Focus on what you can change.

Het is maandag ochtend als we weer vertrekken na een heerlijk weekend Lions Bluff lodge.

Veel game drives hebben we gemaakt, leeuwen gespot, bush breakfast op de savanne, wat was dat genieten.

Mombasa wacht weer op ons en de matatu rit verloopt soepel.

In 4 uur komen we weer in de hussel en bussel van Mombasa aan.

We zetten eerst Pieterke en Jenny onderweg in de tuk tuk naar de APDK en dan doorkruizen wij de stad verder met de matatu.

We hebben geluk, na een tankstop in het centrum rijden we mee tot bijna thuis en hoeven we niet over te stappen.

De deur bediende van de matatu, een echt geinteresseerde jongeman hoort aan wat we allemaal doen hier, hij wil mijn telefoon nummer wel hebben, ik glimlach, dat doen we niet, ook geen vals nummer, hij snapt het.

Dan bekijkt hij ons nog eens goed, en zegt “You did a good job “ , dat is leuk om uit een onbekende Keniaanse mond te horen.

Kibirani school in Kilifi county is op dinsdag ons volgende project.

Euice, Clinton en Josphat, het bestuur van de albino vereniging gaan vandaag met ons op pad.

Het lijkt wel een schoolreisje, we hebben lol en zingen in de auto.

Clinton rijdt ons in een uur in sukkeldraf naar Kilifi.

Gisteren waren er opstootjes wegens manifestaties omtrent de elections volgend jaar, nu is het rustig onderweg met wel veel politie stops en blokkades.

We komen bij de school aan, hier zitten Visual Impared kids op school, de braille machines kijken ons aan, zorgvuldig afgedekt tot ze weer gebruikt worden.

We bezoeken 5 albino kinderen die door mijn donoren in een nieuw school uniform worden gestoken, inclusief een vreselijk warme trui, school vooschrift!

Tevens hebben we zonnebrandcreme, hoedjes en lipsticks mee.

De school leiding is blij dat we er zijn.

3 van de 5 kinderen zijn aanwezig, de andere 2 verwachten ze een dezer dagen weer terug.

De kids hebben tussentijds een paar dagen extra vrij omdat ze klein zijn en anders heimwee krijgen als ze alleen in de school vakantie naar huis gaan.

Dan doet het probleem zich voor dat dit wel extra reisgeld kost voor de ouders, een dilemma.

De speciale Moon/Mwezi boeken komen op tafel.

Deze boeken gaan over een meisje “ Moon” dat albino is en het wordt gebruikt om uitleg te geven over albinisme en alle problemen die het met zich mee brengt.

Vorig jaar hebben we voor de auteurs gesproken met diverse scholen, en andere groepen om hun imput hierin te verwerken.

Nu is er een mooi boek uit voort gekomen in Engels en Ki Swahili, waarvan er een aantal door de donoren van Hermien gesponsord zijn.

De onderwijzers zijn blij, de kinderen overdonderd en zij moeten nog verwerken wat er ineens allemaal op hen afkomt.

Dan blijkt dat delen er echt toe doet.

Afgelopen jaar heeft Josphat uit de zonnebrand voorraad een deel aan een voor ons onbekende stichting gegeven waardoor de Mombasa groep minder te verdelen had.

Maar… deze stichting sponsort nu wel voor ongeveer 10 albino kinderen hun school fees in onze regio zodat zij onbezorgd naar school kunnen.

De ene hand wast de andere schoon en je kunt niet zonder elkaar blijkt maar weer.

Het is mooi geweest en we gaan weer op huis aan, kopen water en bananen voor onderweg en sukkelen weer terug naar Mombasa.

Hier hebben we een overleg met het albino bestuur om de laatste zaken af te ronden.

We genieten van het ijs en de sapjes die we onderweg kopen en wachten uren…..op ons avond eten dat zorgvuldig wordt bereid door de huishoud meisjes van Eunice.

Het wordt een latertje…..

Tudor slumps, hier huist het schooltje waar Kate onze vriendin helpt.

We worden in de wijk opgehaald door een vrouwelijke dominee die ons naar het schooltje brengt, anders is het voor ons niet te vinden.

Het is niets meer dan mud houses en zondags huist hier de kerk.

Gisteren avond belde Kate nog om door te geven toch echt dichte schoenen aan te doen en dat was niet voor niets.

Ik heb wel beelden van de slumps in Bangladesh gezien, dit doet er niet voor onder.

Ik spring van de ene steen naar de andere zak gevuld met mud, oppassend dat ik mezelf niet aan uitstekende spijkers nagel of uitglijin de drab en uitwerpselen.

Wat een treurnis, de armoede is te ruiken!!

Open riolen geuren me tegemoed, kippen scharrelen er rond, ik maak wat foto’s uit het zicht van de mensen.

Vorig jaar heeft Kate 210 euro gekregen voor school uniformen, ik zag geen foto’s, informeerde zo nu en dan bezorgd hoe het er mee stond, het is uiteindelijk geld van sponsoren waar we mee op pad zijn en dan wil ik graag laten zien dat het werkelijk besteed wordt.

Nu ben ik blij te zien dat het geld van vorig jaar er nog steeds is en hebben we maar liefst 50!!!!! kinderen in het slump schooltje kunnen verblijden met een uniform.

Kate heeft rollen stof gekocht en een naaister de uniformen laten maken.

De meisjes een jurk en de jongens een broek en blouse, geen sweater die toch niet gedragen wordt en geen dure schoenen, de kinderen lopen allemaal op slippertjes.

Hierdoor worden er dus veel meer kinderen in het nieuw gestoken dan de bedoeling was, dat is mooi meegenomen.

We worden onder luid gezang verwelkomt door de kinderen die er blij uitzien en vandaag voor het eerst hun nieuwe uniform aanhebben.

Dan blijkt dat er nog 10 kinderen geen uniform hebben, Hermien en ik trekken de sponsor portomonee open en doneren nog eens 100 euro om zo ook de laatste kinderen volgende week te verblijden met een uniform, dan horen ze er ook bij.

Na een uurtje vetrekken we weer, het kindergezang verstilt, ik ben onder de indruk.

We pakken de tuk tuk en gaan met Kate mee naar huis en verblijden haar met babykleertjes en schoentjes voor haar dochtertje en echte Hollandse stroopwafels.

Dan hebben we het gehad, het is extreem heet en er is een hoge lucht vochtigheid.

De Kenianen klagen steen en been over de hitte, het is extreem.

Wij strijken neer met wifi en een lekkere cappuccino.

Gemiddeld 5 euro voor jurkje of broek met blouse als uniform, wij drinken een cappuccino voor 2 euro, wat een tegenstellingen.

We focussen ons op een paar projecten en zien dat het er echt toe doet.

We zien door de jaren heen de verbeteringen binnen onze groepen en dat moedigt aan om door te gaan, dit dankzij jullie als sponsoren en iedereen is blij met jullie deelname.

Dan is er nog geld over, ja echt.

Josphat, lid van het albino bestuur, een harde werker voor het bestuuren werkloos ziet bijna niets en ligt met zijn oog op de telefoon om te zien wie hem gebeld heeft.

Ik kon het gisteren niet aanzien toen ik dit opmerkte, een bril bekostigen kan hij niet.

Een speciaal opgemeten bril moet er komen, en dat gebeurt nu dankzij jullie.

De oogkliniek gaat hem goede glazen aanmeten en voor een speciale prijs krijgt hij een nieuwe bril.

100 euro kost het, ik gaf het met liefde.

Assante Carla.

Sparkling Eyes.

Nairobi, Dar es Salaam, Voi, Mwatate!!

Het is woensdag ochtend als Hermien en ik uit de TukTuk buitelen en in de armen vallen van menig bus chauffeur.

Alle aankomst plekken worden ons toegeschreeuwd en alle buschauffeurs willen ons mee hebben.

Nee we gaan niet mee, nee we wachten op vrienden, alsjeblieft luister even naar ons!

Het is tegen dovemans oren gezegd, luisteren doen de mannen niet.

De tassen worden ons bijna uit de handen geplukt zo graag hebben ze klanten.

Hermien en ik zijn er bedreven in na al een aantal keren een verre rit te hebben gemaakt en we weten precies wat we willen en waar we willen zitten in de matatu.

Het is een rit van ca 4 uur dus dat is wel van belang.

Als ook Pieterke en Jenny zijn gebracht door de chauffeur van de APDK stappen we op de eerste matatu af en na bijna een uur wachten zijn we vol en gaan eindelijk rijden.

De bestemming is Mwatate alwaar de dependance van Kwale Eye Hospital zich bevind.

Hier zal het zich de komende 3 dagen afspelen, een gesponsord oogkamp voor de lokale mensen waarvan maar weinigen zich betaalde oogzorg kunnen bekostigen.

Dat dit nu gratis is wordt omarmd door de bevolking en zij komen in grote getale op dit oogkamp af.

In Mwatate aangekomen stappen we achterop de Boda Boda die ons naar ons onderkomen van de komende dagen brengt.

Palace Hotel, een luze naam voor het locale onderkomen in Mwatate waar we woensdag middag na de verre rit aankomen.

Een kamer met twijfelaar waar Hermien en ik de komende dagen in slapen en een fan en douche met wc, een luxe voor de maatstaven hier.

Als we zijn gesetteld bezoeken we Tree Tops, de locale eettent in het dorp, ons zo bekend van de Mobile Clinic.

Heerlijke frietjes waarvan we genieten na al die chapati en bonen alsmede een heerlijke Mango juice.

Dan bezoeken we het team in de oogkliniek waar alles wordt voorbereid voor de komende dagen.

Het team is blij om Hermien en mij weer te zien en hoe blij ze met ons zijn blijkt de volgende dagen wel.

We begroeten Dobson de operatie assistent en huggen wat af, er wordt veel gelachen, dan blijkt dat wij Ali voor Dobson aanzien, nou ja ze lijken ook allemaal op elkaar.

Het is een vrolijke boel en ‘s avonds eten we met elkaar en wordt het schema en de indeling voor de volgende dag gemaakt.

2 plekken bezoeken we de eerste dag, ik neem Pieterke mee om de mensen in te schrijven, de apotheek te beheren, ogen te druppelen en brillen uit te geven, Philip is de optometrist en locale mobilisers helpen ons met de oog testen en het tolken.

Als we aankomen op onze plek in Bura dispensery is het al een volle bak met wachtende mensen, blij ons te zien.

Mobilisers helpen de wachtende mensen hun formulier in te vullen, niet iedereen kan lezen en schrijven en sommige ouderen weten niet hoe oud ze zijn.

Philip doet een eerste snelle ronde en loopt langs de rijen mensen en kijkt sommigen al diep in de ogen.

De eerste cataract klanten worden er uitgepikt en nader onderzocht.

Pieterke en ik stallen alle medicijnen en brillen uit en het feest kan beginnen.

180 mensen zien we vandaag, wat een aantal en we werken non stop door tot 5 uur.

Af en toe wat water, een sultana en een nog niet helemaal rijpe mango die we van een locale dame kopen is ons menu van vandaag.

Maar wat mooi om de glimmende blije ogen te zien.

Een lees bril krijgen en dan de bijbel weer te kunnen lezen bij het schamele licht in de hutjes, het is een zege.

De cataract patienten die voor operatie gaan geven we melk en droog brood, de mensen hebben vanaf vanmorgen 6 uur waarschijnlijk niet meer gegeten, als ze dat al hebben gedaan.

We zorgen ervoor dat ze met het melk en het brood niet tegen de vlakte gaan, ze hebben namelijk nog een aardige rit te gaan naar de kliniek en dan een prik in je oog, het is geen pretje hoor.

Dan zijn we door de patienten van vandaag heen en worden weer opgehaald en bij de kliniek afgezet waar het een drukte van belang is met wachtende mensen voor operatie.

Dan blijkt dat 1 operatie microscoop het heeft begeven en de stroom zo nu en dan uitvalt.

Het is een lange dag en de geopereerde patienten gaan naar een locaal ziekenhuisje waar ze overnachten om de volgende dag na controle weer naar huis te worden gebracht.

Mgange is onze post voor de tweede dag, een uur durende rit hoog in de bergen waar we met nevelen worden omhult.

Hier wacht ons een nog grotere groep mensen, 190 in totaal.

Deze mensen zijn duidelijk minder geschoold, hier spreken veel minder mensen Engels, zij komen duidelijk veel minder van de berg af en onder de mensen.

Lokale Mobilisers zorgen voor de orde en wij bouwen het kamp weer op.

Wat zijn de mensen blij ons te zien.

Oude lachende tandeloze bekkies die hele verhalen in Swahili op ons afvuren, wat een genot om mee te maken.

Krom lopend met een stok, bijna blind en begeleid door een familielid, achterop een boda boda, uren lopend, met de matatu, op deze manier komen de mensen naar ons toe.

Dan ga ik weer eens buiten kijken of de wachtende rij al wat slinkt.

Ik kijk een man op de rug en zie een wite hand uit een mouw steken, het zal toch niet??

Dan besluit ik er op af te gaan en wat een verrassing, Caleb, een 68 jarige trotse Albino man die perfect Engels spreekt, ik ben in mijn nopjes.

Hij laat me zijn pasje zien, hij is ingeschreven als gehandicapt en kan daardoor ook via het locale ziekenhuis aan zonnebrandcreme komen die door de overheid maar mondjes maat wordt verstrekt.

Altijd sleep ik zonnebrand crème met me mee, niet voor niets blijkt alweer.

Dan gaat zijn tasje open en laat hij me 2 bijna lege flessen zien, Nivea en Ambre Soleil, welke is beter vraagt hij me.

Ik stel hem gerust dat beide goed zijn en ben heel blij om te zien dat dit uit de verscheepte voorraad van vorig jaar komt en ook hoog in de bergen zijn bestemming heeft gevonden.

Het is wederom een lange dag, vele lees brillen worden er verstrekt.

Als de leesbril op sterkte op is knijpen Pieterke en ik een oogje dicht en geven iets sterker of iets lichter, het is altijd beter dan niets en de mensen zijn blij als we ze testen en blijkt dat ze meer kunnen zien.

7 patienten voor cataract operatie hebben we vandaag op onze plek en we dalen om 5 uur de berg weer af en komen na een uur gehobbel weer in de kliniek aan.

Er wordt tot vanavond 20.00 uur door geopereerd, maar dan zijn alle patienten geholpen.

1000 mensen gezien deze dagen waarvan 42 voor cataract operatie.

Blije mensen die met glimmende ogen naar ons kijken en blij zijn dat we er voor hen waren.

Een unieke kans die zij hebben genomen om eenmaal gratis oogheelkundige hulp te krijgen.

Dan sluiten we zaterdag ochtend af met controle van alle geopeerde patienten en worden zij verblijdt met een gesponsord handdoekje van Toyota Kenia, goed om als zweetdoek te gebruikten.

De landcruisers en safari busjes staan te wachten om de mensen weer naar hun dorp ver weg terug te brengen waar ook zij nu kunnen deelnemen aan het dorpse leven door het zicht dat ze weer terug hebben gekregen.

Dankbaar ben ik dat ik dit heb kunnen doen!

De taxi staat voor ons klaar en wij laten ons al hotsend en botsend de berg weer op rijden, op naar Lions Bluff, een prachtige lodge, het is er hemel op aarde.

Beesten spotten doen we in de vroege ochtend en avond, bush breakfast in de middle of nowhere op de savanne, we halen er alles uit en laten ons deze 2 dagen verwennen.

Glimmende ogen krijgen we als we de leeuwen spotten die naar ons liggen te loeren, het is een feestje!

Maandag weer terug naar de werkelijkheid van het warme Mombasa, nu even opladen en genieten.

Brufen, Paracetamol en andere zaken.

Brufen, paracetamol, een hoop strepsils en goede koffie houd ons de eerste dagen op de been.

Het verschil van – 6 graden bij vertrek naar 34 graden hier is te groot.

Zondag liggen we lamlendig bij Hotel the Reef op een bedje onder de boom.

Het zwembad lonkt maar we hebben geen puf om ons om te kleden en in de zwemkleding te hijsen.

Talloze tassen verdwijnen maandag ochtend in de auto van Dr. Johnson Mokya, onze huis man,

50 kilo weegt het, 139 flessen zonnebrand creme, de rest volgt volgende week met Pieterke en Jenny die zo aardig waren om beide 23 kilo aan ons af te staan.

Als we de compound af rijden treffen we de manager van deze wijk, blij ons weer te zien, may God bless you and your work, nou hier worden we vast snel weer beter van.

Bij Nyali Eye Centre waar we vanmiddg een afspraak hebben met het Albino bestuur dropt Johnson ons , die op weg is naar het ziekenhuis waar hij arts en directeur is.

De tassen worden gelukkig door de bewakers naar boven gebracht.

Dan gaan we aan de cappuccino bij Café Moccha, onze stamkroeg, we krijgen er een Mhambra bij, een locale soort holle oliebol, de eerste hobbel van vandaag is genomen.

Dan komen we terug om 14.00 uur, maar ja Afrikaanse tijden ….

Eerst probeert de deurbediende van de matatu ons af te zetten.

De jongeman weet niet dat wij doorgewinterde Afrika gangers zijn en we laten dit niet gebeuren.

Veel over en weer discusie over 10 cent, ja, waar heb je het over, maar de arrogantie van het joch schoot ons zo verkeerd.

Dit geld geven we liever aan een bedelende zwerver.

Dan zijn om 15.00 uur Clinton en Josphat er,een uur te laat, This is Africa, konden wij intussen een uiltje knappen op de bank.

ACF (albinism care foundation) Mombasa huist in bij de oogkliniek die hen helpt met vrije eye check ups voor de Albino’s, en het voorzien van een klein kantoor waar iedere donderdg vrije inloop is voor Albino’s met vragen of om zich in te registreren.

De kliniek wordt gerund door Indiers en wij hebben al eerder ervaren dat dit een bevolkings groep is met een hoog gevoel voor de medemens die het niet goed hebben.

ACF is zo blij met alle meegebrachte goederen.

139 flessen zonnebrand, 14 albino zonnecaps en zonnebrillen, veel uv werende lipsticks.

Veel brillen op sterkte, in ieder geval de monturen kunnen aan een tweede leven beginnen met een nieuw opgemeten glas.

Een gesponsorde laptop, usb sticks en camera maken het compleet.

Overdondert zijn ze ervan.

Tevens worden 5 albino kinderen uit Kilifi county in een nieuw school uniform gestoken, ook dankzij de sponsor gelden.

Over 2 weken gaan wij deze kinderen in boading school bezoeken.

We praten na over het zonnebrand transport van vorig jaar dat zo moeizaam is verlopen, het stond in de haven maar toen moest er meer geld over de brug komen om het er uit te krijgen.

Nu is het bestuur bezig met de aanvraag voor Tax Exumption, dan hoeft er geen belasting meer over te worden betaald en kan het vrij de haven uit.

ACF werd overstelpt met de vraag voor zonnebrand creme, de tam tam werkt snel, en men is al door de voorraad heen, dus fijn dat we weer wat mee hebben.

Tevens hebben we informatieve boeken mee met veel tekeningen en uitleg omtrent Albinisme, in Engels en Swahili, dank aan de sponsoren van Hermien!

Deze boeken zullen tijdens bijeenkomsten worden gebruikt om albino’s,onderwijzers en allen die met deze groep te maken hebben van informatie te kunnen voorzien omtrent de problemen en gevaren die deze groep betreft.

We gaan weer op huis aan, hijsen ons verhit in onze aangeboden taxi en vallen met een grote plons in het zwembad van de buurman, wat een verademing, we koelen er wat van af

Karibuni Kenia.

Het is woensdag ochtend 6.45 uur als Hermien en ik vertrekken met Taxi “Annelies” naar Schiphol.

De auto is vol met alle bagage die mee moet.

Inchecken gaat razend snel, gisteren avond zijn we meermaals met de koffers op de weegschaal gegaan om de 23 kilo per koffer niet te overschrijden.

Om iets over tienen gaan we het luchtruim in.

Ik zit naast een moeder met baby en krijg meteen visioenen van een 8 uur durende vlucht met een krijsend kind naast me.

Maar gelukkig is het een lieve Afrikaanse baby die dagelijks bij moeders op de rug hangt en ook nu niet van haar schoot wijkt.

Af en toe heb ik het vast en kijkt ze met een pruillip alsof ze wil zeggen, wat moet ik met die Mzungu, dat is de Afrikaanse benaming van een blanke.

8 uur en een paar films later komen we in Nairobi aan, het duurt een uur voor de koffers er zijn en ik kijk bezorgt naar de douane dames die regelmatig hun best doen om de passagiers hun bagage open te laten maken.

Ik wijs Hermien erop en besluit dat we ons midden in een groepje moeten begeven en gelukkig lukt dit, we zitten namelijk vol met zonnebrand crème en andere sponsor producten.

Ik krijg er nog een nachtmerrie van als ik denk aan de douane taferelen van vorig jaar om de zonnebrand crème na veel stress en geld betalen vrij te krijgen.

Dan gaan we door via de transit naar een ander gebouw om opnieuw in te moeten checken.

En ja, daar is het raak, de douane beambte tuurt aandachtig naar haar scherm en de koffers moeten apart, pff ik krijg het benauwd en maak mijn koffer open.

Veel zonnehoedjes, brillen etc. komen we tegen maar dan moeten de plastic zakken er aan geloven.

Wat er in de flessen zit vraagt de dame, ik hang een verhaal op over die arme albino’s die verschroeien in de Afrikaanse zon en dit echt nodig hebben.

De dame kijkt me aan en besluit me te geloven, ik mag door.

De andere koffer heeft dezelfde inhoud roep ik er meteen achteraan, ik ben een blij mens!

Dan nog een uurtje vliegen naar Mombasa waar we om vijf voor twaalf aankomen, de laatste vlucht van vandaag is binnen en het vliegveld gaat op slot.

Een wild zwaaiende Faiz, onze zo bekende taxi chauffeur wacht ons bezorgd op en is blij dat we er zijn.

De koffers in de auto en op pad naar ons gezin.

Mombasa by night is rustig en wordt voorzien van nieuwe straat verlichting en verbrede wegen om zo de verkeer drukte aan te kunnen.

Aangekomen bij de Mokaya’s worden we verwelkomt door het gezin en een schare aan hondjes die er lustig op los blaffen, dat wordt ‘s nachts oordoppen in.

De volgende ochtend zorgen we voor werkend internet en telefoon en zijn we er klaar voor.

We bezoeken de APDK workshop in Bombolulu en ik doe er meteen goede zaken voor allerlei verrassingen.

We bespreken de Mobile Clinic en allerlei andere zaken, het was een goede eerste dag.

Dan vrijdag naar Old Town, ik moet op pad voor African dokters en slaag er in om de laatste 4 op te kopen.

We worden onmiddellijk herkend door de shop keepers , druk handen schuddend en hoe gaat het met de familie en vrienden?

Het toerisme trekt een beetje aan maar diverse winkels zijn gesloten en hopen op betere tijden.

De open winkeltjes hebben het licht uit om op Electra te besparen.

Bij Jahaazi Coffee house worden we meteen herkend en ploffen we in de kussens neer.

Mango juice and Swahili snacks??

Karibuni Kenya, een warm welkom in Kenya.

Carla.

De Kracht van het Kleine....

Puzzelen, wikken en wegen.

Wat gaat er mee en wat blijft er thuis.

Het is altijd weer een gewetens kwestie.

8 Koffers van 23 kilo,

4 bagage stukken van 12 kilo.

Dat alles is uiteindelijk gevuld met voornamelijk :

ca 170 flessen zonnebrandcrème voor de Albino’s,

Zonnebrillen speciaal voor de Albino kinderen,

U.V werende zonnepetjes voor de Albino kinderen,

U.V werende lipsticks,

Brillen voor de oog kliniek,

Revalidatie materialen voor de APDK revalidatie,

2 laptops, voor de Mobile Clinic en het Albino bestuur,

2 camera’s, voor de Mobile Clinic en het Albino bestuur,

Operatie instrumentarium,

Typisch Nederlandse cadeautjes voor onze vriendengroep,

En nog zoveel meer…….

De koffers zitten prop vol en zijn op gewicht, de eigen kleding gaat in de handbagage.

Het is de kunst om zoveel als mogelijk mee te kunnen nemen.

Het begon 5 jaar geleden klein, en dat is het ook gebleven alhoewel dat er misschien niet zo uit ziet.

De APDK Mobile Clinic met de bijbehorende revalidatie, hier zijn we ook een groentetuin begonnen.

Eigen oogst is immers veel lekkerder en goedkoper dan het op de markt te kopen.

Het oog ziekenhuis met het oog kamp in de hoge Taita Hills.

Hier vinden we mensen met cataract die nog dezelfde dag en eenmalig, door sponsoring van Toyota Kenia, gratis worden geopereerd en een nieuwe lens geïmplanteerd krijgen met daarbij een heel nieuw leven in het vooruitzicht, weer kunnen zien!

De Albino’s die op mijn pad kwamen en me niet meer loslaten.

De vele T.V programma’s die de laatste tijd voorbij komen omtrent de gevaren die de albino’s lopen.

Ik weet er alles van en ondervind deze gevaren letterlijk als we er zijn.

Voorlichtingsboeken zijn er ontwikkeld omtrent Albinisme, in het Engels en Swahili.

Belangrijk materiaal voor de kinderen zelf en hun ouders en verzorgers.

Van een deel van het sponsorgeld hebben we al 10 boeken gekocht om mee te kunnen nemen.

De kracht van het Kleine…..

Als je bovenstaande leest lijkt het groots , maar de kracht is om het bij deze 3 doelgroepen te houden.

We zien vooruitgang en dat geeft ons een blij gevoel, juist door het klein te houden.

Mede door jullie bijdrage kunnen wij deze 3 projecten ondersteunen, onze dank is groot!

Mocht je nog mee willen doen, van 17 Februari tot 16 Maart zijn we in Mombasa.

NL51RABO0337653712 t.n.v. C.Sonder o.v.v. Mombasa 2016

Wish it,

Dream it,

Do it.

Carla.

If you have the power......

If you have the power to make some one happy, do it.

The world needs more of that.

Dit is de quote die mijn sportschool Health City Badhoevedorp afgelopen week op hun Facebook pagina zette.

Aandacht vragen voor mijn mooie en geliefde project in Mombasa, Kenia.

Een geldbusje op de balie en de opbrengst van de fruit verkoop worden een bijdrage voor het groentetuin project bij de revalidatie van de APDK Mombasa.

Het plukken van fruit en maken van jam evenals de vele houten kerstbomen was een start voor ons sponsor potje.

Voor de mensen onder ons die mij al meerdere jaren volgen, misschien weten jullie het nog.

Het grote water tekort bij de revalidatie van de APDK.

Dit probleem is 3 maanden geleden opgelost.

De revalidatie kliniek is nu aangesloten op het water net.

Geen gesleep meer met tonnen water, lege water putten, ziektes die op de loer liggen.

We zijn hier enorm blij mee en de groentetuin zal hiervan mee profiteren.

17 Februari gaan Hermien en ik weer naar Mombasa.

De zon, warmte en de albino/revalidatie kinderen en het witte zandstrand wachten al op ons.

Ja, relaxen gaan we zeker ook doen.

De Mobile Clinic, dealbino kinderen, het oog kamp hoog in de bergen waar we mensen met cataract vinden die gratis geopereerd worden, we gaan het weer mee maken.

Wil je niet ons maar de kinderen steunen met gratis hulp?

Alle donaties, hoe klein ook zijn zo welkom.

Een eventuele bijdrage kan gestort worden op:

NL51RABO0337653712 t.n.v. C. Sonder o.v.v. Mombasa 2016

En weet… alle geld beheren we zelf, geen euro blijft er aan die altijd negatieve strijkstok hangen.

Mochten er mensen zijn die liever materialen mee geven?

Kleurpotloden, kleurboekjes, klei, krijtjes ,kralen setjes voor de meisjes, kinder tandenborstels, etc. etc., het is zo welkom!

Tijdens mijn verblijf zal ik jullie mee laten reizen middels de weblogs die ik zal schrijven.

Assante Sana namens de kinderen.

Carla.

Vloeibaar goud.

Jambo, Jambo, Karibuni, ik kijk in een vriendelijk lachend gezicht en krijg een stevige handdruk op echt Keniaanse wijze.

Omar, een van de mobilisers, zelf een been kwijt en steunend op krukken verwelkomt me, blij met onze komst naar deze zo afgelegen regio.

De 4 mobilisers waarvan er 2 een been missenhebben er werk van gemaakt, zijn al weken bezig om in de wijde regio voor ons op zoek te gaan, lopend, met de fiets of boda boda, en het heeft weer tot goed resultaat geleid, 30 kinderen zitten er onder de boom en in de beschutting van een rieten dakje op ons te wachten.

3 dagen Mobile Clinic in de hete, droge en zeer arme Kilifi regio zijn we gestart in het regionale Kilifi Hospital, men is er met recht niet vooruit te branden, wij zijn op tijd na eerst weer een band te moeten laten plakken, de reserve band welliswaar maar zonder kun je niet op pad.

3 Fysiotherapeuten gaan er mee, de een wacht op de ander tot we het zat zijn, instappen of we gaan rijden, er is veel werk te verzetten vandaag.

Ik vraag Mary de fysiotherapeut die in het zonnebrand collectief van het ziekenhuis zit om een paar flessen mee te geven voor het geval we een paar albino's tegenkomen.

Het is alsof ik om de hoofdprijs vraag, formulieren invullen , toestemming vragen, misschien morgen...pfff, wat voor gevoel moet het wel niet zijn voor de albino's die er om komen vragen?

Maar goed, we zijn er nu voor de 30 kindjes, de ene nog meer gehandicapt dan de andere maar zulke mooie en lieve gezichtjes, schuilend achter moeders rokken voor die enge Mzungu's, liggend op een rieten matje, de kindjes die niet kunnen lopen en de hele dag bij moeders op de rug hangen, een zege zou het zijn om een paar special seats uit te kunnen delen maar ja, ons budget is beperkt en het zijn zoveel kinderen.

We zijn er een paar uur zoet, dan zit er een statige bejaarde man rustig op zijn beurt te wachten, Hussein, ooit kok geweest in Mombasa's top restaurant, hij is blind en sinds 2000 niet meer bij een oogarts geweest, het kan wel gekomen zijn door de vele uien die hij heeft gesneden als kok, de man kan het met enige humor en droge ogen in perfect Engels aan ons vertellen.

We komen alleen voor kinderen maar zetten onze bekende vrienden in het oogziekenhuis in Kwale in om de man onderzocht te krijgen, een rit van minstens 2 uur heeft hij er wel voor over, of we hem willen laten bellen voor een afspraak... we doen het met liefde.

Zo zijn we de hele ochtend bezig en op het heetst van de dag trekken we weer verder.

Verpeste oogsten vanwege de vreselijke hitte en droogte, waterbronnen zijn opgedroogd, mensen moeten uren lopen voor een tonnetje water, het is als vloeibaar goud en er wordt geen druppel verspilt, vee is mager en zelfs de cactussen hangen er slap bij, dat wil wat zeggen.

Bundels afgesneden sisal liggen er te drogen en worden later vervlochten tot matten om als dak bedekking te dienen.

We rijden uren verder en delen ons op in groepen, de onderwijzers laten we achter op de scholen voor intake gesprekken en wij trekken verder de bush in, rotsachtige paden die zijn uitgehakt, we bonken van het ene gat in het andere ,ik heb er een doorgezeten achterwerk van,zandwegen worden zandpaden, ik zie 1 water tap in 2 uur rijden, een halve dag lopen voor de mensen, dus ik drink in stilte en uit zicht van de mensen mijn water op....

10 jaar oud en op je knietjes en de handen beschermend met slippertjes kruipend door het leven gaan omdat je ouders geen geld voor operatie hebben en er nog nooit iemand naar je heeft omgekeken totdat wij er zijn, een meisje met een handje dat er uit ziet als een baby voetje, we kunnen niets voor haar betekenen, mijn hart huilt.

Ganze dispensery, wegens slechte communicatie is hier slechts 1 kindje voor ons, ik spreek de health officer aan,we zitten ver weg in de bush en de man vraagt of ik wattsapp heb!!, nou nee een ordinair telefoontje is hier genoeg zeg ik, dan komt de man met een foto op zijn telefoon aanzetten waar eenMzungu op staat... ik dus, hoe is dit mogelijk... de Mobile Clinic van vorige week waar zijn collega ons heeft gesproken, hij maakte in stilte een foto van mij , die nu door Kenia rondwaart.

Kilifi hospital op donderdag, ja hoor 2 flessen zonnebrand, met moeite losgepeuterd, moeten morgen weer terug als ze niet zijn uitgegeven.

Dan bekijk ik de flessen eens goed, niet door de overheid in Kenia gemaakt, maar geimporteerd uit Spanje met op de omslag de teks "speciaal voor sport mannen en vrouwen", nu snap ik de onrust wel dat het niet goed zou zijn voor albino's, wat een onzinnige tekst.

We hebben Pacience mee, een spraak therapeute, soort ADHD type waar je bijna niets aan durft te vragen omdat haar mond niet stil staat, een mens met een hart van goud en een doorzetster voor de minder bedeelden, ik zeg dat ze zeker veel geduld heeft voor haar "klanten" ,eerst begrijpt ze mijn woorspeling niet, dan komt het door en lacht ze er hartelijk om.

De hele dag weer op pad, kleine stukjes grond bewerkt, lege cocos noten die klein worden gemaakt en getracht wordt om hier houtskool van te maken om zo de bossen in tact te laten, men kookt nog steeds op kooltjes, vies en gevaarlijk met al die kleine kindjes in de buurt, solar cookers zijn er al maar te duur voor de mensen om aan te schaffen, af en toe zonnepaneeltjes op het dak of in het zand voor de hut voor wat verlichting in de avond.

Ik zweet me een ongeluk, de zakdoek is nat van het dweilen en we rijden weer uren verder naar een zeer afgelegen dorp, electra is er net aangelegd, voor een bemiddelde Keniaan die er een huis heeft, gelukkig heeft de school er van mee kunnen profiteren maar de lokale bevolking zit in het donker!!!!

Ik spreek de dorpschief, arme bevolking, de waterput staat droog, of ik een oplossing weet voor hen, ik beloof op de website van de Dutch Water Supply te kijken en het telefoon nummer aan hem door te geven, misschien kunnen zij wat betekenen voor dit dorp.

Dan gaan we weer op de terug tocht aan, er ontstaat een opstand omdat iedereen met ons mee wil rijden, de auto zit vol met wel 10 lokale mensen en kinderen, te vol, het stinkt enorm en de ramen moeten open, er moeten mensen uit maar niemand wil.

Dan treed Ibrahim op en wordt boos, eruit iedereen!! ik neem alleen degene mee die het verste weg woont en stop niet onderweg, dan besluiten er toch wat mensen uit te stappen en vertrekken we met een wagen vol met moeders, kindjes en bejaarden.

Zo sukkelen we terug met een overvolle auto en komen bijna in het donker in Kilifi aan, eten een visje en maken ons op voor weer een warme nacht.

Vrijdag ochtend, onze laatste dag Mobile Clinic, weer ver de bush in, een attente mobiliser die me weet te vertellen dat er op 1 school 5 albino kinderen zitten waarvan 2 uit 1 gezin, kijk aan zo iemand heb je wat, zonnebrandcreme, hoedjes en zonnebrillen delen we uit, smeer instructie kaartjes en de kinderen zijn er blij mee.

De overheid, een machtig orgaan waar tegen het vechten is.

Graaiende politici die de zwakkere mensen uit het oog verliezen en alleen voor eigen gewin gaan.

Ziekenhuizen die met lege handen staan.

Ik lees de krant en kijk het nieuws, 2 bestralings apparaten in Nairobi staan stil, er zijn er maar 4 in heel Kenia, al 22 jaar oud en slecht onderhoud, 1300 mensen wachten op bestraling, schande!!

Een overheid die de gelden moet verdelen onder de 7 county's, maar de mensen vragen zich terecht af waar het geld blijft.

APDK heeft een groot water probleem, de put staat droog wegens intense droogte, het ziekenhuis ernaast heeft ook geen water, dit duurt al weken.

Ziektes liggen op de loer wegens slechtere hygiene.

De chauffeurs van APDK staan om 4 uur 's morgens op om overal tonnen water te laten vullen tegen betaling, vaak maar een maximaal aantal tonnen per water tap punt, het kost ze een halve dag leuren om 2 dagen water te hebben.

Nog 3 maanden verteld Leah blij, dan is het over, wordt de pijpleiding naar het ziekenhuis aangelegd waar vandaan zij een pijp kunnen laten aansluiten.

Water, drinken, wassen, plassen, je hebt het overal voor nodig, wij besluiten om donatie geld te gebruikenen zo ca 3 maanden te overbruggen enwater te laten komen met een tankauto, het verlicht de chauffeurs met het geleur voor water en de 14.000 liter tank kan wekelijks worden gevuld.

De groententuin ligt er nu ook leeg en droog bij, de regentijd komt eraan en men hoopt op heel veel gratis hemelwater, dan zal er een zucht van verlichting klinken.

En dan debijna 4.000 flessenzonnebrand uit Nederland die nu in de haven liggen , een onwillige overheid die ons maximaal tegenwerkt, inklaringskosten die moeten worden betaald, wel 1.000 euro.

Misschien zijn er lieve, gulle en mee levende mensen die het de albino's niet willen onthouden en willen voorkomen dat de boel overboort gaat?

Hulp gevraagd,de mensen zelf kunnen het niet betalen.

Mocht je me willen helpen het uit de haven te krijgen???

Actie zonnebrand de haven uit:

* C.Sonder

* NL51Rabo0337653712

* o.v.v.Zonnebrand

* Alle hulp is zo welkom!

Het waren 5 mooie maar zware weken, vanaf dag 2 volop in de weer, onderbroken door 1 weekend safari en1 dag beach, alle dagen hitte maar dankbare blije mensen die het waarderen dat je er voor ze benten daar doe ik het voor.

Ik had het niet willen missen en hoop op een goede afloop voor de albino's, ik heb met ze te doen!!

Assante Carla.