Challenges.

Het is vroeg,woensdag ochtend 6 uur als de wekker gaat, de start vande 3 daagse Mobile Clinic ronde in de regio Mariakani, de hitte en droogte van de vorige keer staat nog op mijn netvlies.

Hermien en ik sluipen het huis uit zonder ontbijd, dat komt later wel en we nemen de matatu naar de stad, geen buur die zo vroeg langs komt om ons een lift te bieden.

Dan besluiten we ons de luxe van een Tuk Tuk te permiteren, er is veel mee en we hebben geen zin om in de overvolle matatu te stappen.

APDK Portreitz is ons vertrekpunt waar de ambulance staat.

Ibrahim de chauffeur rijdt ons bijna voorbij, al zwaaiend naar hem stopt hij, verrast ons te zien.

Ben je ons vergeten vragen we verontrust, dan komt er een soort excuus, tja gisteren wel verteld maar...., afijn we bergen de spullen op en vertrekken naar de stad waar we Peter de fysiotherapeut op pikken.

Wachten in de stad is nooit erg, er gebeurt zo veel, dames met hun standje, een kleedje op de grond waar vandaan zij hun groenten en allerlei andere waar verkopen, al is het maar 1 euro per dag, toch wat verdiensten.

We vervolgen onze weg weer verder en dan na 10 minuten komt Ibrahim er achter dat we een lekke band hebben, tsss dat wordt oponthoud van bijna een uur en wij besluiten om een koffie met mhambra te pakken bij het lokale tankstation.

Uiteindelijk 21/2 uuur later verlaten we de stad na eerst nog wat gesteggel om een bonnetje voor de reparatie, ja, alles moet verantwoord worden.

De bon is er niet en ik bied een blaadje uit mijn kladblok aan en wij zijn uiteindelijk getuigen.

District Mariakani is deze week aan de beurt, een gort droog gebied waar sinds een half jaar geen druppel water is gevallen.

Kuddes met geiten en koeien komen we tegen, naarstig op zoek naar gemorst water bij een waterput, het vee ziet er mager uit.

Vrouwen met een ton op het hoofd en kind op de rug zoeken ook de bron op en dan heb je het over een 20 liter vat, respect!

Menig handkar, kruiwagen en chinese fiets zien we voorbij komen die vol staan met lege nog te vullen tonnen, sjokkende ezels die het zwaar hebben, men is vaak een halve dag onderwegom water te vinden.

In Rabai pikken we de eerste mobiliser voor de APDK op, nu is het een leraar die weet wanneer wij komen en van te voren op zoek gaat naar kinderen met handicaps en de ouders op onze komst wijzen.

Ik ben verrast te zien dat Almasi, de albino coordinator van Kwale Eye Hospital zo alom bekend is, hij doet er goed werk, bekendheid met albinisme in de ruimste zin van het woord verspreiden, ik ben er blij mee.

St. Lukes hospital in Kaloleni, een prachtige landelijke omgeving met vele palmbomen, je waant je in de Cariben maar dat lijkt maar zo, geen water, droogte, slechte oogst.

Af en toe een klein stukje grond dat is bewerkt voor de aardappels, suikerriet stengels en mais, wat heb je aan een groot stuk bewerkte grond als er geen water voor handen is?

We vinden onze eerste klantjes hier en we treffen een 4 maanden oud kindje aan, sterk vermagert en het meisje heeft een enorme schisis waarbij ook de helft van de neus is betrokken, het kind weegt 3 kilo terwijl het er 6 moeten zijn, schokkend!

Een wanhopige moeder die terecht op zoek is naar hulp, waar is de eerste lijns zorg in het ziekenhuis of dispensery? zij moeten dit toch ook gezien hebben?

Het kind rochteld wat af en het borstkastje gaat snel heen en weer, het kind hapt naar adem en ik denk dat het zich al menig keer heeft verslikt, voeden is erg moeilijk en gaat met een lepel, we besluiten er hulp bij te halen van een dietiste en kinderarts, tijd voor actie!!

Extra voeding die wordt afgemeten zodat de moeder zeker weet dat het kleintje genoeg binnen krijgt.

We vervolgen onze weg verder en komen bij een volgende dispensery aan, dit is een soort consultatie bureau, er zit een hele groep vrolijke moeders op ons te wachten, controles na operatie en nieuwe gevallen.

Kinangony dispensery, een drukte van belang waar de mobilisers veel goed werk hebben verricht, er zitten veel kindjes.

Peter heeft het druk en wij blazen balonnen op om de kindjes aan het lachten te maken nadat Peter met stevige hand enkele fysiotherapie oefeningen heeft gedaan, de tranen verdwijnen en er komt weer een lachje tevoorschijn.

Dan weer door naar menig school, de beste plek om kinderen te vinden, ouders zijn er niet bij, maar komen anders ook vaakniet opdagen, te ver weg, de kinderen lopen vaak een uur of langer om op school te komen.

Hier ontmoet ik mijn eerste albino meisje, nog nooit eerder hulp ontvangen.

Ik voel mij deze dagen net een "evangelist", ik breng het belang van goed smeren onder de aandacht, hoedje op, uniform met langen mouwen en broekspijpen, zonnebril om de ogen te beschermen, en deel ook werkelijk zonnebrand uit en brillen als ze passen.

Tevens kaartjes met smeer instructie en een folder van de locale albino vereniging in Mombasa.

Menig onderwijzer is blij met me, ik breng het belang van vooraan zitten in de klas onder de aandacht, slecht zien achter in de klas geeft slechte studie resultaten en achterstand, dit kunnen deze kinderen er niet bij hebben.

Zo trekken we verder het land in, het is bloed heet, gort droog en het rode zand waait door de auto, ik heb aan het eind van de dag het gevoel een ragebol op mijn hoofd te hebben.

We overnachten in een lokale tent met disco voor de deur, gelukkig zijn de oordopjes mee, geen water dan wat in een teiltje dus een natte lap is waar ik het mee moet doen vandaag, en door de hitte plak ik over mijn hele lichaam, geen luxe van een fan, het muskieten net is waar ik het mee moet doen.

Ik borstel het zand uit mijn haar en probeer met een leeg cola flesje gevuld met water mjn haar wat te fatsoeneren.

Eten in de meest onguur uitziende tentjes, maar wij weten wel beter, chapati, bruine bonen en groenten daar is niets mis mee, de omzet snelheid is hoog dus...

Ik wapper de vliegen die ons omgeven van me af, schop de bedelendeonder de vlooien zittendekatten onder de tafel vandaan en eet snel door, dat is Africa.

De zonnestralen worden gebroken door het vele zand dat in de lucht hangt, dit is de doorgaande weg naar Nairobi waar wij hebben overnacht.

We staan tussen de volgeladen containertrucks met open kappen, reparatie werk wordt er gedaan, er verschijnt een auto waar zo'n 20 samen gebonden hard tokkelende kippen naar binnen worden gebracht, die gaan straks in de soep want daar zijn ze hier gek op, zout is wat je nodig hebt na al dat zweten, soms trakteren we ons op een sodaatje voor de suikers maar verder laten we het bij water.

Een nieuwe dag die ons weer naar prachtige maar schrijnende plekken brengt.

Een grote school met 1 apart lokaaltje waar 55 kinderen, allen zeer gehandicapt worden verzorgt door 4 care givers, lieve vrouwen die voor hen zorgen met af en toe een moeder die een handje toesteekt.

De natte beplaste matrassen liggen in de zon te drogen, lieve koppies kijken me aan, een jongetje zit er met een paar omgeslagen slappe beentjes naar me te lachen, wat een verdriet, zijn buurmeisje kruipt op handjes rond die ondersteunt worden door slippertjes om haar handpalmen te beschermen, wat een treurigheid.

Ja het gevoel van de vorige keer is weer helemaal terug, een vergeten groep, krijgt niet de hulp die de scholen wel hebben.

Hermien geeft een setje uitwasbaar maandverband, een geschenk voor 1 van de meisjes.

We moeten weer verder..... wat kun je doen? veel liefde voor de kindjes is waar het hier om draait.

Een tocht van een uur over een eindeloos zandpad naar boven, het is een gehussel en gebussel, de vele gaten in de weg ontwijkend, Ibrahim heeft het zwaar om de auto in het gareel te houden.

Het voert ons naar wederom een school met veel gehandicapte kinderen in een klasje allemaal hun eigen verhaal, 2 kinderen met een enorm cataract, zie je al op afstand, 1 kind heeft een open oogkas zonder oog, zo geboren en nooit iets mee gedaan, er scharrelt een ADHD kindje rond, wat heeft hij een pret en gaat uitgebreid met zijn knuistjes in elkaar voor me zitten alsof hij wil zeggen ik ben er klaar voor, fotografeer me maar, wat ik dan ook doe.

Ik laat de foto op het schermpje zien en hij schatert het uit van de pret, ben ik dat nou zie je hem denken? dit maakt de hele dag goed.

Toch zijn al 13 kinderen van deze school geopereerd en de leiding is blij met de APDK.

Dan komt de aap uit de mouw, 1 meisje heeft wederom een klompvoetje dat al is geopereerd en mooi stond, de vader heeft eigenhandig het gips verwijderd, niet voor controle geweest en men heeft geen geld voor schoenen, terug bij af dus, dit is pijnlijk.

Een kindje met schisis dat nog nooit is gezien, opa en papa hadden het ook, waarom zou je je kind dan een gratis operatie aandoen, en een betere toekomst bieden?

Onwetendheid is hier een groot probleem en witchcraft, het heeft zo moeten zijn, het lijkt middeleeuws en hier is nog heel veel werk te verzetten!

De leraren doen hun best maar zijn aan handen en voeten gebonden, geen geld om de regio in te gaan om voorlichting te geven, de brommer is kapot en geld voor brandstof is er niet.

Talloze voorbeelden van verspilde en soms niet aangeboden hulp komen er voorbij, soms schreinend soms mooi om te zien dat de mensen met weinig middelen soms heel creatief kunnen zijn.

Al met al ca 15 albino kinderen ontmoet, voorlichting gegeven, zonnebrillen en zonnebrand uitgedeeld.

Nu de overheid nog die het ons moeilijk maakt om het papierwerk in orde te krijgen.

Het is vrijdag middag 3 uur, spits en veel vrachtverkeer dat de stad in wil, Ibrahim besluit tegen het verkeer in de zanderige berm verder te rijden, geen zin om uren in de file te staan.

Via allerlei duistere steegjes waar mijn auto zelfs bijna niet past rijd hij de vrouwen bijna de slippers van de voeten,,een hoop getoeter en de sirene gaat even aan,handkarren met bananen moeten het bijna ontgelden, maar we komen thuiswaar wij de luxe van een koude douche hebben.

Volgende week weer een ronde in de Kilifi county, een heel arm en droog gebied bekend van vorig jaar.

Ik weet het weer, dit is de realiteit van de Mobile Clinic.

Carla.

The Salvation Army.

Zittend in een Tuk Tuk vergaap ik mij aan de bedrijvigheid in Bashara street.

DEwijk om aan mooie kanga's en Masaai doeken te komen.

Onze Tuk Tuk driver toetert er lustig op los want hij heeft haast, zijn klanten en dat zijn Hermien en ik, willen naar Shanzu Mimi, de stoffenzaak waar de beste kwaliteit Kanga's worden verkocht, en hoe sneller wij gedumpt zijn , hoe sneller hij weer nieuwe klanten heeft.

We hebben de Tuk Tuk echt ontdekt, waren er natuurlijk al vaker mee weg geweest, maar het is zo heet dat we ons soms de luxe permiteren om er mee op pad te gaan in plaats van de Matatu, het zijn behendige karretjes die bijna overal tussendoor kunnen.

Als we in de stoffen straat aankomen is het er een drukte van belang, links en rechts van de straat zitten meest de mannen achter een echte Singer trap naaimachine, lever een stofje en er wordt voor je gemaakt wat je maar wilt.

Zo zie ik soms de meest wilde kleding creaties van allerhande lapjes.

Eerst op pad voor Masaai dekens, we willen speciale kleuren en ruiten en die zijn niet zomaar overal te vinden, maar toch slagen we erin.

De mannen in de winkel, vaak zijn het indiers en dat zijn echte handelaars, herkennen me van vorig jaar toen we er nieuwe operatie doeken kochten vanwege het vele nieuwe instrumentarium dat we toen mee hadden en waaarin het verpakt en gesteriliseerd wordt.

Dan door naar de tweede winkel, we kunnen amper binnen komen.

Het ziet er met recht zwart van de gesluierde vrouwen en de mannen zitten rustig op een stoel af te wachten, ik vraag me af waarom het zo druk is, de toonbank is niet te bereiken.

Dan blijkt later dat deze vrouwen enorme voorraden kopen om er zelf weer mee op markten te staan, de mannen dienen als pakezel.

We besluiten de winkel weer te verlaten en gaan dan door naar mijn stoffenzaak Shanzu Mimi.

Het is een pijpenla en ik ben omringt door stellingen tot aan het plafond gevuld met kanga's in alle soorten en kleuren, en ja, mijn bestelling is er nog dus we zijn snel klaar.

Wederom de Tuk Tuk in en dan door naar de Ferry.

Het volgende bezoek is aan de School for the Blinds in Likoni, en dan moet je met de Ferry over, die de hele dag door de mensen overzet.

Vrouwen met wel 15 watertonnen aan elkaar geknoopt, je ziet de dame bijna niet staan en ze neemt veel ruimte in, zo gaan er per keer soms wel 1.000 mensen mee, een gekrioel van jewelste en een gedrang.

Mannen met handkarren, vol opgetast met zakken rijst, meel, aardappels en enorme trossen bananen die bij de Kongowea markt vandaan komen.

Glimmende bezwete lijven en vaak op blote voeten, de jongens hebben er een enorme klus aan om de houten karren van de Ferry te krijgen en omhoog te duwen/trekken de wal op.

Mannen met houten karren die helemaal vol staan met tonnen gevuld met water, veel mensen halen het water bij een water put of kopen gevulde tonnen, velen hebben geen water aansluiting thuis in hun soms schamele hutten.

Er is genoeg te zien en we wandelen naar de School for the Blinds onderdeel van de Salvation Army, waar ik vorig jaar een grote portie zonnebrand heb gebracht.

We zitten een tijdje buiten onder de boom en bekijken het tafereel van spelende kinderen, zwart,albino, blind, slecht ziend., alles scharrelt door elkaar en de kinderen hebben een lol en plagen elkaar op een leuke manier.

Ze spelen op een klimrek dat alleen bestaat uit een aantal aan elkaar gelaste buizen, geen mooi makerij maar ze hebben lol en dan maakt het niet uit of het er gelikt uit ziet.

Sommige albino kinderen lopen toch ik kleding met korte mouwen en een korte broek, en hebben geen pet of bril op.

Ik vraag naar de reden en dan blijkt dat lange pijpen en lange mouwen duurder uitvalt voor de ouders en dat geld is er dan niet voor, alhoewel deze uitzondering van school uniform voor hen wel is toegestaan.

Er staat een auto, een soort Paus Mobiel, een oud wrak, lijkt van na de 2e wereld oorlog maar we worden er later wel mee naar de stad teruggebracht, waarschijnlijk wel motorisch goed onderhouden en daar gaat het om.

Nu ga ik kennis maken met de nieuwe Principal en Deputi, een soort directeur en waarnemend, de vorige is pas geleden overleden.

Ik maak kennis met John, een gedreven man en de moderne directrice Elisabeth.

Met een tablet in de hand tref ik haar aan, gelukkig zijn hier dus de moderne middelen al ingezet om het onderwijs naar een ander niveau te tillen omdat er in ieder geval internet aansluiting is, heel waardevol.

Braille machines staan in dozen opgestapeld tegen de muur.

Dan piept er een man binnen, duidelijk in Leger des Heils uniform , hij stelt zich voor als de Majoor en staat me uitgebreid te bedanken voor mijn komst en God is met ons! hij weet nog niet eens of ik wel met goed nieuws aankom.

Dan steek ik van wal en vertel over de naderende aankomst van de zonnebrand, een geschenk voor de kinderen die hier op kostschool zitten en alleen in de vakantie naar huis gaan, ze komen vaak van ver weg.

Kinderen vanaf ongeveer 4 jaar tot de secundary school leeftijd, hierna gaan ze naar Thika nabij Nairobi waar de secundary school voor hen staat.

Men is er erg blij mee dat een grote voorraad komt maar er is nog een dringende wens, zonnebrillen voor de kinderen.

Het waait er enorm, de school ligt aan het water, veel last van zand en de felle zon zijn allen debet aan veel oogklachten.

Hermien en ik besluiten ter plekke beide 100 euro in te zetten om direct de zonnebrillen aan te laten schaffen, de school zal er meteen zorg voor dragen en dan is er nog een deel over als reserve of als er een nieuw kind op school komt.

Directe hulp, gericht en daar doen we het voor, foto's zullen later volgen.

We bespreken het ontwerp voor een boekje over albinisme in Kenia, educatief voor ouders en kind waarin de problemen omtrent het albinisme worden beschreven.

2 Nederlandse dames zijn bezig met het ontwerp voor dit boekje en vragen de staf om mee te denken over het ontwerp.

Ik ben tevreden over dit bezoek, de staf is blij dat zij geholpen worden en dat het voor de kinderen wat draaglijk wordt en er aandacht voor hen is.

We mogen mee terug rijden naar de stad en storten ons weer in de avond drukte op weg naar huis.

Are you Save(d)?

Het is dinsdag ochtend 9.00 uur en we sjokken van de compound af, het wordt een drukke dag met veel afspraken.

Ik ben hier alweer een week, maar kan me niet meer bedenken of het vorig jaar ook zo heet was.

Het water gutst al van ons af en ik loop te dweilen met een boeren zakdoek.

Bij de weg besluiten we een tuk tuk te pakken in plaats van de Matatu, bedingen een goede prijs en dan wappert de warme wind door mijn haren op weg naar Bombolulu, de werkplaats van de APDK, hier hebben we diverse gesprekken staan.

We zijn te vroeg, het personeel dat veelal vanuit de stad met de ferry komt is verlaat, er zijn 2 van de 5 ferry's in onderhoud en er gaan duizenden mensen per keer mee, zo de hele dag door, een drukte van belang dus.

Hermien en ik besluiten eerst de winkel van de workshop te bezoeken en daar wordt druk gewerkt, het rieten dak wordt vernieuwd en een deel van de spullen is afgedekt.

We worden meteen herkent en aller hartelijkst begroet door het personeel.

Enrudie, Enrudie galmt ons tegemoed, de mensen zijn blij ons te zien, er wordt druk gepoetst om al het stof van de vervangen rieten daken te verwijderen en de houten giraffes glimmen me tegemoed alsof ook die blij zijn me weer te zien.

De man bij de kassa, alle personeelsleden zijn gehandicapt, heeft een prachtig glimmende rolstoel, en wat is de hij er blij mee!! gedoneerd door een Engelse gast.

Notabene 2 zijn er verstuurd vanuit Engeland en naar Mombasa gevlogen om daar van eigenaar te ruilen en weer 2 mensen blij te maken, een net iets betere kwaliteit, zeker voor de volwassenen, er rust een heel gewicht op.

Ik bezoek Mathew van de werkplaats waar de rolstoelen gemaakt worden, 2 jaar terug heb ik er 10 laten maken van het sponsorgeld toen,voor de meest zwaar gehandicapte kinderen.

Special seats met een hoofdsteun , voeten plank en tafeltje, de kinderen zitten met een gordel vast zodat ze er niet uitvallen.

Hiermee zijn toen 10 moeders heel blij gemaakt.

Nu is het tij gekeerd, de overheid heeft al sinds 2 jaar niets meer vergoed en de APDK zit nu met een kostenpost die ze zelf hebben moeten ophoesten.

De rolstoelen zijn nog steeds 190 euro, op maat gemaakt, het kind moet komen om opgemeten te worden, zo jammer dat er nu kids op de wachtlijst moeten staan door een lakse overheid.

Gulle gevers zijn het nu waarmee sommige kinderen en ouders blij worden gemaakt op toch nog een kans......

Ik ga er in ieder geval 1 doneren.

Dan hebben we een gesprek met Ali, de maatschappelijk werker die zich vanuit de APDK ook met de albino's bezig houd, naar regionale vergaderingen gaat, contacten onderhoud met de overheid en lokale instanties, een duizendpoot die ik zo waardeer voor zijn inzet!!

Op 6 Maart gaan we mee naar een screenings kamp waar meerdere instanties aanwezig zullen zijn zoals o.a.plan international, alle kinderen die er komen zullen gezien worden door de betreffende instantie die nodig is.

Dan door naar Esther, de LuLu pads(uitwasbaar maandverband) een project van Hermien.

De vinger wordt aan de pols gehouden om het project te laten slagen, uitgifte van uitwasbaar maandverband aanmeisjes die anders veelal een week per maand thuis blijven en zo veel van school missen.

Dan is het genoeg!! het zweet gutst van me af, ik heb al bijna een liter water op en mijn dweil kan ik bijna uitwringen.

We hijsen ons in een matatu en laten ons afzetten bij Javas Coffeehouse waar een liter koud water zo weg geslobbert is, en we ons dan trakteren op een lekkere cappuccino en een sandwich.

Nou ja, Wifi werkt niet, het waait teveel!!! soms heel instabiel internet.

We vertrekken naar huis om spullen op te halen die vanmiddag nodig zijn voor ons albino overleg.

Dan weer door naar de stad, we worden aangehouden, do you want a lift??

Nou met dit weer altijd en we stappen in een dikke auto met airco en praten met de jongeman die de bestuurder is.

Ik stel me voor en vertel wat we hier doen.

Dan blijkt dat we met Bram te maken hebben, een Belg die notabene onze buurman is!

Dan komt de andere buurman van ons ter sprake,Peter, een Duitse architect waar we mogen zwemmen, een super zwembad in een prachtige tuin.

Gisteren had Helen onze gastvrouw al gezegd ons aan de man voor te stellen maar.... wij konden niet langer wachten en stapten er gisteren zelf op af en voila.. een uur later dreven we rond in ons prive bad.

Dusdoor naar Mombasa Eye Clinic , blij met onze lift zodat we niet weer doorweekt aankwamen.

We hebben een overleg met de Albinism Care Foundation, het voelt een beetje als mijn kindje, en met een mooi vooruitzicht op de aankomst van een groot transport zonnebrand moeten de puntjes op de i gezet worden.

Welcome, happy to see you, Josphat een rasechte albino, een grote reus komt op me af gelopen en ik wordt stevig omhelsd.

Wat zijn Eunice, Clinton en Josphat blij ons te zien!!

Door een grand die ze hebben gekregen kunnen ze over het hele jaar bijeenkomsten organiseren, albinisme uit de verdomhoek halen, ook bij leraren en medici, die weten vaak niet hoe om te gaan met deze groep.

Kinderen leren hoe te smeren, brillen op meten zodat ze weer iets kunnen zien.

Door het gemis van pigment ( Melanine) in de huid en ogen hebben zij veel problemen met de zon, en die schijnt hier het hele jaar ongenadig hard!

Huid kanker ligt op de loer en nog veel meer problemen.

Een mooie banner is er gemaakt die bij iedere bijeenkomst mee gaat.

We hebben zo'n goed overleg, vervolg afspraken zijn gemaakt, screeningsdag op 6 Maart, bezoek aan de blindenschool op 2 maart, ook hier zitten veel albino's.

Weer een overleg op 7 Maart, dan met de albino man van Kwale Eye Hospital er bij.

Ik ben zo happy met deze groep mensen en had een verrassing die ik eigenlijk nog stil wilde houden maar... ze verdienen het zo.

Ik heb een laptop mee en die geef ik hen, nu wordt hun eigen gebruikt en die kan dan thuis blijven, dank je wel Frances Dailey!!! ze zijn er zo blij mee, een 10 inch makkelijk in de tas mee te nemen onderweg.

U.S.B sticks erbij, ook een donatie en er kunnen veel foto's gedocumenteerd worden.

Dan door terug naar huis, we willen zwemmen bij Peter of toch bij Bram?? we hebben nu de keus.

Ik besluit bij Bram onze naaste buurman door het hek te loeren, het zwembad had ik nog nooit gezien.

Er staat een camera roept Hermien naar me, ik zwaai vrolijk , ben ik in beeld?

Dan zie ik achter de struiken een groot schepnet de lucht in gaan en de tuinman komt op ons af, er worden handen geschud en we stellen ons voor.

Are you saved?? vraagt de man, wij verstaan safe en beamen dit, dan begint hij over baptised, de bijbel komt er bij en wij denken neeeeeee, thuis geen jehova dus hier ook niet en nemen vriendelijk afscheid met de mededeling dat we" misschien " wel eens komen zwemmen.

Toch maar naar onze buurman Peter??? zou hij de meegenomen stroopwafels al op hebben?

Carla.

A pot of Blessings

Beste mensen,

Zoals jullie zien heb ik een ander weblog.

Er waren technische problemen waardoor ik er niets kan plaatsen.

Vanaf nu wordt dit mijn nieuwe website.

De oude verhalen kun je nog steeds lezen op : carlasonder.waarbenjij.nu.

Donderdag middag komen we met de matatu aan in Mwatate waana we ons achterop de brommer hijsen en naar het Palace hotel laten brengen, een duur woord voor een simpel onderkomen, maar ... we hebben een bed en dat kan niet iedereen zeggen.

Het is vrijdag ochtend 7 uur en we naderen Tree Tops Hotel, de veredelde eet tent van Mwatate.

We kennen deze gelegenheid van eerdere bezoeken met de Mobile Clinic en weten dat daar de lekkerste Chapati's worden gemaakt die ik ooit heb gegeten.

Er is geschilderd en opgeknapt, de zaken gaan schijnbaar goed.

Vrouwen vind je er zelden en dan staan wij als eerste gasten om 7 uur op de stoep.

We lusten wel chapati met suiker, een lekkernij die er goed in gaat en waar ik een deel van de dag op kan teren.

Uit ervaring weet ik dat het belangrijk is om de dag goed gevoed te beginnen, de volgende kans op eten is pas vanavond weer.

De mannen verwelkomen ons met trots, er is geschilderd en ziet het plafond er niet mooi uit?

De plastic plafondplaten zakken door wegens de warmte maar goed...

Ook de slager ernaast is gerestyled op Keniaanse wijze.

Onder het genot van National Geografie (ook hier is de t.v een belangrijk bezit), waar een leeuw een aanval doet op een kleine antilope en deze verorbert, geniet ik van mijn chapati en beker nescafe.

Om half 8 staan we paraat bij de oogkliniek waar al een aantal auto's op ons staan te wachten die ons meenemen naar 3 verschillende dorpen in de regio.

Wij gaan vandaag mee naar Kwa Mnengwa dispensery, een gehucht op ongeveer 1 uur rijden, waar we bij een consultatie bureau onze mensen zullen zien.

Het is altijd een verrassing hoeveel mensen er op ons staan te wachten.

Een eenmalige kans op gratis oogheelkundige zorg, die mede gesponsord wordt door Toyota Kenia.

Met het Taita gebergte op de achtergrond is het een prachtplek waar het een drukte van belang is met onze klanten, maar het gewone consultatie bureau gaat ook gewoon door, een gezellige drukke bedoening dus.

De taken zijn snel verdeeld en ik doe vandaag de administratie, deel medicijnen uit die zijn voorgeschreven, druppel ogen en zet mensen op transport die nog vandaag zullen worden geopereerd aan hun cataract.

Hermien doet met hulp van vrijwilligers de oog testen en Chama de optometrist doet de onderzoeken.

Op een grote watertank worden de test platen geplakt om de oogtesten af te nemen.

We zijn met alleen 1 optometrist aanwezig en het is dus aanpoten, maar met hulp van enkele vrijwilligers van Toyota die hand en span diensten verrichten zoals vertalen en hulp bij het afnemen van oog testen komen we de dag goed door.

Sommige vrijwilligers gaan de school in het dorp langs en dan komt er ineens een invasie van kinderen binnen die de ogen laten testen.

Ze lachen elkaar uit maar zijn o zo gespannen als ik ze de voorgeschreven oogdruppels in de ogen doe en vertel hoe en hoe vaak ze te gebruiken, ze spreken allemaal Engels , hun hoofd taal tegenwoordig en Swahili is de 2e taal voor hen.

Ze staan op een kluitje om me heen en luisteren graag naar de verhalen , privacy is er hier niet bij.

Eenmalige gratis hulp dus, opereren is gratis evenals medicijnen en simpele brillen tot sterkte + 3.00.

Als er een bril wordt voorgeschreven en de sterkte is op, dan knijp ik een oogje dicht en verstrek een iets sterkere die nog wel op voorraad is.

Zo proberen we iedereen blij te maken, het zijn simpele leesbrillen maar o zo dankbaar als je het even niet meer ziet zitten.

Niet meer over drempeltjes struikelen en nu wel de krant kunnen lezen als je slecht ter been bent is o zo belangrijk.

Oude wijfies zijn zo blij en steken hele verhalen af die ik niet begrijp maar ik kan me er wel iets bij voorstellen en glimlach terug.

8 mensen hebben we voor operatie maar er wil ermaar 1!!

Dit is zo teleurstellend, de ene heeft een kind om voor te zorgen, de ander kan de koeien niet in de steek laten, en zo zijn er nog wel meerdere redenen op te noemen.

Ik probeer met mijn tolk de mensen op andere gedachten te brengen maar ze zijn onvermurwbaar, ik vraag of er geen buur is die de koeien kan melken of een kennis die een nachtje op het kind kan passen.

Maar nee onder geen beding, ook mijn argument dat het gratis is, overnachting in het ziekenhuis en een diner en ontbijd er bij hoort, en ze weer naar huis terug worden gebracht mag niet baten.

In totaal zien wij vandaag 145 mensen en om 15.00 uur zijn we klaar, pakken de spullen weer in en komen eind van de middag weer bij de kliniek aan waar al druk wordt geopereerd, Helen de oogarts en Albert, een soort physician assistent die is opgeleid om cataract operaties te doen werken simultaan in 1 kamer, alle patienten krijgen ook een nieuwe lens geimplanteerd.

Er worden deze dagen ongeveer 50 cataract operaties gedaan en zijn 1000 mensen gezien in 2 dagen op 6 verschillende locaties, een hele prestatie die niet kan zonder ieders aandeel.

Ik contoleer de voorraad zonnebrand die al tijden in de kliniek staat, zwaar verlopen!!

Een nieuwe voorraad komt volgende maand aan, 3500 flessen met de boot, aankomst op ca 7 Maart,en zal ook hier blijdschap brengen, de oude moet worden vernietigd en ik wordt meewarig aangekeken, wat zeg je nou, weggooien?

Ja inderdaad, zwaar verlopen zonnebrand geeft huid afwijkingen en heeft niet meer het beoogde resultaat, daar ben ik inmiddels al achter.

Vanaf Januari zijn er weer 35!! nieuwe albino's getraceerd!

Ik neem de gegevens op van de locale albino coordinator en ga haar volgende week bellen.

De namen ga ik door krijgen en zo wordt de lijst steeds langer, we zitten in de buurt van Tanzania en er zijn VEEL albino's die zorg nodig hebben.

Het is dus nog een hele uitdaging om dit project zo goed mogelijk te laten verlopen en alle voor de albino verantwoordelijke mensen met elkaar te verbinden.

Maar de nieuwe gegevens heb ik, dus ik kan er mee aan de slag, mensen bellen en zien, afspraken maken voor de aankomst en uitgifte van de zonnebrand, ook de verantwoordelijke dame van de Keniaanse Verkaart goep ga ik ontmoeten Jos en Martijn, ik ben benieuwd wat ik van haar te horen krijg omtrent de contacten met de Nederlandse vestiging!

Op zaterdag ochtend 6 uur gaat de wekker weer en na het ontbijd worden de geopereerde mensen gecontroleerd, wordt er een dank gebed uitgesproken en iedereen weer naar zijn dorp terug gebracht.

Met recht een wagen vol geladen met oude wijven, maar ook mannen natuurlijk die door de rangers weer naar huis worden gebracht.

Dan wordt het opruimen, spullen inpakken en wegwezen.

Maar dat is te makkelijk gedacht.

Een matatu is er besteld om de spullen en het team weer terug te brengen naar Mombasa en Kwale.

Het is een gepuzzel om alles mee te krijgen.

De microscoop in 2 delen in een stalen koffer, talloze dozen, de operatie stoel, veel gaat er op het dak!

Ik denk al in mezelf, als dit maar goed gaat!

A POT OF BLESSINGS staat er op de achter klep van de matatu, tja hoe vul je dit in.

We vertrekken en stoppen even in VOI op de markt om water en fruit te kopen, de trip duurt zo'n 4 uur en het is heet!

Een lokale bus komt aan en de verkopers stuiven er op af om de inzittenden iets te kunnen verkopen.

Zakken mais sneuvelen er door het gesleep over straat, de eigenaresse, een jonge moeder met een baby op de rug staat er beteuterd bij te kijken en gaat bellen.

De mais kolven en losse mais worden van straat geveegd en in een zak gedaan waarna ze achter op een brommer met kind op de rug en zakken achter zich weer verder reist.

Dan een half uur na vertrek klinkt er een enorme knal, ik denk de band ontploft, maar nee het is nog veel erger, we zijn ons wiel verloren.

Auto in de berm langs de zeer drukke doorgaande weg waar vrachtwagens vlak langs je heen scheren.

We stappen uit en zien dat de as van de auto is beschadigd en de mannen gaan op zoek naar het wiel aan de andere kant van de weg.

Het is bloed heet en geen spatje schaduw te bekennen, na een lange tijd zoeken, het wiel heeft gelukkig geen andere auto's geraakt, komt de chauffeur met het wiel aan de hand terug.

De as is gebroken en er lekt olie , we kunnen niet verder en er wordt een andere matatu besteld, ook de radiateur lekt.

Alles moet weer van het dak en uit de auto.

Dan na een uur kunnen we weer verder, geen imperiaal op de matatu dus alles moet er in!

De koffer met de microscoop gaat achter de achterklep die wordt dichtgebonden met een touw omdat de klep niet meer dicht kan.

Iedereen zit op elkaar gepakt met tassen onder de voeten, dozen en andere materialen.

We vervolgen de reis en na een tijd weer een enorme knal en getoeter van andere auto's, nu blijkt de achterklep open gegaan te zijn en is een metalen kist met een microscoop gedeelte op de weg beland!! gelukkig blijkt dit het onderstel te zijn maar toch!!

Ik mag hopen dat na al dat gehobbel, we belanden met de wielen van het ene gat in het andere wegens slecht wegdek , dat de microscoop het van de week nog doet.

Uiteindelijk komen we om een uur of 5 weer in Mombasa aan en stappen we op de Matatu naar ons huis.

Wat een belevenissen hadden we.

Bloed hete dagen, kapotte auto's, langs denderende vrachtwagens, maar o zo dankbare mensen en daar doen we het voor!

We krijgen thuis rijst met vlees, salade en meloen, een godenmaal!

Na een uurtje zitten en een koude douche is alles weer vergeten en blijven alleen de mooie belevenissen op mjn netvlies staan.

Asante Carla.

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Carla