carlasonder.reismee.nl

Everything is magical when you see it with your hart.

 

Het is dinsdag middag als Hermien en Ik ons laten rijden.

Slepend met al onze spullen naar de weg komt een tuk tuk ons tegemoed, ritje naar de stad?

We besluiten ons met de Tuk Tuk door heel Mombasa te laten rijden en bij APDK voor de deur af te laten zetten.

Nog niet helemaal hersteld  zien we  het niet zitten om met al die kilo’s matatu in en uit te moeten.

De ontvangst is aller hartelijkst en de kliniek is na een pauze van enkele weken weer aan het opstarten.

De Groenten tuin ziet er nu heel professioneel uit.

Green Garden  noemen ze het hier met een mooi woord, een stuk grond van  zeker 20 bij 30 meter is voorzien van duurzame netten, het is een  grote kas geworden.

Een deur er in, slangen voor de bewatering en nu er een vaste water leiding is zal het een nog groter succes worden, mooie groenten opbrengst waarmee gekookt gaat worden voor de kinderen in de kliniek.

Het is heerlijk koel onder de netten en zojuist zijn de kuilen gemaakt om er de voor gezaaide groenten in uit te zetten, transplantation noemt de tuin man het met een glimlach.

Ik geef meteen 500 euro van het sponsorgeld om dit succes voort te zetten, er was juist  nieuw gereedschap nodig voor de tuin, dus dat komt goed uit.

Ook staan er veel papaya bomen in het blad, dunne boompjes waarvan ik het altijd weer verbazendwekkend vind dat hier zulke grote en zware papaya’s aan hangen.

De lopende projecten worden besproken zoals o.a de zonnepanelen die op het dak liggen en tot reductie van electra kosten leiden, gesponsord door de Albert Schweitzer Stichting, en ook nu wordt het duidelijk dat grote sponsoren houden niet makkelijk is.

De school van de zus van Hermien heeft zijn best gedaan en met een collecte is er een mooi bedrag uit voort gekomen dat APDK vrijelijk kan besteden.

De recessie slaat overal toe, hier ook.

 

Woensdag ochtend is het als we starten met de Mobile Clinic ronde in de hete en droge Mariakani streek.

We hebben de primeur, vandaag is het de start van het nieuwe Mobile Clinic  jaar.

De donaties om de Mobile draaiende te houden zijn binnen en de auto is weer opgeknapt en in orde bevonden.

Het moet een werkpaard zijn voor  de ruige gebieden waar we komen.

Peter, de fysiotherapeut en Ibrahim  de chauffeur zijn blij weer in de bush aan het werk te kunnen.

 

De rit de stad uit gaat redelijk snel, we rijden langs de afgebroken barakken die moesten wijken voor een nieuwe snelweg .

Shop keepers zijn uitgekocht en de komende jaren is het veel overlast voor de bewoners ter plekke  en hard werk voor de bouwvakkers, in de ongenadig hete zon, en het rondstuivende zand.

 

We rijden eerst naar St.Lukes Hospital in Kaloleni, een tropisch gebied, het is er  heet en het staat er vol met palmbomen

De mobiliser die voor de APDK op zoek gaat naar kinderen voor ons project geeft me aan dat zijn buurjongetje Albino is, ik geef meteen  2 flessen zonnebrand aan hem mee.

 

Dan komen we bij het gehandicapten schooltje van vorig jaar.

Blije kindjes zitten er op de grond te kleuren, de een wat meer gehandicapt dan de andere.

Ze hebben lieve begeleidsters, een geschenk voor hen, want dat is niet iedere leraar/lerares die is “ uit gezonden “  door de overheid.

Ik herken hem meteen van vorig jaar, Said, een enorm hoofd , bijna geen romp en een paar marionetten beentjes die niet doen wat hij wil.

Het is zo’n aandoenlijk jochie en hij speelt graag met zijn maatjes die er niet veel beter aan toe zijn, ze zitten op de grond en kleuren wat in een schriftje.

Bankjes en tafeltjes zijn er niet in de klas.

We delen ballonnen uit en dan kan het feest beginnen, sommigen lukt het om ze op te blazen en weer piepend leeg te laten lopen.

Anderen worden alleen al blij dat ze iets krijgen en hebben geen benul wat er mee te doen.

We verlaten deze zo vergeten groep weer en ik loop langs grote klas lokalen waar het muisstil is.

Wel  honderd kinderen in een klas doen er tentamen, alleen het geritsel van de papieren is er te horen.

 

Moeders zitten er onder de boom van alles te koken, de potjes pruttelen en de casave wordt gesneden om er patatjes van te maken.

Daar ben je wel aan toe als je net je toets hebt gedaan.

 

De Mobile trekt verder en we rijden door een droog en dor landschap waar de vrouwen in een laatste restje rivier water, waar de koeien drinken en poepen,  de was doen.

De auto bonkt over de  stenen plateau’s  van de Simba Hills, het is kunst om hier geen lekke band op te lopen.

 

Vigurungani  Dispenserie, er zitten wat kindjes op ons te wachten en ik raak aan de praat met een van de dames die hier werkt.

In een afgesloten lokaal zag ik  er 13  nieuwe fietsen staan, en ik was nieuwschierig voor wie die bestemd zijn.

Er worden 13 mobilisers opgeleid die hun werk dan kunnen doen en op bezoek naar de uitgestrekte dorpen met de fiets als vervoersmiddel.

De mensen helpen ook mee campagnes uit te zetten zoals vaccinaties, malaria netten uitgifte etc.

Een mooi initiatief voor de lokale bevolking.

 

We blaffen wat af, nog niet helemaal van de griep bekomen.

Peter regelt een consult bij de lokale dokter voor ons, en ze schrijft wat medicijnen voor.

Het klad blaadje leveren we in bij het medicijnen uitgifte hok en we doen meteen een aanval op de pillen.

We drinken veel water, meer dan normaal en hebben zo een dorst, tevens soezen  we al rijdend soms wat weg.

Dan blijkt een dag later als we het op internet opzoeken dat dit door de medicijnen komt die ons zijn voorgeschreven, ik stop er onmiddelijk weer mee!

 

In Kanagoni dispenserie ga ik aan de wandel en kom een prachtige ambulance tegen.

Een brommer ambulance die de net  bevallen moeders weer naar huis toe brengt zodat ze niet in de hete zon naar huis hoeven te lopen met het kind op de rug, dat is namelijk wel zoals het normaal gaat.

Dan komen we in Taru school aan waar ik hetzelfde albino meisje van vorig jaar ontmoet.

De zonnebril die ik toen gaf heeft ze nog en een hoed tegen de zon, omdat het zo afgelegen ligt geef ik haar meerdere flessen.

 

Kale school, de school waar de vrouw van Ibrahim de chauffeur werkt als onderwijzeres.

Hier zijn 3 albino’s die ruim van zonnebrand creme worden voorzien en van de lulu pads, het uitwasbare Maandverband project van Hermien.

Dan stroomt het stoepje voor het lokaal van de onderwijzers vol met kinderen, keurig in een rij met een water tonnetje voor zich.

Er staat een onderwijzer bij met een stok te zwaaien.

Iedere ton tikt hij aan, en het bljkt dat het de bedoeling is dat daar water in zit dat van thuis is mee genomen.

Dit water moet worden gebruikt om de toiletten schoon te maken, er heerst water gebrek op de school.

Als het kannetje leeg is krijgt betreffende kind een tik met de stok.

Verontwaardigd zeg ik tegen de onderwijzeres dat ik dit voor oorlogse praktijken vind, ze lacht, dit is hier heel gewoon hoor zegt ze, vergeten ze het de volgende keer niet meer.

 

Overnachten doen we langs de High way die van Mombasa naar Nairobi voert.

Tussen dubbele rijen geparkeerde vrachtwagens gaan Hermien en ik  met zaklamp in het donker op pad om ons restaurantje van vorig jaar weer op te zoeken en er iets te eten.

We hebben meer dorst dan honger, maar toch gaat een chapati met bonen er wel in.

De nacht is vreselijk heet en ik heb mijn oordoppen in om de herrie van de  langs bulderende trucks buiten te houden.

 

You are late, zeg ik de volgende ochtend tegen Ibrahim, we zitten al enige tijd op hem te wachten.

Dan komt het verhaal,  zijn kinderen wilden naar school lopen en toen stond er ineens een buffel op het pad.

De kinderen konden snel naar huis rennen en het hele dorp was in rep en roer.

Een dag later horen we dat het dier door de Kenian Wild Life service is dood geschoten, een gevaar voor de bevolking.

 

In de vroege ochtend  rijden we bijna een uur over een lang zandpad dat ons langzaam slingerend omhoog voert de berg op.

Op gegeven moment worden we omringt door een grote groep kamelen die niet opzij gaan maar uiteindelijk door een grote stok uiteen gedreven worden door de hoeder.

Dit lijkt  echt landschappelijk terug naar de middeleeuwen.

Kilibasi school doemt voor ons op waar we wederom in een bekend gehandicapten groepje van vorig jaar belanden.

Het ADHD jochie dat zo lief voor me ging zitten poseren om op de foto te komen is er ook weer, ik pik hem er meteen uit.

Lief krast hij in een schriftje alsof hij aan het schrijven is, hij heeft echter geen benul wat schrijven is.

Hij is de enige zonder uniform, zijn ouders bekommeren zich niet om hem, de 2 leraren gelukkig wel.

Als een lieve vader beschermt de hoofd onderwijzer zich over hem, ik krijg een brok in mijn keel, het kan hier echt, mensen die zelf weinig hebben en dan zo’n kind met zoveel liefde omringen.

Het jochie gaat weer op de foto met een lieve lach.

Een uniform gaat hij krijgen zodat hij er ook bij hoort van het sponsorgeld van Hermien.

Hij  moet worden geopereerd maar dit kan niet omdat het 35 euro kost om hem met begeleider naar Mombasa te laten reizen, en weer terug na de operatie, dit geld geef ik meteen uit mijn sponsorpot, en nu wordt er meteen een afspraak voor komende maandag gemaakt.

Dat is dus de directe hulp die we zo graag geven, het komt meteen en goed terecht.

 

Dan rijdt  Ibrahim de chauffeur ons naar zijn zelf gebouwde huis, we klauteren door een diepe greppel wat in de regentijd een gevaar is voor de kinderen, zo diep is het en hier kan echt niemand zwemmen.

Buguta dispenserie is de laatste plek van deze Mobile ronde waar ik Alphonse vind, een 5 jarig Albino jongetje met een gave huid die ik nog bij geen albino heb gezien.

Hij heeft een mooie pet op ter bescherming voor de zon, 2 flessen zonnebrand crème geef ik mee, dit is een opsteker!

 

Het dorp is uitgelopen voor de water auto, 1 maal per week komt hij langs.

De plastic tank wordt gevult met 12.000 liter water en het is echt een spektakel.

Gillende vrouwen en honderden water tonnen, het wachten is op de beheerster met  de sleutel  en dan kan het feest beginnen.

Gevulde tonnen aan de fiets, op hoofd,op de rug,  in een ossen kar, het komt daar waar het moet zijn.

100 liter water per week is er per familie, en een  slim meisje  brengt het tegen een kleine bijdrage bij mensen thuis met de fiets.

Het is een genot om dit te aanschouwen en ik maak een praatje met een paar dames die in de rij staan te wachten, dan kan ik met fatsoen foto’s maken, een lust voor het oog!

 

Dan is het tijd om weer te vertrekken, de Mobile zit er op.

In 3 uur rijden we terug naar Mombasa over een deels vreselijke weg, opstuivend zand en heet is het.

We worden gelukkig thuis gebracht en ik ga met mijn broek aan onder de koude douche, hij is zo smerig dat ik eerst het ergste vuil eraf wil hebben voor hij in de week gaat.

 

Dan laten we ons met een plons bij de buurman in het zwembad vallen, welverdiend!

 

 

 

Brufen, Paracetamol en andere zaken.

Brufen, paracetamol, een hoop strepsils en goede koffie houd ons de eerste dagen op de been.

Het verschil  van – 6  graden bij vertrek naar 34 graden hier is te groot.

Zondag liggen we lamlendig bij Hotel the Reef op een bedje onder de boom.

Het zwembad lonkt maar we hebben geen puf om ons om te kleden en in de zwemkleding te hijsen.

 

Talloze tassen verdwijnen maandag ochtend in de auto  van Dr. Johnson  Mokya, onze huis man,

50 kilo weegt het, 139 flessen zonnebrand creme, de rest volgt volgende week met Pieterke en Jenny die zo aardig waren om beide 23 kilo aan ons af te staan.

Als we de compound af rijden treffen we de manager van deze wijk, blij ons weer te zien, may God bless you and your work, nou hier worden we vast snel weer beter van.

Bij Nyali Eye Centre waar we vanmiddg een afspraak hebben met het Albino bestuur dropt Johnson ons , die op weg is naar het ziekenhuis waar hij arts en  directeur  is.

De tassen worden gelukkig door de bewakers naar boven gebracht.

Dan gaan we aan de cappuccino bij Café Moccha, onze stamkroeg, we krijgen er een Mhambra bij, een locale soort holle oliebol, de eerste hobbel van vandaag is genomen.

 

Dan  komen we  terug om 14.00 uur, maar ja Afrikaanse tijden ….

Eerst probeert de deurbediende van de matatu ons af te zetten.

De jongeman weet niet dat wij doorgewinterde Afrika gangers zijn en we laten dit niet gebeuren.

Veel  over en weer discusie over 10 cent, ja, waar heb je het over, maar de arrogantie van het joch schoot ons zo verkeerd.

Dit geld geven we liever aan een bedelende zwerver.

Dan zijn om 15.00 uur Clinton en Josphat er,een uur te laat, This is Africa, konden wij intussen een uiltje knappen op de bank.

ACF (albinism care foundation) Mombasa huist in bij de oogkliniek die hen helpt met vrije eye check ups voor de Albino’s, en het voorzien van een klein kantoor waar iedere donderdg vrije inloop is voor Albino’s met vragen of om zich in  te registreren.

De kliniek  wordt gerund door Indiers en wij hebben al eerder ervaren dat dit een bevolkings groep is met een hoog gevoel voor de medemens die het niet goed hebben.

ACF is zo blij met alle meegebrachte goederen.

139 flessen zonnebrand, 14 albino zonnecaps en zonnebrillen, veel  uv werende lipsticks.

Veel  brillen op sterkte, in ieder geval de monturen kunnen aan een tweede leven beginnen met een nieuw opgemeten glas.

Een gesponsorde laptop, usb sticks en camera maken het compleet.

Overdondert zijn ze ervan.

Tevens worden 5 albino kinderen uit Kilifi county  in een nieuw school uniform gestoken, ook dankzij de sponsor gelden.

Over 2 weken gaan wij deze kinderen in boading school bezoeken.

 

We praten na over het zonnebrand transport van vorig jaar dat zo moeizaam is verlopen, het stond in de haven maar toen moest er meer geld over de brug komen om het er uit te krijgen.

Nu is het bestuur bezig met de aanvraag voor Tax Exumption, dan hoeft er geen belasting meer over te worden betaald en kan het vrij de haven uit.

ACF werd overstelpt met de vraag voor zonnebrand creme, de tam tam werkt snel, en men  is al door de voorraad heen, dus fijn dat we weer wat mee hebben.

Tevens hebben we informatieve boeken mee met veel tekeningen en uitleg omtrent Albinisme, in Engels en Swahili, dank aan de sponsoren van Hermien!

Deze boeken zullen tijdens bijeenkomsten worden gebruikt om albino’s,onderwijzers en allen die met deze groep te maken hebben van informatie te kunnen voorzien omtrent de problemen en gevaren die deze groep betreft.

 

We gaan weer op huis aan, hijsen ons verhit in onze aangeboden taxi en vallen met een grote plons in het zwembad van de buurman, wat een verademing, we koelen er  wat van af

Cool
Smile

Karibuni Kenia.

 

 

Het is woensdag ochtend 6.45 uur als Hermien en ik vertrekken met Taxi “Annelies”  naar Schiphol.

De auto is vol met alle bagage die mee moet.

Inchecken gaat razend snel, gisteren avond zijn we meermaals met de koffers op de weegschaal gegaan om de 23 kilo per koffer niet te overschrijden.

Om iets over tienen gaan we het luchtruim in.

Ik zit naast een moeder met baby en krijg meteen visioenen van een 8 uur durende vlucht met een krijsend kind naast me.

Maar gelukkig is het een lieve Afrikaanse baby die dagelijks bij moeders op de rug hangt en ook nu niet van haar schoot wijkt.

Af en toe heb ik het vast en kijkt ze met een pruillip alsof ze wil zeggen, wat moet ik met die Mzungu, dat is de Afrikaanse benaming van een blanke.

8 uur en een paar films later komen we in Nairobi aan, het duurt een uur voor de koffers er zijn en ik kijk bezorgt naar de douane dames die regelmatig hun best doen om de passagiers hun bagage open te laten maken.

Ik wijs Hermien erop en besluit dat we ons midden in een groepje moeten begeven en gelukkig lukt dit, we zitten namelijk vol met zonnebrand crème en andere sponsor producten.

Ik krijg er nog een nachtmerrie van als ik denk aan de douane taferelen van vorig jaar om de zonnebrand crème na veel stress en geld betalen vrij te krijgen.

Dan gaan we door via de transit naar een ander gebouw om opnieuw in te moeten checken.

En ja, daar is het raak, de douane beambte tuurt aandachtig naar haar scherm en de koffers moeten apart, pff ik krijg het benauwd en maak mijn koffer open.

Veel  zonnehoedjes, brillen etc. komen we tegen maar dan moeten de plastic zakken er aan geloven.

Wat er in de flessen zit vraagt de dame, ik hang een verhaal op over die arme albino’s die verschroeien in de Afrikaanse zon en dit echt nodig hebben.

De dame kijkt me aan en besluit me te geloven, ik mag door.

De andere koffer heeft dezelfde inhoud roep ik er meteen achteraan, ik ben een blij mens!

Dan nog een uurtje vliegen naar Mombasa waar we om vijf voor twaalf aankomen, de laatste vlucht van vandaag is binnen en het vliegveld gaat op slot.

Een wild zwaaiende Faiz, onze zo bekende taxi chauffeur wacht ons bezorgd op en is blij dat we er zijn.

De koffers in de auto en op pad naar ons gezin.

Mombasa by night is rustig en wordt voorzien van nieuwe straat verlichting en verbrede wegen om zo de verkeer drukte aan te kunnen.

Aangekomen bij de Mokaya’s worden we verwelkomt door het gezin en een schare aan hondjes die er lustig op los blaffen, dat wordt  ‘s nachts oordoppen in.

 

De volgende ochtend zorgen we voor werkend internet en telefoon en zijn we er klaar voor.

We bezoeken de APDK workshop in Bombolulu en ik doe er meteen goede zaken voor allerlei verrassingen.

We bespreken de Mobile Clinic en allerlei andere zaken, het was een goede eerste dag.

 

Dan vrijdag naar Old Town, ik moet op pad voor African dokters en slaag er in om de laatste 4 op te kopen.

We worden onmiddellijk herkend door de shop keepers , druk handen schuddend en hoe gaat het met de familie en vrienden?

Het  toerisme trekt een beetje aan maar diverse winkels zijn gesloten en hopen op betere tijden.

De open winkeltjes hebben het licht uit om op Electra te besparen.

Bij Jahaazi Coffee house worden we meteen herkend en ploffen we in de kussens neer.

Mango juice and Swahili snacks??

 

Karibuni Kenya, een warm welkom in Kenya.

 

Carla.

 

De Kracht van het Kleine....

 

 

 

Puzzelen, wikken en wegen.

Wat gaat er mee en wat blijft er thuis.

Het is altijd weer een gewetens kwestie.

 

8 Koffers van 23 kilo,

4 bagage stukken van 12 kilo.

Dat alles is uiteindelijk gevuld met voornamelijk :

 

ca 170 flessen  zonnebrandcrème voor de Albino’s,

Zonnebrillen speciaal voor de Albino kinderen,

U.V werende zonnepetjes voor de Albino kinderen,

U.V werende lipsticks,

Brillen voor de oog kliniek,

Revalidatie materialen voor de APDK revalidatie,

2 laptops, voor de Mobile Clinic en het Albino bestuur,

2 camera’s, voor de Mobile Clinic en het Albino bestuur,

Operatie instrumentarium,

Typisch Nederlandse cadeautjes voor onze vriendengroep,

 

En nog zoveel meer…….

 

De koffers zitten prop vol en zijn op gewicht, de eigen kleding gaat in de handbagage.

Het is de kunst om zoveel als mogelijk mee te kunnen nemen.

 

Het begon 5 jaar geleden klein, en dat is het ook gebleven alhoewel dat er misschien niet zo uit ziet.

 

De APDK Mobile Clinic met de bijbehorende revalidatie, hier zijn we ook een groentetuin begonnen.

Eigen oogst is immers veel lekkerder en goedkoper dan het op de markt te kopen.

 

Het oog ziekenhuis met het oog kamp in de hoge Taita Hills.

Hier vinden we mensen met cataract die nog dezelfde dag en eenmalig, door sponsoring van Toyota Kenia, gratis worden geopereerd en een nieuwe lens geïmplanteerd krijgen met daarbij een heel nieuw leven in het vooruitzicht, weer kunnen zien!

 

De Albino’s die op mijn pad kwamen en me niet meer loslaten.

De vele T.V programma’s die de laatste tijd voorbij komen omtrent de gevaren die de albino’s lopen.

Ik weet er alles van en ondervind deze gevaren  letterlijk als we er zijn.

Voorlichtingsboeken zijn er ontwikkeld omtrent Albinisme, in het Engels en Swahili.

Belangrijk materiaal voor de kinderen zelf en hun ouders en verzorgers.

Van een deel van het sponsorgeld hebben we al 10 boeken gekocht om mee te kunnen nemen.

 

 

De kracht van het Kleine…..

Als je bovenstaande leest lijkt het groots , maar de kracht is om het bij deze 3 doelgroepen te houden.

We zien vooruitgang en dat geeft ons een blij gevoel, juist door het klein te houden.

 

Mede door jullie bijdrage kunnen wij deze 3 projecten ondersteunen, onze dank is groot!

 

Mocht je nog mee willen doen, van 17 Februari tot 16 Maart zijn we in Mombasa.

NL51RABO0337653712 t.n.v. C.Sonder o.v.v. Mombasa 2016

 

Wish it,

Dream it,

Do it.

 

Carla.

 

 

 

If you have the power......

 

If you have the power to make some one happy, do it.

The world  needs more of that.

 

Dit is de quote die mijn sportschool Health City Badhoevedorp afgelopen week op hun Facebook pagina zette.

Aandacht vragen voor mijn  mooie en geliefde project in Mombasa, Kenia.

Een geldbusje op de balie  en de opbrengst van de fruit verkoop worden een bijdrage voor het groentetuin project  bij de revalidatie van de APDK Mombasa.

 

Het plukken van fruit en maken van jam evenals de vele houten kerstbomen was een start voor ons sponsor potje.

Voor de mensen onder ons die mij al meerdere jaren volgen, misschien weten jullie het nog.

 

Het grote water tekort bij de revalidatie van de APDK.

Dit probleem is 3 maanden geleden opgelost.

De revalidatie kliniek is nu aangesloten op het water net.

Geen gesleep meer met tonnen water, lege water putten, ziektes die op de loer liggen.

We zijn hier enorm blij mee en de groentetuin zal hiervan mee profiteren.

 

17 Februari gaan Hermien en ik weer naar Mombasa.

De zon, warmte en de albino/revalidatie kinderen en het witte zandstrand wachten al op ons.

Ja, relaxen gaan we zeker ook doen.

 

De Mobile Clinic, de albino kinderen, het oog kamp hoog in de bergen waar we mensen met cataract vinden die gratis geopereerd worden, we gaan het weer mee maken.

 

Wil je niet ons maar de kinderen steunen met gratis hulp?

Alle donaties, hoe klein ook zijn zo welkom.

Een eventuele bijdrage kan gestort worden op:

NL51RABO0337653712 t.n.v. C. Sonder  o.v.v. Mombasa 2016

En weet… alle geld beheren we zelf, geen euro blijft er aan die altijd negatieve  strijkstok hangen.

 

Mochten er mensen zijn die liever materialen mee geven?

Kleurpotloden, kleurboekjes, klei, krijtjes ,kralen setjes voor de meisjes, kinder tandenborstels, etc. etc., het is zo welkom!

Tijdens mijn verblijf zal ik jullie mee laten reizen middels de weblogs die ik zal schrijven.

 

Assante Sana namens de kinderen.

 

Carla.

 

 

 

Vloeibaar goud.

Jambo, Jambo, Karibuni, ik kijk in een vriendelijk lachend gezicht en krijg een stevige handdruk op echt Keniaanse wijze.

Omar, een van de mobilisers, zelf een been kwijt en steunend op krukken verwelkomt me, blij met onze komst naar deze zo afgelegen regio.

De 4 mobilisers waarvan er 2 een been missen hebben er werk van gemaakt, zijn al weken bezig om in de wijde regio voor ons op zoek te gaan, lopend, met de fiets of boda boda, en het heeft weer tot goed resultaat geleid, 30 kinderen zitten er onder de boom en in de beschutting van een rieten dakje op ons te wachten.

3 dagen Mobile Clinic in de hete, droge en zeer arme Kilifi regio zijn we gestart in het regionale Kilifi Hospital, men is er met recht niet vooruit te branden, wij zijn op tijd na eerst weer een band te moeten laten plakken, de reserve band welliswaar maar zonder kun je niet op pad.

3 Fysiotherapeuten gaan er mee, de een wacht op de ander tot we het zat zijn, instappen of we gaan rijden, er is veel werk te verzetten vandaag.

Ik vraag Mary de fysiotherapeut die in het zonnebrand collectief van het ziekenhuis zit om een paar flessen mee te geven voor het geval we een paar albino's tegenkomen.

Het is alsof ik om de hoofdprijs vraag, formulieren invullen , toestemming vragen, misschien morgen...pfff, wat voor gevoel moet het wel niet zijn voor de albino's die er om komen vragen?

Maar goed, we zijn er nu voor de 30 kindjes, de ene nog meer gehandicapt dan de andere maar zulke mooie en lieve gezichtjes, schuilend achter moeders rokken voor die enge Mzungu's, liggend op een rieten matje, de kindjes die niet kunnen lopen en de hele dag bij moeders op de rug hangen, een zege zou het zijn om een paar special seats uit te kunnen delen maar ja, ons budget is beperkt en het zijn zoveel kinderen.

We zijn er een paar uur zoet, dan zit er een statige bejaarde man rustig op zijn beurt te wachten, Hussein, ooit kok geweest in Mombasa's top restaurant, hij is blind en sinds 2000 niet meer bij een oogarts geweest, het kan wel gekomen zijn door de vele uien die hij heeft gesneden als kok, de man kan het met enige humor en droge ogen in perfect Engels aan ons vertellen.

We komen alleen voor kinderen maar zetten onze bekende vrienden in het oogziekenhuis in Kwale in om de man onderzocht te krijgen, een rit van minstens 2 uur heeft hij er wel voor over, of we hem willen laten bellen voor een afspraak... we doen het met liefde.

Zo zijn we de hele ochtend bezig en op het heetst van de dag trekken we weer verder.

Verpeste oogsten vanwege de vreselijke hitte en droogte, waterbronnen zijn opgedroogd, mensen moeten uren lopen voor een tonnetje water, het is als vloeibaar goud en er wordt geen druppel verspilt, vee is mager en zelfs de cactussen hangen er slap bij, dat wil wat zeggen.

Bundels afgesneden sisal liggen er te drogen en worden later vervlochten tot matten om  als dak bedekking te dienen.

We rijden uren verder en delen ons op in groepen, de onderwijzers laten we achter op de scholen voor intake gesprekken en wij trekken verder de bush in, rotsachtige paden die zijn uitgehakt, we bonken van het ene gat in het andere ,ik heb er een doorgezeten achterwerk van, zandwegen worden zandpaden, ik zie 1 water tap in 2 uur rijden, een halve dag lopen voor de mensen, dus ik drink in stilte en uit zicht van de mensen mijn water op....

10 jaar oud en op je knietjes en de handen beschermend met slippertjes kruipend door het leven gaan omdat je ouders geen geld voor operatie hebben en er nog nooit iemand naar je heeft omgekeken totdat wij er zijn, een meisje met een handje dat er uit ziet als een baby voetje, we kunnen niets voor haar betekenen, mijn hart huilt.

Ganze dispensery, wegens slechte communicatie is hier slechts 1 kindje voor ons, ik spreek de health officer aan,we zitten ver weg in de bush en de man vraagt of ik wattsapp heb!!, nou nee een ordinair telefoontje is hier genoeg zeg ik, dan komt de man met een foto op zijn telefoon aanzetten  waar een Mzungu op staat... ik dus, hoe is dit mogelijk... de Mobile Clinic van vorige week waar zijn collega ons heeft gesproken, hij  maakte in stilte een foto van mij , die nu door Kenia rondwaart.

Kilifi hospital op donderdag, ja hoor 2 flessen zonnebrand, met moeite losgepeuterd, moeten morgen weer terug als ze niet zijn uitgegeven.

Dan bekijk ik de flessen eens goed, niet door de overheid in Kenia gemaakt, maar geimporteerd uit Spanje met op de omslag de teks "speciaal voor sport mannen en vrouwen", nu snap ik de onrust wel dat het niet goed zou zijn voor albino's, wat een onzinnige tekst.

We hebben Pacience mee, een spraak therapeute, soort ADHD type waar je bijna niets aan durft te vragen omdat haar mond niet stil staat, een mens met een hart van goud en een doorzetster voor de minder bedeelden, ik zeg dat ze zeker veel geduld heeft voor haar "klanten" ,eerst begrijpt ze mijn woorspeling niet, dan komt het door en lacht ze er hartelijk om.

De hele dag weer op pad, kleine stukjes grond bewerkt, lege cocos noten die klein worden gemaakt en getracht wordt om hier houtskool van te maken om zo de bossen in tact te laten, men kookt nog steeds op kooltjes, vies en gevaarlijk met al die kleine kindjes in de buurt, solar cookers zijn er al maar te duur voor de mensen om aan te schaffen, af en toe zonnepaneeltjes op het dak of in het zand voor de hut voor wat verlichting in de avond.

Ik zweet me een ongeluk, de zakdoek is nat van het dweilen en we rijden weer uren verder naar een zeer afgelegen dorp, electra is er net aangelegd, voor een bemiddelde Keniaan die er een huis heeft, gelukkig heeft de school er van mee kunnen profiteren maar de lokale bevolking zit in het donker!!!!

Ik spreek de dorpschief, arme bevolking, de waterput staat droog, of ik een oplossing weet voor hen, ik beloof op de website van de Dutch Water Supply te kijken en het telefoon nummer aan hem door te geven, misschien kunnen zij wat betekenen voor dit dorp.

Dan gaan we weer op de terug tocht aan, er ontstaat een opstand omdat iedereen met ons mee wil rijden, de auto zit vol met wel 10 lokale mensen en kinderen, te vol, het stinkt enorm en de ramen moeten open, er moeten mensen uit maar niemand wil.

Dan treed Ibrahim op en wordt boos, eruit iedereen!! ik neem alleen degene mee die het verste weg woont en stop niet onderweg, dan besluiten er toch wat mensen uit te stappen en vertrekken we met een wagen vol met moeders, kindjes en bejaarden.

Zo sukkelen we terug met een overvolle  auto en komen bijna in het donker in Kilifi aan, eten een visje en maken ons op voor weer een warme nacht.

Vrijdag ochtend, onze laatste dag Mobile Clinic, weer ver de bush in, een attente mobiliser die me weet te vertellen dat er op 1 school 5 albino kinderen zitten waarvan 2 uit 1 gezin, kijk aan zo iemand heb je wat, zonnebrandcreme, hoedjes en zonnebrillen delen we uit, smeer instructie kaartjes en de kinderen zijn er blij mee.

De overheid, een machtig orgaan waar tegen het vechten is.

Graaiende politici die de zwakkere mensen uit het oog verliezen en alleen voor eigen gewin gaan.

Ziekenhuizen die met lege handen staan.

Ik lees de krant en kijk het nieuws, 2 bestralings apparaten in Nairobi staan stil, er zijn er maar 4 in heel Kenia, al 22 jaar oud en slecht onderhoud, 1300 mensen wachten op bestraling, schande!!

Een overheid die de gelden moet verdelen onder de 7 county's, maar de mensen vragen zich terecht af waar het geld blijft.

APDK heeft een groot water probleem, de put staat droog wegens intense droogte, het ziekenhuis ernaast heeft ook geen water, dit duurt al weken.

Ziektes liggen op de loer wegens slechtere hygiene.

De chauffeurs van APDK staan om 4 uur 's morgens op om overal tonnen water te laten vullen tegen betaling, vaak maar een maximaal aantal tonnen per water tap punt, het kost ze een halve dag leuren om 2 dagen water te hebben.

Nog 3 maanden verteld Leah blij, dan is het over, wordt de pijpleiding naar het ziekenhuis aangelegd waar vandaan zij een pijp kunnen laten aansluiten.

Water, drinken, wassen, plassen, je hebt het overal voor nodig, wij besluiten om donatie geld te gebruiken en zo  ca 3 maanden te overbruggen en water te laten komen met een tank auto, het verlicht de chauffeurs met het geleur voor water en de 14.000 liter tank kan wekelijks worden gevuld.

De groententuin ligt er nu ook leeg en droog bij, de regentijd komt eraan en men hoopt op heel veel gratis hemelwater, dan zal er een zucht van verlichting klinken.

En dan de bijna 4.000 flessen zonnebrand uit Nederland die nu in de haven liggen , een onwillige overheid die ons maximaal tegenwerkt, inklaringskosten die moeten worden betaald, wel  1.000 euro.

Misschien zijn er lieve, gulle en mee levende mensen die het de albino's niet willen onthouden en willen voorkomen dat de boel overboort gaat?

Hulp gevraagd,de mensen zelf kunnen het niet betalen.

Mocht je me willen helpen het uit de haven te krijgen???

Actie zonnebrand de haven uit:

* C.Sonder

* NL51Rabo0337653712

* o.v.v.Zonnebrand

* Alle hulp is zo welkom!

Het waren 5 mooie maar zware weken, vanaf dag 2 volop in de weer, onderbroken door 1 weekend safari en 1 dag beach, alle dagen hitte maar dankbare blije  mensen die het waarderen dat je er voor ze bent en daar doe ik het voor.

Ik had het niet willen missen en hoop op een goede afloop voor de albino's, ik heb met ze te doen!!

Assante Carla.

Challenges.

Het is vroeg, woensdag  ochtend 6 uur als de wekker gaat, de start van de 3 daagse Mobile Clinic ronde in de regio Mariakani, de hitte en droogte van de vorige keer staat nog op mijn netvlies.

Hermien en ik sluipen het huis uit zonder ontbijd, dat komt later wel en we nemen de matatu naar de stad, geen buur die zo vroeg langs komt om ons een lift te bieden.

Dan besluiten we ons de luxe van een Tuk Tuk te permiteren, er is veel mee en we hebben geen zin om  in de overvolle matatu te stappen.

APDK Portreitz is ons vertrekpunt waar de ambulance staat.

Ibrahim de chauffeur rijdt ons bijna voorbij, al zwaaiend naar hem stopt hij, verrast ons te zien.

Ben je ons vergeten vragen we verontrust, dan komt er een soort excuus, tja gisteren wel verteld maar...., afijn  we bergen de spullen op en vertrekken naar de stad waar we Peter de fysiotherapeut op pikken.

Wachten in de stad is nooit erg, er gebeurt zo veel, dames met hun standje, een kleedje op de grond waar vandaan zij hun groenten en allerlei andere waar verkopen, al is het maar 1 euro per dag, toch wat verdiensten.

We vervolgen onze weg weer verder en dan na 10 minuten komt Ibrahim er achter dat we een lekke band hebben, tsss dat wordt oponthoud van bijna een uur en wij besluiten om een koffie met mhambra te pakken bij het lokale tankstation.

Uiteindelijk 21/2 uuur later verlaten we de stad na eerst nog wat gesteggel om een bonnetje voor de reparatie, ja, alles moet verantwoord worden.

De bon is er niet en ik bied een blaadje uit mijn kladblok aan en wij zijn uiteindelijk getuigen.

District Mariakani is deze week aan de beurt, een gort droog gebied waar sinds een half jaar geen druppel water is gevallen.

Kuddes met geiten en koeien komen we tegen, naarstig op zoek naar gemorst water bij een waterput, het vee ziet er mager uit.

Vrouwen met een ton op het hoofd en kind op de rug zoeken ook de bron op en dan heb je het over een 20 liter vat, respect!

Menig handkar, kruiwagen en chinese fiets zien we voorbij komen die vol staan met lege nog te vullen tonnen, sjokkende ezels die het zwaar hebben, men is vaak een halve dag onderweg om water te vinden.

In Rabai pikken we de eerste mobiliser voor de APDK op, nu is het een leraar die weet wanneer wij komen en van te voren op zoek gaat naar kinderen met handicaps en de ouders op onze komst wijzen.

Ik ben verrast te zien dat Almasi, de albino coordinator van Kwale Eye Hospital zo alom bekend is, hij doet er goed werk, bekendheid met albinisme in de ruimste zin van het woord verspreiden, ik ben er blij mee.

St. Lukes hospital in Kaloleni, een prachtige landelijke omgeving met vele palmbomen, je waant je in de Cariben maar dat lijkt maar zo, geen water, droogte, slechte oogst.

Af en toe een klein stukje grond dat is bewerkt voor de aardappels, suikerriet stengels en mais, wat heb je aan een groot stuk bewerkte grond als er geen water voor handen is?

We vinden onze eerste klantjes hier en we treffen een 4 maanden oud kindje aan, sterk vermagert en het meisje heeft een enorme schisis waarbij ook de helft van de neus is betrokken, het kind weegt 3 kilo terwijl het er 6 moeten zijn, schokkend!

Een wanhopige moeder die terecht op zoek is naar hulp, waar is de eerste lijns zorg in het ziekenhuis of dispensery? zij moeten dit toch ook gezien hebben?

Het kind rochteld wat af en het borstkastje gaat snel heen en weer, het kind hapt naar adem en ik denk dat het zich al menig keer heeft verslikt, voeden is erg moeilijk en gaat met een lepel, we besluiten er hulp bij te halen van een dietiste en kinderarts, tijd voor actie!!

Extra voeding die wordt afgemeten zodat de moeder zeker weet dat het kleintje genoeg binnen krijgt.

We vervolgen onze weg verder en komen bij een volgende dispensery aan, dit is een soort consultatie bureau, er zit een hele groep vrolijke moeders op ons te wachten, controles na operatie en nieuwe gevallen.

Kinangony dispensery, een drukte van belang waar de mobilisers veel goed werk hebben verricht, er zitten veel kindjes.

Peter heeft het druk en wij blazen balonnen op om de kindjes aan het lachten te maken nadat Peter met  stevige hand enkele fysiotherapie oefeningen heeft gedaan, de tranen verdwijnen en er komt weer een lachje tevoorschijn.

Dan weer door naar menig school, de beste plek om kinderen te vinden, ouders zijn er niet bij, maar komen anders ook vaak niet opdagen, te ver weg, de kinderen lopen vaak een uur of langer om op school te komen.

Hier ontmoet ik mijn eerste albino meisje, nog nooit eerder hulp ontvangen.

Ik voel mij deze dagen net een "evangelist", ik breng het belang van goed smeren onder de aandacht, hoedje op, uniform met langen mouwen en broekspijpen, zonnebril om de ogen te beschermen, en deel ook werkelijk zonnebrand uit en brillen als ze passen.

Tevens kaartjes met smeer instructie en een folder van de locale albino vereniging in Mombasa.

Menig onderwijzer is blij met me, ik breng het belang van vooraan zitten in de klas onder de aandacht, slecht zien achter in de klas geeft slechte studie resultaten en achterstand, dit kunnen deze kinderen er niet bij hebben.

Zo trekken we verder het land in, het is bloed heet, gort droog en het rode zand waait door de auto, ik heb aan het eind van de dag het gevoel een ragebol op mijn hoofd te hebben.

We overnachten in een lokale tent met disco voor de deur, gelukkig zijn de oordopjes mee, geen water dan wat in een teiltje dus een natte lap is waar ik het mee moet doen vandaag, en door de hitte plak ik over mijn hele lichaam, geen luxe van een fan, het muskieten net is waar ik het mee moet doen.

Ik borstel het zand uit mijn haar en probeer met een leeg cola flesje gevuld met water mjn haar wat te fatsoeneren.

Eten in de meest onguur uitziende tentjes, maar wij weten wel beter, chapati, bruine bonen en groenten daar is niets mis mee, de omzet snelheid is hoog dus...

Ik wapper de vliegen die ons omgeven van me af, schop de bedelende onder de vlooien zittende katten onder de tafel vandaan en eet snel door, dat is Africa.

De zonnestralen worden gebroken door het vele zand dat in de lucht hangt, dit is de doorgaande weg naar Nairobi waar wij hebben overnacht.

We staan tussen de volgeladen container trucks met open kappen, reparatie werk wordt er gedaan, er verschijnt een auto waar zo'n 20 samen gebonden hard tokkelende kippen naar binnen worden gebracht, die gaan straks in de soep want daar zijn ze hier gek op, zout is wat je nodig hebt na al dat zweten, soms trakteren we ons op een sodaatje voor de suikers maar verder laten we het bij water.

Een nieuwe dag die ons weer naar prachtige maar schrijnende plekken brengt.

Een grote school met 1 apart lokaaltje waar 55 kinderen, allen zeer  gehandicapt worden verzorgt door 4 care givers, lieve vrouwen die voor hen zorgen met af en toe een moeder die een handje toesteekt.

De natte beplaste matrassen liggen in de zon te drogen, lieve koppies kijken me aan, een jongetje zit er met een paar omgeslagen slappe  beentjes naar me te lachen, wat een verdriet, zijn buurmeisje kruipt op handjes rond die ondersteunt worden door slippertjes om haar handpalmen te beschermen, wat een treurigheid.

Ja het gevoel van de vorige keer is weer helemaal terug, een vergeten groep, krijgt niet de hulp die de scholen wel hebben.

Hermien geeft een setje uitwasbaar maandverband, een geschenk voor 1 van de meisjes.

We moeten weer verder..... wat kun je doen? veel liefde voor de kindjes is waar het hier om draait.

Een tocht van een uur over een eindeloos zandpad naar boven, het is een gehussel en gebussel, de vele gaten in de weg ontwijkend, Ibrahim heeft het zwaar om de auto in het gareel te houden.

Het voert ons naar wederom een school met veel gehandicapte kinderen in een  klasje allemaal hun eigen verhaal, 2 kinderen met een enorm cataract, zie je al op afstand, 1 kind heeft een open oogkas zonder oog, zo geboren en nooit iets mee gedaan, er scharrelt een ADHD kindje rond, wat heeft hij een pret en gaat uitgebreid met zijn knuistjes in elkaar voor me zitten alsof hij wil zeggen ik ben er klaar voor, fotografeer me maar, wat ik dan ook doe.

Ik laat de foto op het schermpje zien en hij schatert het uit van de pret, ben ik dat nou zie je hem denken? dit maakt de hele dag goed.

Toch zijn al 13 kinderen van deze school  geopereerd en de leiding is blij met de APDK.

Dan komt de aap uit de mouw, 1 meisje heeft wederom een klompvoetje dat al is geopereerd en mooi stond, de vader heeft eigenhandig het gips verwijderd, niet voor controle geweest en men heeft geen geld voor schoenen, terug bij af dus, dit is pijnlijk.

Een kindje met schisis dat nog nooit is gezien, opa en papa hadden het ook, waarom zou je je kind dan een gratis operatie aandoen, en een betere toekomst bieden?

Onwetendheid is hier een groot probleem en witchcraft, het heeft zo moeten zijn, het lijkt middeleeuws en hier is nog heel veel werk te verzetten!

De leraren doen hun best maar zijn aan handen en voeten gebonden, geen geld om de regio in te gaan om voorlichting te geven, de brommer is kapot en geld voor brandstof is er niet.

Talloze voorbeelden van verspilde en soms niet aangeboden hulp komen er voorbij, soms schreinend soms mooi om te zien dat de mensen met weinig middelen soms heel creatief kunnen zijn.

Al met  al ca 15 albino kinderen ontmoet, voorlichting gegeven, zonnebrillen en zonnebrand uitgedeeld.

Nu de overheid nog die het ons moeilijk maakt om het papierwerk in orde te krijgen.

Het is vrijdag middag 3 uur, spits en veel vrachtverkeer dat de stad in wil, Ibrahim besluit tegen het verkeer in de zanderige berm verder te rijden, geen zin om uren in de file te staan.

Via allerlei duistere steegjes waar mijn auto zelfs bijna niet past rijd hij de vrouwen bijna de slippers van de voeten,,een hoop getoeter en de sirene gaat even aan, handkarren met bananen moeten het bijna ontgelden, maar we komen thuis waar wij de luxe van een koude douche hebben.

Volgende week weer een ronde in de Kilifi county, een heel arm en droog gebied bekend van vorig jaar.

Ik weet het weer, dit is de realiteit van de Mobile Clinic.

Carla.

The Salvation Army.

Zittend in een Tuk Tuk vergaap ik mij aan de bedrijvigheid in Bashara street.

DE wijk om aan mooie kanga's en Masaai doeken te komen.

Onze Tuk Tuk driver toetert er lustig op los want hij heeft haast, zijn klanten en dat zijn Hermien en ik, willen naar Shanzu Mimi, de stoffenzaak waar de beste kwaliteit Kanga's worden verkocht, en hoe sneller wij gedumpt zijn , hoe sneller hij weer nieuwe klanten heeft.

We hebben de Tuk Tuk echt ontdekt, waren er natuurlijk al vaker mee weg geweest, maar het is zo heet dat we ons soms de luxe permiteren om er mee op pad te gaan in plaats van de Matatu, het zijn behendige karretjes die bijna overal tussendoor kunnen.

Als we in de stoffen straat aankomen is het er een drukte van belang, links en rechts van de straat zitten meest de mannen achter een echte Singer trap naaimachine, lever een stofje en er wordt voor je gemaakt wat je maar wilt.

Zo zie ik soms de meest wilde kleding creaties van allerhande lapjes.

Eerst op pad voor Masaai dekens, we willen speciale kleuren en ruiten en die zijn niet zomaar overal te vinden, maar toch slagen we erin.

De mannen in de winkel, vaak zijn het indiers en dat zijn echte handelaars, herkennen me van vorig jaar toen we er nieuwe operatie doeken kochten vanwege het vele nieuwe instrumentarium dat we toen mee hadden en waaarin het verpakt en gesteriliseerd wordt.

Dan door naar de tweede winkel, we kunnen amper binnen komen.

Het ziet er met recht zwart van de gesluierde vrouwen en de mannen zitten rustig op een stoel af te wachten, ik vraag me af waarom het zo druk is, de toonbank is niet te bereiken.

Dan blijkt later dat deze vrouwen enorme voorraden kopen om er zelf weer mee op markten te staan, de mannen dienen als pakezel.

We besluiten de winkel weer te verlaten en gaan dan door naar mijn stoffenzaak Shanzu Mimi.

Het is een pijpenla en ik ben omringt door stellingen tot aan het plafond gevuld met kanga's in alle soorten en kleuren, en ja, mijn bestelling is er nog dus we zijn snel klaar.

Wederom de Tuk Tuk in en dan door naar de Ferry.

Het volgende bezoek is aan de School for the Blinds in Likoni, en dan moet je met de Ferry over, die de hele dag door de mensen overzet.

Vrouwen met wel 15 watertonnen aan elkaar geknoopt, je ziet de dame bijna niet staan en ze neemt veel ruimte in, zo gaan er per keer soms wel 1.000 mensen mee, een gekrioel van jewelste en een gedrang.

Mannen met handkarren, vol opgetast met zakken rijst, meel, aardappels en enorme trossen bananen die bij de Kongowea markt vandaan komen.

Glimmende bezwete lijven en vaak op blote voeten, de jongens hebben er een enorme klus aan om de houten karren van de Ferry te krijgen en omhoog te duwen/trekken de wal op.

Mannen met houten karren die helemaal vol staan met tonnen gevuld met water, veel mensen halen het water bij een water put of kopen gevulde tonnen, velen hebben geen water aansluiting thuis in hun soms schamele hutten.

Er is genoeg te zien en we wandelen naar de School for the Blinds onderdeel van de Salvation Army, waar ik vorig jaar een grote portie zonnebrand heb gebracht.

We zitten een tijdje buiten onder de boom en bekijken het tafereel van spelende kinderen, zwart,albino, blind, slecht ziend., alles scharrelt door elkaar en de kinderen hebben een lol en plagen elkaar op een leuke manier.

Ze spelen op een klimrek dat alleen bestaat uit een aantal aan elkaar gelaste buizen, geen mooi makerij maar ze hebben lol en dan maakt het niet uit of het er gelikt uit ziet.

Sommige albino kinderen lopen toch ik kleding met korte mouwen en een korte broek, en hebben geen pet of bril op.

Ik vraag naar de reden en dan blijkt dat lange pijpen en lange mouwen duurder uitvalt voor de ouders en dat geld is er dan niet voor, alhoewel deze uitzondering van school uniform voor hen wel is toegestaan.

Er staat een auto, een soort Paus Mobiel, een oud wrak, lijkt van na de 2e wereld oorlog maar we worden er later wel mee naar de stad teruggebracht, waarschijnlijk wel motorisch goed onderhouden en daar gaat het om.

Nu ga ik kennis maken met de nieuwe Principal en Deputi, een soort directeur en waarnemend, de vorige is pas geleden overleden.

Ik maak kennis met John, een gedreven man en de moderne directrice Elisabeth.

Met een tablet in de hand tref ik haar aan, gelukkig zijn hier dus de moderne middelen al ingezet om het onderwijs naar een ander niveau te tillen omdat er in ieder geval internet aansluiting is, heel waardevol.

Braille machines staan in dozen opgestapeld tegen de muur.

Dan piept er een man binnen, duidelijk in Leger des Heils uniform , hij stelt zich voor als de Majoor en staat me uitgebreid te bedanken voor mijn komst en God is met ons! hij weet nog niet eens of ik wel met goed nieuws aankom.

Dan steek ik van wal en vertel over de naderende aankomst van de zonnebrand, een geschenk voor de kinderen die hier op kostschool zitten en alleen in de vakantie naar huis gaan, ze komen vaak van ver weg.

Kinderen vanaf ongeveer 4 jaar tot de secundary school leeftijd, hierna gaan ze naar Thika nabij Nairobi waar de secundary school voor hen staat.

Men is er erg blij mee dat een grote voorraad komt maar er is nog een dringende wens, zonnebrillen voor de kinderen.

Het waait er enorm, de school ligt aan het water, veel last van zand en de felle zon zijn allen debet aan veel oogklachten.

Hermien en ik besluiten ter plekke beide 100 euro in te zetten om direct de zonnebrillen aan te laten schaffen, de school zal er meteen zorg voor dragen en dan is er nog een deel over als reserve of als er een nieuw kind op school komt.

Directe hulp, gericht en daar doen we het voor, foto's zullen later volgen.

We bespreken het ontwerp voor een boekje over albinisme in Kenia, educatief voor ouders en kind waarin de problemen omtrent het albinisme worden beschreven.

2 Nederlandse dames zijn bezig met het ontwerp voor dit boekje en vragen de staf om mee te denken over het ontwerp.

Ik ben tevreden over dit bezoek, de staf is blij dat zij geholpen worden en dat het voor de kinderen wat draaglijk wordt en er aandacht voor hen is.

We mogen mee terug rijden naar de stad en storten ons weer in de avond drukte op weg naar huis.