mee en de voetbal die bovenop ligt trekt meteen de aandacht.
Er wordt een hoop gesmoest en de kinderen worden toegesproken om stil te zijn.
De kids worden onrustig en ik besluit om het praatje zo kort mogelijk te houden.
Een mooi bedrag van 180 euro wordt er overhandigd, te gebruiken voor schoolbankjes en tafeltjes, nu zitten er veel kinderen op de grond, tevens kunnen er uniformen van worden aangeschaft.
Na het welkomstlied gaan we naar buiten, het is bloedheet in het klasje en het zweet druipt van me af.
De kids zijn uitzinnig van blijdschap, de jongens mogen voetballen en de meisjes touwtje springen.
Een geweldig cadeau voor de school dus waar zeker goed mee om zal worden gegaan, de spullen van vorig jaar leven nog steeds!
Na een uurtje kappen we ermee en al glibberend en glijdend strompelen we de sloppen weer uit.
Wat een blijdschap hebben wij/jullie hier gebracht!!
We bezoeken de doekendames op Radna Square en laten weer een bestelling achter, wat zijn ze blij met weer wat verkoop.
Al rond de 50 stuks staan in bestelling en het kan nog tot eind volgende week Dus voor diegene die het vergeten zijn en alsnog willen....
Een meeting met de lokale Albino vereniging staat op stapel die we voorbereiden.
De hitte is enorm en de luchtvochtigheid is hoog waardoor we ‘s avonds als dood in bed liggen, vooral niet verroeren en de fan op de hoogste stand.
In de compound waar we zitten is het windstil waardoor we besluiten om het weekend 2 nachten in een hotel in de buurt te vertoeven.
Fijn aan zee met een lekkere bries en zwembad, zo kunnen we weer opladen en ons voorbereiden voor de komende week.
Karibuni,
Carla.
Mombasa 2019.
Lieve Familie, vrienden en collega's,
Op 26 Februari vertrek ik weer voor 15 dagen naar mijn zo geliefde project in Mombasa, Kenia.
De revalidatie kinderen bij de APDK die we uit de bush halen met enorme klompvoetjes en dan laten opereren in Mombasa, de albino kindjes op de blindenschool heb ik in mijn hart gesloten, het oogheelkunde project en het schooltje in de sloppenwijk waar nu maar liefst rond de 100 kinderen mogen leren en daardoor niet hoeven rond te scharrelen in de drek en modder.
Mijn vraag aan jullie is om me mee te helpen voor hen wat spullen mee te kunnen nemen.
Dan denk ik aan o.a balonnen, kleurpotloden, kleurboekjes, school spulletjes, zonnebrillen voor de albino kinderen, speel attributen zoals springtouwen, voetbal of knutsel spulletjes, tandenborstels etc etc.
De kinderen op de Likoni school for the blinds verblijven er ook in het weekend.
Hoe mooi zou het toch zijn om hen wat tijdverdrijf te bezorgen in de vorm van bovenstaande, of naar eigen intepretatie in te vullen.
Ook kunnen we kinder schoentjes/ sandaaltjes en petjes voor de albino kinderen enorm goed gebruiken.
Zonnebrandcrème voor de albino kinderen krijg ik via de Stichting Afrikaanse Albino's.
Op de afdeling zet ik een doos neer om evt. spullen in achter te laten.
En....tevens kunnen er weer Keniaanse doeken worden besteld.
10 euro voor een enkele en 17,50 euro voor een dubbele.
Opbrengst voor het project.
Mijn dank is groot!
Carla.
Enjoy the little things.
Naarmate het einde van het jaar nadert blik ik graag even met jullie terug.
2018 was een druk jaar voor het project met onze Albino kinderen in Mombasa.
Mijn verblijf in Maart was succesvol, veel gezinnen hebben we blij kunnen maken met een Waka Waka, licht en veiligheid in de hut was ineens voor vele gezinnen met slecht ziende Albino kinderen binnen bereik.
Honderden kinder zonnebrillen en even zoveel tubes zonnebrandcrème waren er mee die gretig hun weg vonden op de juiste plekken.
Meer dan 100 Keniaanse doeken, koffers vol, zijn er mee terug gegaan en zijn deze hete zomer met veel enthousiasme door menigeen op het strand of bij het zwembad gebruikt.
Eindeloos veel potten jam zijn er gemaakt en door onze handen gegaan, de vraag was zelfs groter dan het aanbod.
Unieke Keniaanse sleutelhangers, een sleutel tot succes werden volop afgenomen, nog een restant is er over.
Zo hier en daar zijn praatjes gehouden om het project onder de aandacht te brengen, en dan zijn er ook nog wat houten kerstbomen verkocht, onze jaarlijkse traditie.
We realiseren ons dat er al heel wat in de Hollandse huiskamers staan die vorig jaar zijn aangeschaft.
Al met al kan ik volgende week een mooi bedrag van bijna 1.400 euro overmaken op de rekening van de Salvation Army Likoni School for the Blinds. Hier verblijven de albino kinderen van de Familie Lewa, bekijk ook eens de bij behorende foto pagina!
Zo zijn ze weer zeker om komend jaar op kostschool te kunnen blijven, veiligheid en onderwijs!
Voor nieuwe schooluniformen en schoenen moeten we nog even sparen, dus… wie mee wil doen, laat het me weten.
Maar de grootste prioriteit om de kinderen op school te houden het komende jaar is in ieder geval gelukt, zij hebben nu zomer vakantie en starten in Januari weer met een nieuw schooljaar.
Rest mij om iedereen te bedanken voor hun steun dit jaar.
Dan hier nog een woord van dank van de school.
Dear friends and collegues of Carla,
I want to thank all of you for the continues support of the children from the Family Lewa.
Through your help they have a safe place to live and can join our school program.
For this family , living in a very poor and rural area it should be impossible to send their children to our school, a school, very special for children with bad vision, the problems they have to solve with, because of being an Albino.
Many more thanks and God will bless you through his hands.
May you have a warm and peacefull Christmas and a Healthy 2019.
Elizabeth Ngare,
Principal, Salvation Army Likoni School for the Blinds,
Likoni, Mombasa.
En natuurlijk voor iedereen fijne feestdagen en een gezond 2019.
Carla Sonder.
Samburu Samburu wat ben je mooi.
You want a tuk tuk mam?
Het is heet als Hermien en ik naar de weg lopen, de matatu’s denderen ons voorbij, dan stopt er een en moeten we ons op de achterbank proppen, maar hier hebben we vandaag geen zin in en we wuiven de chauffeur dat hij door kan rijden.
I can drive you zegt de tuk tuk man en na enig onderhandelen stappen we in, op weg naar de doeken dames op Radna Square.
We hebben een enorme bestelling aan doeken die niet in 1 keer gekocht kon worden en we hebben de dames een opdracht verstrekt die vandaag klaar zou staan.
De chauffeur laveert behendig tussen de matatu’s en al pruttelend komen we aan bij de dames die er weer veel werk aan hebben gehad en mooie bundels hebben klaar liggen.
Geld moet rollen zegt men wel eens en dat doet het vandaag, Milly en Margareth zijn uitermate blij om zo weer iets te hebben verdiend aan de klus, blije dames, blije afnemers en blije gebruikers zullen we maar zeggen.
We laten de doeken bij de dames en genieten eerst van een lekkere cappuccino, bestellen dan een Über taxi en laden de kofferbak vol met gevulde tassen.
This is serious work roept de bewaker van het hotel als we terug komen, maar gelukkig zijn er een paar behulpzame tuinmannen die als pakezel dienen en de tassen naar ons huisje brengen in ruil voor een hippe zonnebril want daaraan hebben we een overvloed.
Of we een briefje willen tekenen dat ze hem hebben gekregen en niet gepikt…, stuur de beveiliger maar naar ons zeggen we maar dat is uiteindelijk niet nodig.
Ruisende palmbomen, jonge mannen torsend met houten handkarren vol geladen met gevulde watertonnen, vrouwen met bundels hout op het hoofd, kuddes geiten en koeien op de weg.
We komen het allemaal tegen op reis naar Samburu, zo landschappelijk en bijna idyllisch, het is een hard leven om zo in de bush te wonen, verstoken van stromend water en electra.
Toch zijn de mensen vrolijk, alle kleine beetjes deel je met familie en buren om zo rond te kunnen komen, gemeenschapszin, daar kunnen wij nog iets van leren!
Zo rijden we, Hermien, Anneke,Mieneke, de chauffeur Justus en ik in 2 ½ uur naar Samburu.
Ik navigeer met google maps, wat een uitkomst en zo arriveren we mooi op tijd bij Ndohivyo Primary School waar Almasi onze vriend en albino coördinator van het oogziekenhuis ons al op staat te wachten.
Het is zaterdag en de school is 3 weken dicht wegens vakantie dus kunnen wij mooi een klaslokaal in gebruik nemen.
De mensen druppelen binnen, de tam tam heeft gewerkt en ik ben enorm blij te zien dat er zoveel moeders met baby's op zijn komen dagen.
Mooie goed verzorgde kindjes met een tere maar nog ongeschonden huid, moederliefde heet dat, zo je best doen om met de weinige middelen die er zijn je albino baby in goede conditie te houden, ze hangen lekker aan mama's borst, die enge Mzungu's moeten ze eerst wat beter bekijken.
Enkele tienerjongens zitten lekker met elkaar op een schoolbankje te kletsen, een peuter speelt met een net door ons opgeblazen ballon en wil er zo graag mee voetballen.
We richten met een aantal schoolbankjes een soort toonbank in, een baby afdeling en de wat ouderen.
Dan start onze meeting en neemt Almasi het woord, vertel ik met wat voor reden we hier zijn.
De mama's kijken al heel blij, er wordt nu eens aan hen gedacht, en omdat er geen smeerinstructie hoeft te worden gegeven en iedereen op de hoogte is omtrent het belang van goede verzorging van de huid, kunnen we meteen starten.
Eerst zijn de mama's met de baby's aan de beurt.
Om de beurt komen ze bij me en gaan we de baby brilletjes passen en dat valt nog niet mee.
Er wordt hevig geprotesteerd want wat krijg ik nu toch op mijn neus, het passen is precisie werk en er worden per kind 2 brillen uitgezocht, lippenbalsem, zonnebrand nog 2 leuke hoedjes.
Zo komen er 6 baby's aan me voorbij die ik allemaal goed kan voorzien.
De tienerjongens rommelen lekker in de petten en brillen voorraad, zij maken hun eigen keuze, een pet met opdruk is dan ineens een stuk hipper dan de saaie die ze nu op hebben.
Na een goed uur is de passessie gedaan en iedereen happy met alle spullen.
Waka Waka go's into the wild.
Mijn vraag naar deze mooie solar lampen en sommigen ook als powerbank, weten jullie het nog?
We hebben een bekende vriendin van ons ingezet die haar belevenissen in Zambia uitgebreid op Facebook heeft beschreven, duizenden volgers lezen haar verhalen waarin wij zijn getagd en zodoende komen er tientallen Waka Waka's binnen die we mee konden nemen.
Wat een geschenk van deze lieve donateurs, hier maken we mensen enorm blij mee.
Er zijn 2 actieve dames, mobilizers die veel op pad gaan om albino kinderen te zoeken en te registreren, zij hebben wel een Waka Waka verdient vinden we.
De eerste dame weet niet wat haar overkomt, ze is totaal overdondert en weet geen woord uit te brengen.
Ik doe haar voor hoe ze hiermee de telefoon op kan laden en hoe de lamp werkt.
Dan komt het bij haar binnen en verschijnt er een voorzichtige glimlach.
Dan de volgende dame, een pittige tante die haar mannetje staat.
Ook haar leg ik het uit en ze is super blij, begint te joelen, wij doen natuurlijk mee.
Be Blessed roept ze ons toe, mijn hart maakt een sprongetje van vreugde, wat geweldig om deze vrouwen die het heel zwaar hebben zo een steuntje in de rug te kunnen geven, het is ze zo gegund.
Licht en power is veiligheid voor een duwtje in de goede richting.
We ruimen de boel weer op, ik voel me een stukje lichter en ben oprecht blij met deze geslaagde ochtend.
We hobbelen weer 2 1/2 uur terug naar Mombasa met af en toe een hevige regenbui, goed voor het land dat zo gortdroog is.
Welcome back begroet de portier ons met een brede glimlach, de man moest eens weten hoe wij vakantie vieren.
DO YOUR LITTLE BIT OF GOOD WHERE YOU ARE,
IT IS THOSE LITTLE BITS OF GOOD PUT ALL TOGETHER THAT OVERWHELM THE WORLD .
D.TUTU
Assante Carla.
True Experience.
Vrolijke krakende muziek schalt zachtjes uit menig transistor radio.
Hevige riool luchten dringen zich aan me op en zo hier en daar glibber ik weg in de drek, spring van de ene naar de ander met zand gevulde zak en ik moet ook nog opletten niet aan metalen dakjes te blijven hangen.
Het is met recht een hele toer om heelhuids aan te komen en dan heeft het vannacht gelukkig niet geregend.
Mensen zitten lusteloos op het stoepje voor de hut en koken op open houtvuurtjes een potje.
Ik ben er weer, op weg in de sloppen van Tudor naar de True Experience Nursery School.
De bal rolt nog steeds, meer dan 40 kinderen staan in een kring en de juffrouw gooit de bal over en zo gaat die van het ene naar het andere kind.
Geweldig dat de 2 jaar geleden gedoneerde voetballen nog levend zijn, evenals de springtouwen.
Samen spelen en lol hebben, een beetje gym, geweldig voor de kids.
Priscilla en Jacob, de founders van het schooltje dat bestaat uit 2 lemen hutten met een golvend metalen dak met 140 kinderen, staan me met een grote glimlach op te wachten, het andere klasje zingt vol enthousiasme You're Welcome My Friends.
Het klasje dat vorig jaar werd uitgebouwd door sponsoring kan nu meer dan 20 kinderen extra hebben, mooie stevige plastic stoeltjes zijn er aangeschaft met tafeltjes.
Het is fijn om hier weer te zijn en te ervaren dat door deze vergroting van de school er weer 20 kinderen extra uit de sloppen wat onderwijs krijgen.
Schriftjes, potloden, ballonnen, het wordt in dank aanvaard.
In de bloedhitte en druipend van het zweet sta ik een toespraak te houden over onderwijs, verder komen en de toekomst van de kinderen, onderwijs is tenslotte een recht!
2 lieve vrienden hebben me een mooi bedrag meegegeven waardoor we 30 kinderen van het schooltje in een nieuw uniform kunnen steken, daarbij nog een bedrag van sponsoren van Mieneke en Anneke en dan zijn het ineens 42 uniformen, grandioos!
Het wordt me met recht te heet en we taaien weer af na nog uitbundig te zijn toegezongen, Be Blessed, nou dat komt wel goed!
De APDK revalidatie is onze volgende klant, 40 kinderen revalideren er na geopereerd te zijn.
Kinderen met klompvoeten, extreme x en o benen, schisis en enorme waterhoofden die we in Nederland nooit zullen zien zie je hier voorbij komen.
Een hoop gekrijs als er een fysiotherapeut met ferme hand een been probeert recht te buigen, o jee, als dat maar goed gaat bedenk ik me, ze zijn hier niet kinderachtig in hun handelen.
Een warm welkom met de staf en we praten bij over de Mobile Clinic, die er nu anders aan toegaat.
Meer samenwerking met de lokale county’s , consultatie bureau's en de overheid, dat is hoe het hoort en dit is uiteindelijk een verbetering voor hen die het toekomt.
Dan bezoeken we nog de Portreitz School for de Handicapped, daar komt de 800 liter zonnebrand aan die al in de haven ligt, uitgeklaard moet worden en dan kan worden overgedragen aan onze Albino groepen die voor verdere uitgifte gaan zorgen, super.
Ondertussen drijven we handel met de doekendames.
Een bestelling van ongeveer 100 stuks hebben we en dan is het een heel gepuzzel.
Kleurtjes, streepjes, effen, met en zonder badstof, het is er allemaal.
We plaatsen een grote order want 100 is heel veel in een tijd dat het toerisme weer uit het slop komt en overeind krabbelt.
Het komt goed verzekeren de dames ons, laat dat maar aan hen over.
True Experiences, ze zijn er volop en het verveelt me nooit!
Wordt vervolgt…..
Happy Faces.
Stralende ogen, een brede glimlach en oprecht blije kinderen.
Wat was het een feestje vrijdag in Likoni school for the Blinds.
Nog geen 24 uur geleden stuiter ik de trappen thuis af, beladen met goed gevulde koffers.
We hebben de grote auto van Rob mijn broer ingezet en Monique brengt Hermien en mij naar Schiphol.
Hier wachten we op Anneke, de schoonzus van Hermien en haar zus Mieneke.
De check in gaat vlot en uiteindelijk vervoeren we 242 kilo bagage, dat bestaat uit
merendeel zonnebrandcrème, zonnebrillen petjes, waka waka’s en spulletjes voor de slumschool.
Er is door menigeen flink de best gedaan om ons zoveel mogelijk waardevolle spullen mee te geven..
En dan is waardevol niet uit te drukken in geld maar wel in het op kunnen zetten van een zonnebril voor de albino kinderen die niet in de zon kunnen kijken maar alsmaar naar hun voeten staren! of het insmeren van de tere Albino huid met crème, het verlichten van een donkere hut met een stukje veiligheid.
Het was een kort nachtje, de vlucht verliep snel, bij de overstap in Nairobi werd ik er toch weer uitgepikt om de bagage te openen, maar ik bezwoor de beambte dat het 2e hands spullen waren vooruit dan maar was de armbeweging.
Uiteindelijk arriveerden we om 2 uur in de ochtend in ons mooie typisch Afrikaans gestylde hotel om na een paar uur slaap alweer op pad te gaan.
Na vooraf al veel geregeld te hebben, ook de WhatsApp en Messenger zijn gelukkig in Kenia volop in gebruik, wist ik dat de 4 albino kinderen vandaag door de vader opgehaald zouden worden voor vakantie, ik ben dus net op tijd!
De muziek schalt door de matatu als we ons naar de ferry laten rijden en ons dan in het gedrang storten van de mensenmassa die ook de rivier over willen steken.
Mzungu mzungu hoor ik met regelmaat, mannen met zware vrachten op het hoofd, vrouwen met een kind op de rug en er nog 1 aan de hand.
Houten handkarren, vol geladen met groente en fruit, die met moeite de ferry opkomen, het is zo’n bekend plaatje maar toch ieder keer weer zo bijzonder om mee te mogen maken, het verveelt nooit.
Aangekomen aan de overkant pakken we de tuk tuk en bereiken de school waar het al redelijk stil is.
De vakantie is gisteren aangebroken en al veel kinderen zijn opgehaald.
Mbeyu,Monica,Nzara en Elisja wachten op de vader, John die ze op komt halen.
De ontvangst is aller hartelijkst, Elizabeth de directrice, meestal gehuld in mooie kleurige jurken verontschuldigd zich, It’s holiday en dan draag ik iets makkelijks, een spijkerbroek dus.
Het is altijd weer een verrassing, een strak uniform van het Leger des Heils, lange kleurige jurken, het staat haar allemaal.
Dan komt de vader op school aan, hij heeft er al zo'n 3 uur reizen opzitten om vanuit Mbegani naar de school te komen.
De kinderen zijn blij hem te zien en met zijn allen zitten we bij Elizabeth in de woonkamer.
Ik bespreek de vorderingen op school, het zijn slimme kinderen zegt Elizabeth, het sponsor schoolgeld breng ik ter sprake.
Eind 2017 hebben we met hulp een sponsoring van de overheid aangevraagd en jawel, voor alle 4 de kinderen wordt er voor 3 maanden schoolgeld betaald door de overheid.
Dat is mooi zeg ik tegen Elizabeth, maar wat doe je dan met het sponsorgeld dat nu “ over” is aangezien ook door de county is bijgedragen?
Even de puntjes op de i zetten en laten weten dat ik óók verder nadenk.
Dit is dus een buffer geworden voor vervanging van kapotte schoenen, extra reisgeld als er ineens een extra vakantie wordt ingepland, kortom, het wordt goed bewaakt.
Dan kom ik als “paashaas” met allerlei cadeautjes uit de hoge hoed.
De kinderen mogen een mooie pet uitzoeken, het worden er uiteindelijk 2 voor ieder kind., verzameld op scholen van collega’s met kinderen.
Ik heb zo’n schik omdat ze echt de eigen keuze maken in wat ze mooi vinden.
Een mooie Vichy lipstick met dank aan zorgzame zusjes, super zonnebrillen, door zovelen verzamelt, we hebben er zoveel en de kinderen zoeken er echt zelf 2 per persoon uit die ze mooi vinden
Ik had de vader gevraagd om mijn telefoon die ik hem vorig jaar heb gegeven mee te nemen.
Dan vraag ik of ze weten wat een Waka Waka is, dit betekend Licht in het Afrikaans.
De man glimt van oor tot oor als ik laat zien dat hij nu zijn telefoon kan opladen met het bij geleverde kabeltje en het werkt!
Ik geef er 2, 1 als lamp/powerbank om ook mee op te kunnen laden en de andere is de lamp versie.
Veiligheid en comfort in de hut, ook zij hebben hier recht op.
De vader moet normaal wel een uur lopen om de telefoon op te laden en betaald hier dan 30 cent voor, ik zeg hem dat hij nu ook kan “verdienen" door de telefoon van anderen bij hem op te laden.
Er komt een big smile, ik heb hem op een idee gebracht.
Dan verlaten we de school weer, de vader met 3 van de 4 kinderen.
De oudste gaat mee met een sportmanifestatie, alle blinder/slechtzienden scholen hebben deze week een competitie en Elisja is heel goed in sport.
We storten ons weer in het gedrang van de ferry, crossen de rivier en pakken de matatu.
Onderweg komen we en passant nog een groep mensen tegen aan de kant van de weg.
Zij lopen met een houten kruis voorop in processie, dat is een lange en hete wandeling naar het licht in de duisternis.
Na een tussenstop bij de bank, al dat sponsorgeld moet natuurlijk worden omgezet in Shillingen, gaan we aan de koffie en spoelen later het stof en zweet van ons af in ons heerlijke zwembad.
Even het hoofd leegmaken na een drukke eerste dag.