carlasonder.reismee.nl

Be Welcome.

Vrijdag avond, de Mobile is done.

Wat hebben we mooie dagen gehad.

Het was lang, zwaar, soms emotioneel.

De gedachten schieten alle kanten op.

De Lunga Lunga Albino kids houden ons bezig.

Ik wilde geen loze beloftes geven maar wel een helpende hand toereiken.

De belofte om hierover na te denken gaf enige rust bij de ouders.

Wanhopige vaders die vragen een goede plek voor hun kinderen te vinden.

Plezier op school, niet worden gepest, niet anders zijn dan andere kinderen.

En vooral je veilig voelen.

FIND A SAFE PLACE FOR THEM, de vader smeekte me hierom.

Wat kun je doen?

Het is zaterdag ochtend, na een ietwat onrustige nacht liggen we om 7 uur in zee te dobberen.

Mooie vergezichten, een mooie blauwe zee, het strand ligt bezaaid met zeewier, het is hoogtij.

De dag brengen we rustig door, onze weblog schrijven,overdenken wat we allemaal hebben beleefd.

We brainstormen wat de mogelijkheden zouden kunnen zijn.

De agenda loopt al weer vol en het gevoel al veel langer hier te zijn.

Op zondag banjeren we langs de zee, we schudden souvenier verkopers van ons af, het hoofd is alweer wat rustiger en Hermien en ik kunnen weer nadenken en plannen beramen.

Het is maandagochtend als we met de tuk tuk naar Kwale Eye Hospital vertrekken.

Het is druk op de weg, de wind wappert door de haren en we zoeven langs mooie plaatjes.

Ruisende palmbomen, stapels kokosnoten liggen er langs de weg.

Het is redelijk groen en vele veldjes worden omgeploegd voor een nieuwe aanwas van de locale groente Sukuma Wiki.

Een soort fijn gesneden andijvie is het, bereid met een uitje en fijn gesneden tomaat, zo lekker.

De aankomst in de kliniek is aller hartelijkst, you are here again!

Lachende gezichten van het team en ze zijn oprecht blij ons te zien.

De zonnebrillen, Albino boeken en speciaal gedrukte Albino posters worden met open armen ontvangen.

Almasi, de albino coördinator, een man met een missie en oeverloze liefde voor de Albino kids is ook in de kliniek.

We bespreken uitgebreid de 6 Albino kids die we in een vreselijke staat aantroffen.

Ik laat de foto's zien en ook Almasi schrikt hiervan.

De oudste jongen ken ik zegt hij, het is een slimme jongen.

Hermien en ik ontvouwen onze plannen waar we het weekend zo over hebben nagedacht.

Almasi glimlacht, is blij met ons, You Never Stop roept hij ons toe.

Dan weer op doorreis naar de Likoni school for the Blinds.

Hier hebben wij een afspraak met Elizabeth de directrice.

Hier strompelen we binnen, beladen met onze weekend tassen.

De portier neemt ze gauw over en we voelen ons zweven, vol zelfvertrouwen.

Come in my friends, een breed glimlachende Elizabeth omarmt ons, als of ons laatste bezoek in Maart pas vorige week was.

Dan komt ook de waarneemster Emina erbij.

Ik vertel over onze belevenissen, de vreselijke staat waarin de kinderen zich bevinden.

De beide dames zijn ontzet, de foto's spreken boekdelen.

Let them come, these are our children!

Hermien en ik schieten vol, de kracht en liefde voor de kinderen spat er ook bij hen af.

Dit hadden we gehoopt maar niet verwacht.

School Fees, Uniforms, Money roepen wij...

Wij hadden al de strubbelingen van te voren bedacht waarom het niet zou lukken.

De bureaucratie is ook hier in Kenia volop aanwezig.

Ons plan lag al klaar en komt nu ten uitvoer?

Hermien en ik hebben enkele foto's via Watsapp gedeeld met een groepje mensen.

Onze zorg voor de kinderen...

De telefoon stond roodgloeiend en er is zo'n mooi resultaat uit voort gekomen.

De bodem van de sponsor pot wordt weer rijkelijk gevuld, we zijn hier zo blij mee.

Zondag vertrekt Josphat, de coördinator van de Albinism Care Foundation Mombasa naar Lunga Lunga, minstens 3 uur reizen, overnacht er, spreekt met de ouders.

Maandag ochtend komen de 4 oudste kids met vaders en Josphat als begeleider naar de Likoni school for the Blinds.

De kinderen kunnen de sfeer proeven, andere albino kids ontmoeten, de kat uit de boom kijken.

Ze worden getest en een beetje opgepoetst en overnachten met elkaar op de school.

Zij gaan dan dinsdag weer terug naar huis.

Dan gaat hierna de administratieve molen draaien en kunnen de kinderen vanaf Januari, als het nieuwe schooljaar begint hier naar school.

Morgen gaan Hermien en ik naar de markt, 2e hands kleding kopen voor de kinderen, een overhemd voor de vaders, zo kunnen zij een beetje fatsoenlijk gekleed hier naar toe komen.

Dit alles dankzij jullie bijdrage na onze oproep.

Dan komen tot slot alle albino kids bij elkaar, krijgen van ons meegenomen hoedjes, lippen balsem en zonnebrillen.

We worden toegezongen, Be Welcome My Friends!

Een warm welkom zal er komende maandag ook voor “onze” kinderen zijn, hoe mooi is dat!

Assante Carla.

Who Cares??

De aanbiedingen stromen binnen, zoveel materialen voor het Kenia en Albino project.

Gaan we wel, gaan we niet.

De nood is hoog en dan wordt het beslissen voor mij door anderen makkelijk gemaakt.

GO FOR IT!!

Maandag ochtend 3 Oktober sta ik op  Schiphol, een beetje nerveus.

4 koffers met ieder 23 kilo aan zonnebrand crème, hoedjes, zonnebrillen en nog veel meer.

Op mijn weegschaal klopt het, maar ik zie vele koffers weer open gaan bij de incheck balie.

Het is ons goed gezind en de koffers verdwijnen richting vliegtuig.

Een zucht van verlichting slaak ik, wij kunnen aan de koffie.

Nairobi airport maandag avond, nu wordt het spannend.

Wij moeten overstappen naar Mombasa.

De bagage is niet door gelabeld en dat betekend dat we het van de band moeten halen en in een ander gebouw weer moeten inchecken.

In Maart moest de boel open, al die flessen zagen er verdacht uit.

Nu lijkt de douanier bijna te slapen en de boel rolt langs de x-ray, makkie.

Hermien en ik doen een  high five, we did it, en wat zijn we blij!

In Mombasa wacht de taxi chauffeur ons om  01.00 ’s nachts  op en de rit door de stad gaat snel, letterlijk geen kip op de weg.

Een  balzaal van een kamer is ons toebedeeld, de familie waar we normaliter verblijven heeft familie over, dus wij hebben zelf iets geboekt voor de eerste 2 nachten.

Na dinsdag telefoon en internet in orde te hebben gemaakt, sorteren we alles uit op projecten en laten we alvast wat spullen opslaan voor later tijdens ons verblijf .

Start 3 dagen Mobile Clinic:

De 3 Dagen Mobile in Kwale County waren  bijna niet doorgegaan.

De overheid gaat meer regionaal werken en ook de Mobile Clinic ronde moest op de schop.

Minder stopplaatsen, langere aanrij routes, verder reizen voor hen waar het om gaat, de gehandicapte kinderen met hun ouders.

Vaak door geld gebrek niet de  mogelijkheid om de matatu te kunnen betalen , en dan kom je dus niet met je kind!

Een deel van de  zonnebrandcrème, petten en lipsticks laden we in en we gaan op pad.

Eerst met de ambulance door de stad.

Pius de chauffeur zet de sirene aan en we zigzaggen van de ene rijstrook naar de andere aangezien we al wat tijd zijn verloren.

Kenianen zijn heel slecht in oriëntatie en halen links en rechts nogal eens door elkaar.

Onderweg pikken we Gladys de fysiotherapeute en Ali de social worker op, zij hebben de leiding deze dagen.

Wij zij  als allrounders mee en weten precies hoe het in elkaar steekt.

We crossen met de Ferrie de rivier en komen  aan in Likoni.

Hier laden we de voorraad voor de Albino kinderen die op de School for The Blinds zitten uit, verdelen doen we maandag.

Dan begint het echt, we pikken Manomizy op, een geweldig mens met een kunstbeen, en dan is het met recht een hele toer om in de ambulance te klimmen.

Ze begint te joelen, herkent ons van eerdere jaren en  is blij dat we er zijn.

Zij doet de mobilizing in deze regio en doet haar uiterste best om zoveel mogelijk kinderen voor ons te vinden.

Matuga Dispensery, dit is onze eerste stop plek en al druk bezocht.

De mobile heeft zo’n 3 maanden stil gestaan en dat doet er geen goed aan.

Geld, dat is waar het op draait, en de sponsor wilde eerst een reorganisatie doorvoeren????

We zien hier 3 kinderen met het Down Syndroom die naar een special school moeten.

Assessment wordt er geregeld en dan gaat de administratieve molen lopen,  kan nog wel een aantal maanden duren voordat het rond is.

Kids met klompvoeten, 6 vingers aan iedere hand, er komt van alles langs.

We rijden door naar Virungany Dispensery, hier zien we de eerste albino kids, 2 broers die we voorzien van petten, zonnebrandcrème en lipsticks.

Het is al laat in de middag als we in Kinangoni Dispensery aankomen, mensen met kinderen wachten al uren op ons.

De wegen zijn slecht en de aanrij routes lang,

Een zeer actieve mobiliser heeft zoveel goed werk verricht, 10 albino kids met ouders wachten  ons op.

De kinderen zien er slecht uit, verbrande gezichten, verdachte huid plekken en sinds maanden geen zonnebrandcrème gezien.

Mooi om hier gul uit te kunnen delen, 2 flessen per kind, 2 lipsticks en een pet.

Actieve ouders die een self help group hebben opgericht en regelmatig met elkaar bijeen komen. 

Hermien geeft er de Albino boeken en posters, awareness creëren is zo belangrijk!

Dit was onze laatste post vandaag, maar we zijn nog lang niet thuis.

Mister Kalimbo, een bijna 80 jarige man die ook mobiliser is wist de weg zo goed door het binnenland volgens eigen zeggen.

We zeiden nog, doe dat nou niet, ga over de asfalt weg, korter is niet altijd sneller!

Maar nee, uren lang over rode aarden wegen in het donker, vol gaten en kuilen.

We stuiteren echt van net ene gat in het andere en komen om 23.30 in het pikke donker aan.

Er zijn niet genoeg kamers voor ons allemaal, nou ja die zijn er wel maar de Kenianen willen de goedkoopste.

Wij besluiten de duurdere versie te nemen, hebben dan ook een douche, en willen naar bed!

De volgende ochtend weer vroeg op.

Magombani heet het dorp, dat is de vertaling voor 3 keer niks.

Nou het is ook een gat van niks, geen dispensery, een verpleegkundige heeft er uit eigen initiatief een soort health centre opgericht.

Dan heb je het over 2 donkere hokjes!

De ambulance stopt en het portier wordt open gerukt.

Er duikt een man de auto in en hij klimt enthousiast over de voorbank heen om ons te omhelzen. 

Chaka Magulu, de eerdere tuinman van de APDK is weer terug in zijn dorp en zo blij om ons weer te zien.

Wij zijn oprecht verrast en blij om hem te zien.

Er leven  hier 25 albino kinderen,  nu niet aanwezig, maar ik laat er lipsticks achter en beloof bij de volgende ronde de petten mee te sturen, we zijn al door onze mee genomen voorraad heen.

De dag vliegt voorbij, geen lunch onderweg, een banaan en een fles water is het voor vandaag.

Dan komen we aan in Lunga Lunga, aan de Tanzaniaanse grens.

Het district Hospital ziet er druk uit, grote groepen mensen hebben zich verzameld.

Dit is de meest afgelegen regio.

Hermien gaat met Pius de chauffeur alvast op zoek  naar kamers.

Ik richt met Gladys en Ali een spreekkamer in.

Dan schrik ik enorm, onze mobiliser heeft tegen alle gehandicapte mensen  gezegd dat ze moesten komen, er zou veel te verdelen zijn……...

Het lijkt alsof de Ferrie leegstroomt, 152 mensen staan er op de lijst, en die persen zich allemaal in de nauwe wachtruimte.

Ik waarschuw het team dat het wel erg veel volwassenen zijn, hier klopt iets niet!

Dan gaat Ali, de social worker een toespraak houden dat het alleen voor kinderen is en niet voor volwassenen.

Ik versta onderhand al wat Swahili na al die jaren en hoor de woorden ATM ( geldmachine) en MPesa ( geld overmaken via de telefoon) voorbij komen.

Als mensen zijn geregistreerd als gehandicapte krijgen zij een kleine maandelijkse toelage.

Echter, dit moet via de overheid en niet via ons, mensen worden boos, terecht.

Als je weinig hebt en je laatste centen uitgeeft aan de bus of boda boda omdat je denkt dat er iets voor je te halen valt en dit dus niet zo is, tja, dan wordt je boos.

Wellicht hebben mensen geld geleend van familie of vrienden en kun je het niet terug betalen.

Kalimbo, de mobiliser heeft de mensen met verkeerde verwachtingen hier naartoe laten komen, heel sneu.

Toch zien we nog 35 kinderen met de meest uiteenlopende afwijkingen zoals waterhoofden, klompvoeten en Cerebral Palsie, vaak veroorzaakt door zuurstof gebrek bij de bevalling.

De avond valt, we zoeken onze kamers op en eten wat.

Ik koop alle strepsils bij het apotheek winkeltje op, heb bijna geen stem  meer en ga vroeg slapen.

Vrijdag is een intense dag, zowel als afstand als belevenissen.

Mbegeni dispensery is over bevolkt.

Grote groepen mensen onder de boom en in de rij voor het consultatiebureau.

Ik pik er 1 albino jongen uit die met zijn vader is gekomen voor zonnebrandcrème.

Omdat Ali en Gladys veel “klantjes” hebben bied ik aan om de zonnebrand  uitgifte te regelen.

Dan blijkt dat de vader is gekomen om ons te begeleiden naar zijn huis, daar zijn nog 5 albino kinderen.

Ik heb een gesprek met de  vader, Pius de chauffeur  vertaalt voor me.

De kinderen worden naar school begeleid omdat het anders niet veilig is voor hen, ze worden gepest, zijn anders, zitten wel voor in de klas wegens slecht zicht.

Vader vraagt of ik niet kan regelen dat ze naar boarding school kunnen  veiliger voor hen.

Ik bied aan in ieder geval te informeren  bij de Likoni School for the Blinds, beloven kan ik niets.

Dan stappen we in en rijden met een wagen vol geladen naar het huis van de familie.

Een klein stukje grond met 2 lemen hutjes is alles wat de familie heeft, de vaders hebben  net het stukje grond omgeploegd in de hoop er iets te kunnen zaaien.

De kinderen spelen op het erf of bevinden zich in de schaduw in de hut.

Ik schrik enorm als de vaders de kinderen aan ons toont.

Zwart geverfde koppies met kroeshaar, in de hoop dat de hoofdhuid niet verder verbrand.

Enorm slechte conditie van de huid, vele wonden en lelijke plekken die niets goeds voorspellen voor hun toekomst.

Intens triest om te zien, ik vraag of we foto’s mogen maken voor de Albino Care foundation in Mombasa en de Nederlandse Albino Stichting, dat is goed.

Ik plaats deze foto’s niet bij mijn blog omdat ik niet weet wie dit allemaal leest en het zijn intens trieste foto’s.

De kinderen zijn gekleed in lappen en lorren  de mensen zijn intens arm.

Verspreiding van foto’s via social media door mijn weblog lezers, misschien goed bedoeld, wil ik  hiermee voorkomen.

De betreffende albino verenigingen mogen ze gebruiken voor hun werk en krijgen de foto’s.

Ik beloof de vaders dat er de komende weken zonnebrillen, meer zonnebrandcrème en hoeden hun kant op komen.

Hiervoor zal een deel van het sponsorgeld worden gebruikt.

Deze plek is niet in 1 dag te bereiken en de bus kost al 20 euro, deze mensen kunnen het nooit bekostigen om naar Kwale hospital te komen en zo aan zonnebrandcrème te komen.

De kinderen moeten worden geregistreerd om zo via de overheid te worden voorzien van zonnebrandcrème.

Oogheelkundige hulp hebben de kinderen nodig, kleding en nog zoveel meer!

Onze aandacht en eerste hulp voorraad is al een verademing voor hen.

WHO CARES???

De overheid die zo loopt te pronken met hun zonnebrand uitgifte?

Geregistreerden  krijgen het gratis, nou dan moet je allereerst het geld hebben om naar het ziekenhuis te komen voor registratie.

Dan een paar maanden wachten op je pasje en dan hopen dat de crème er ook werkelijk is.

De overheid laat de mensen geregeld in de steek!

En als je geen geld hebt voor vervoer dan sta je alsnog met lege handen.

Gelukkig stonden wij niet met lege handen en konden directe hulp geven met een vervolg in de komende weken.

Dat gaat de Albinism Care Foundation Mombasa verder overnemen en uitvoeren.

Ik zorg voor het geld zodat het gebeurt, dank zij jullie donaties en de jam verkoop.

Daarom is het zo belangrijk dat de albino verenigingen door gaan met de verzending  van de zonnebrandcrème en andere aanverwante artikelen.

3 dagen Mobile Clinic,  het leken er veel meer.

Zo intens, vele kilometers, slechte wegen en trieste omstandigheden.

I won’t give Up!

Assante Carla.

Nothing Happens Unless You Make It Happen.

 

Het najaar komt eraan, een mooie tijd om weer voet op Afrikaanse bodem te zetten.

 

Op 3 Oktober vertrek ik weer voor 2 1/2  week met Hermien naar Kenia.

Onze projecten bezoeken, de vooruitgang meemaken.

 

De hele zomer door zijn we druk geweest met plukken van bessen, kersen en bramen.

Anton, de man van Hermien heeft volop mee geholpen om tot een mooie opbrengst te komen.

Hermien en ik zetten dit weer om in de befaamde jammetjes, die soms al verkocht werden terwijl het nog aan de struiken hing.

De revalidatie en Albino groep zullen blij zijn met de financiële opbrengst die onder hen wordt verdeeld.

Het albino boek krijgt een vervolg.

 

Ik ga weer mee met de Mobile Clinic de “bush” in om kinderen te vinden met aangeboren handicaps die nog nooit enige medische hulp hebben gekregen.

 

Een mooie opsteker is dat ik heb kunnen regelen dat alle  120 kinderen van de School for the Blinds in onze regio gratis naar de tandarts mogen.

Ja… hier zijn ze er blij mee.

 

De Nederlandse “Dutch Dentals”, een groep tandartsen die zich ook op vrijwillige basis inzetten in onze regio, zijn de hele maand Oktober aanwezig.

2 scholen worden ingericht als heuse tandarts praktijk, waar vele honderden kinderen naar toe mogen.

Ik heb deze organisatie een aantal jaar  geleden voorzien van extractie tangen en zo helpt de een de ander.

Nu kon ik een aanvraag doen om de kids uit “mijn”  doelgroep gratis van tandheelkundige hulp te voorzien.

 

Het zal nog een happening en uitdaging worden om deze slecht ziende/blinde  “zwarte en albino”  kinderen door deze dag te loodsen.

Zaterdag 15 Oktober gaat het gebeuren, foto’s volgen dan.

 

Komende zaterdag haal ik 50 liter zonnebrandcrème  en honderden hoedjes op om de albino kinderen weer te voorzien van de zo nodige hulp middelen.

 

De “slump” school in de wijk Tudor die we in het voorjaar zo blij hebben gemaakt met tientallen school uniformen ga ik ook weer bezoeken.

School en spel materialen die nu zijn gedoneerd zullen daar hun weg vinden om zo bij te kunnen dragen aan een stukje onderwijs en ontspanning, dank aan de donoren!

 

Operatie instrumenten, operatie klompen, te veel om op te noemen.

De 46 kilo die ik mee mag nemen zijn al vol, mijn kleding in de handbagage, komt goed.

 

Dank aan alle gulle sponsoren, jam kopers en lezers onder ons!

 

Bijgesloten nog wat foto’s van afgelopen voorjaar.

 

Carla.

 

Hand in Hand.

 

Come to the ACF office !

Josphat, coördinator van de ACF belt me op met de mededeling dat er een paar dames naar het kantoor komen en hij wil graag dat Hermien en Ik hen ontmoeten.

We stappen in een tuk tuk en spoeden ons naar de Nyali Eye Clinic waar ACF gratis onderdak heeft en een kantoor mag gebruiken.

Een hoop gekakel en ik schiet stilletjes in de lach.

Het is alsof er een vliegende non binnenstapt.

Shariffah, een intelligente Moslima van 22 jaar is gekleed volgens de geldende moslim regels, een zege als je dan een Albino persoon bent.

Ze maakt kennis met 2 andere albino vriendinnen .

De ene, Sakina is Tanzaniaanse, maar getrouwd met een Keniaan, wat een geluk voor haar want als Tanzaniaanse albino ben je je leven daar niet zeker.

De dames krijgen zonnebrandcrème en de Moon/Mwezi boeken komen op tafel.

Uitbundig bekijken de dames de boeken en willen er wel 1 mee naar huis nemen, we besluiten dat ACF een soort uitleen lijst maakt om dit te kunnen doen.

Wat mooi om te zien dat men zich hier op kantoor in een veilige omgeving kan bewegen en met alle vragen die maar in hen opkomen terecht kunnen.

Josphat heeft goed werk verricht.

Vorig jaar heeft hij onbedoeld zonnebrandcrème gegeven aan een voor ons onbekende organisatie.

Nu blijkt dat dit weer gunstig heeft uitgepakt.

Shariffah mag gratis via deze Doc Ckocksey stichting een jaarcursus Sign Language  (doven tolk) doen en is hiervoor naar Mombasa verhuisd.

Tevens zijn er al een aantal albino kinderen die gratis school fees hebben ontvangen via deze stichting, goed werk.

Dan willen de dames met ons op de foto en gaan wij er weer vandoor.

 

Seaside Hospital is ons volgende doel.

Het ziekenhuis van Johnson, de huisvader van het gezin waar wij overnachten, hij is hier directeur.

Al eerder zijn hier veel operatie instrumenten naar toe gegaan en ik heb weer bij me waardoor we instrumenten sets kunnen aanvullen.

De stroom is uitgevallen, het is er bloedheet en een oorverdovend lawaai van de generator die zich onder ons raam bevind.

De oordoppen gaan in en we doen ons werk.

Na een uurtje zijn we klaar en begeven ons naar Café Mocha waar we de administratie afmaken en de operatie files laten kopiëren onder het genot van een bakkie.

 

Vrijdag ochtend 9 uur, Samuel onze vriend staat klaar met de door ons gehuurde auto, we halen Jenny op bij de APDK revalidatie kliniek en gaan op de ferry en vertrekken naar Diani Beach, een weekend bounty strand en genieten van de zee.

Een huisje op 20 meter afstand van de zee met ronddolende apen die het voorzien hebben op onze mango’s en broodjes, dat wordt goed opletten.

Het is heerlijk, eind van de middag is het hoog water en zwemmen we in de zee, het water lijkt wel badwater, zo warm is het.

De volgende ochtend 7 uur liggen we alweer in de zee, een uur later trekt het water zich terug en wordt het strand groter, hier heb je nog echte eb en vloed.

We dineren zaterdag avond in Diani Blue, een mooi klein boutique hotel dat wordt gerund door Ian, de man van Helen de oogarts.

De tafel staat bijna op het strand, we genieten, eten en  praten onder het genot van de woeste golven die bijna het terras bereiken.

 

Aan alle moois komt een eind en maandag ochtend 9 uur vertrekken we richting oogziekenhuis in Kwale.

Hier bespreken we met Helen de oogarts het oog kamp, waar aan we mee hebben geholpen.

Meer dan 1.000 mensen hebben we gezien, 50 gingen er voor operatie en kregen het zicht terug door een nieuwe lens, een mooi aantal!

Onze aanbevelingen van vorig jaar waren echt een verbetering, soms is het goed om een frisse blik van buitenstaanders te hebben en hier iets mee te doen.

We laten ons laatste sponsorgeld achter, dat komt zeker goed terecht.

 

Dan besluit ik om naar Likoni School for the Blinds te bellen, we zijn veel eerder klaar en willen geen 2 uur wachten tot deze afspraak.

Het is goed, kom maar.

 

Josphat, de albino coördinator komt aangestoven achterop een boda boda en dan is het team compleet.

Elisabeth de directrice ontvangt ons in haar kantoor.

We bespreken het Moon/Mwezi Albino boek waar ook deze school vorig jaar naar de opzet heeft gekeken en input heeft kunnen geven.

Ook hier krijgen ze een paar exemplaren.

 

Dan komt er een goed bericht.

Een Duitse bemiddelde dame heeft geïnvesteerd in de school.

Het was een Primary boarding school, voor de Secundary school moesten de studenten naar Thika afreizen, vlakbij Nairobi.

Ver weg van huis, reiskosten als de studenten naar huis gaan in de vakantie, ze kunnen immers niet alleen reizen en hebben begeleiding nodig.

Hierdoor kwam er nogal eens een drop out van studenten voor die niet meer terug kwamen omdat het transport geld een probleem is.

Nu zijn de slaapzalen gerenoveerd, is er een extra lokaal gekomen en zijn er studie materialen en onderwijzers aangetrokken.

Dit alles is in September begonnen en per 1 Januari, na de school vakantie hier zijn er 20 studenten voor de Secundary school gestart.

Geen gereis meer, op veilig en bekend terrein blijven met bekende staf, dit moet de studie resultaten goed doen!

 

Dan begeven we ons naar de aula waar alle Albino kinderen zijn verzameld, het boek wordt geïntroduceerd en uitbundig omarmd.

Alle koppies duiken in het boek, dit is een welkome aanvulling voor het creëren van awareness.

 

We zijn klaar en gaan de ferry weer over, van de laatste shillingen kopen we frietjes en een soda.

 

APDK Rehabilitation Clinic is ons laatste doel, we zetten Jenny er af en hebben nog een meeting met Leah, het hoofd.

Come in the office, Leah kijkt wat schichtig om zich heen, Hermien en ik kijken elkaar aan…

We bespreken ons bezoek, de Mobile Clinic en de verbeteringen die zijn ingetreden.

Minder kinderen tegelijkertijd in de kliniek, meer persoonlijke aandacht, intensievere fysiotherapie waardoor de revalidatie sneller gaat en de kinderen eerder naar huis kunnen.

Een mooie goede start van het nieuwe jaar.

 

Dan slaat de trom en is het feest!!

Normaal verdwijnen we net zoals we komen, stilletjes, aandacht voor ons is niet nodig, we doen het met plezier.

Nu ontkomen we niet aan de aandacht, na 5 jaar wordt het tijd voor een feestje.

De kinderen zitten op hun best op ons te wachten, zingen ons met hun zuivere stemmetjes toe in Swahili, dat komt binnen!

Hermien en ik krijgen een mooi houtsnijwerk van 2 ineen geslagen handen.

Alleen kun je het niet doen, je hebt elkaar nodig, hand in hand naar een betere  toekomst.

 

Ik geef er de tandpasta, Michiel, AVL tandarts, het wordt met open armen ontvangen, overhandig er nogmaals, nu officieel de gedoneerde camera van Maaike, maak foto’s van de snel groeiende groentetuin, dank aan alle sponsoren!

De aubergines hangen al aan de struiken en de tomaten planten dragen al bloemetjes, dat in 4 weken tijd, dat wordt smullen!

De Sukuma Wiki wordt komende week uitgeplant en de aardappels en uien gaan bijna de grond in.

De kinderen krijgen een sodaatje en pakjes koekjes, een traktatie voor hen, ze genieten er volop van.

 

Dan handelen  we dinsdag de laatste zaken af, doneren de laptop van Frances aan de ACF, ze zijn er heel blij mee en ik doe er mijn modem bij.

 

Dank aan ALLE sponsoren die het mogelijk maken zoveel voor onze Keniaanse groepen te doen.

 

500 euro voor de groentetuin van APDK

50 school jurkjes en broeken met blouse, geen sweater of schoenen,ze dragen slechts flip flops, voor de kinderen in de slumpschool van Tudor.

5 Albino kinderen in een nieuw volledig school uniform incl. schoenen en sweater.

Laptop voor ACF, dank Frances.

Aangemeten bril voor Josphat de ACF coördinator die zoveel goed werk doet met een tomeloze inzet.

Camera voor ACF en APDK, dank Bram, Gerda en Maaike.

100 euro voor Kwale Eye Hospital.

Reisgeld voor het lieve ADHD jochie en begeleider dat ik tijdens de Mobile Clinic vond en nu kan worden geopereerd.

185 flessen zonnebrandcrème, hoedjes en brillen via SAA.

Tassen vol brillen die een 2e leven gaan vinden via de oogkliniek, dankzij de brillenwinkels in Badhoevedorp.

 

It’s done.

Ik kwam met koffers vol sponsor spullen, 2 laptops, 2 camera’s en mijn tablet en telefoon.

Ik ga naar huis met lege koffers en 1 telefoon, maar met een schat aan positieve herinneringen.

 

Asante Sana   Carla.

 

Focus on what you can change.

Het is maandag ochtend  als we weer vertrekken na een heerlijk weekend Lions Bluff lodge.

Veel  game drives hebben we gemaakt, leeuwen gespot, bush breakfast op de savanne, wat was dat genieten.

Mombasa wacht weer op ons en de matatu rit verloopt soepel.

In 4 uur komen we weer in de hussel en bussel van Mombasa aan.

We zetten eerst  Pieterke en Jenny onderweg in de tuk tuk naar de  APDK en dan doorkruizen wij de stad verder  met de matatu.

We hebben geluk, na een tankstop in het centrum rijden we mee tot bijna thuis en hoeven we niet over te stappen.

De deur bediende van de matatu, een echt geinteresseerde jongeman hoort aan wat we allemaal doen hier, hij  wil mijn telefoon nummer wel hebben, ik glimlach, dat doen we niet, ook geen vals nummer, hij snapt het.

Dan bekijkt hij ons nog eens goed, en zegt  “You did a good job “ , dat is leuk om uit een onbekende Keniaanse mond te horen.

 

Kibirani school in Kilifi county is op dinsdag ons volgende project.

Euice, Clinton en Josphat, het bestuur van de albino vereniging gaan vandaag met ons op pad.

Het lijkt wel een schoolreisje, we hebben  lol en  zingen in de auto.

Clinton rijdt ons in een uur in  sukkeldraf naar Kilifi.

Gisteren waren er opstootjes wegens manifestaties omtrent de elections volgend jaar, nu is het rustig onderweg met wel veel politie stops en blokkades.

We komen bij de school aan, hier zitten Visual Impared kids op school, de braille machines kijken ons aan, zorgvuldig afgedekt tot ze weer gebruikt  worden.

We bezoeken 5 albino kinderen die door mijn donoren in een nieuw school uniform worden gestoken, inclusief een vreselijk warme trui, school vooschrift!

Tevens hebben we zonnebrandcreme, hoedjes en lipsticks mee.

De school leiding is blij dat we er zijn.

3 van de 5 kinderen zijn aanwezig, de andere 2 verwachten ze een dezer dagen weer terug.

De kids hebben tussentijds een paar dagen extra vrij omdat ze klein zijn en anders heimwee krijgen als ze alleen in de school vakantie naar huis gaan.

Dan doet het probleem zich voor  dat dit wel extra reisgeld kost voor de ouders, een dilemma.

 

De speciale Moon/Mwezi boeken komen op tafel.

Deze boeken gaan over een meisje “ Moon”  dat albino is en het wordt gebruikt om uitleg te geven over albinisme en alle problemen die het met zich mee brengt.

Vorig jaar hebben we voor de auteurs gesproken met diverse scholen, en andere groepen om hun imput hierin te verwerken.

Nu is er een mooi  boek uit voort gekomen in Engels en Ki Swahili, waarvan er een aantal door de donoren van Hermien gesponsord zijn.

De onderwijzers zijn blij, de kinderen overdonderd en zij moeten  nog verwerken wat er ineens allemaal op hen afkomt.

Dan blijkt dat delen er  echt  toe doet.

Afgelopen jaar heeft Josphat uit de zonnebrand voorraad een deel aan een voor ons onbekende stichting  gegeven waardoor de Mombasa groep minder te verdelen had.

Maar… deze stichting sponsort nu wel voor ongeveer 10 albino kinderen hun school fees in onze regio zodat zij onbezorgd naar school kunnen.

De ene hand wast de andere schoon en je kunt niet zonder elkaar blijkt maar weer.

Het is mooi geweest en we gaan weer op huis aan, kopen water en bananen voor onderweg en sukkelen weer terug naar Mombasa.

Hier hebben we een overleg met het albino bestuur om de laatste zaken af te ronden.

We genieten van het ijs en de sapjes die we onderweg kopen  en wachten uren…..op ons avond eten dat zorgvuldig wordt bereid door de huishoud meisjes van Eunice.

Het wordt een latertje…..

 

Tudor slumps, hier huist het schooltje waar Kate onze vriendin  helpt.

We worden in de wijk opgehaald door een vrouwelijke dominee die ons naar het schooltje brengt, anders is het voor ons niet te vinden.

Het is niets meer dan mud houses en zondags huist hier de kerk.

Gisteren avond belde Kate nog  om door te geven toch echt dichte schoenen aan te doen en dat was niet voor niets.

Ik heb wel beelden van de slumps in Bangladesh gezien, dit doet er niet voor onder.

Ik spring van de ene steen naar de andere zak gevuld met mud, oppassend dat ik mezelf niet aan uitstekende spijkers nagel of uitglij in de drab en uitwerpselen.

Wat een treurnis, de armoede is te ruiken!!

Open riolen geuren me tegemoed, kippen scharrelen er rond, ik maak wat foto’s uit het zicht van de mensen.

Vorig jaar heeft Kate 210 euro gekregen voor school uniformen, ik zag geen foto’s, informeerde zo nu en dan bezorgd  hoe het er mee stond, het is uiteindelijk geld van sponsoren waar we mee op pad zijn en dan wil ik graag laten zien dat het werkelijk besteed wordt.

Nu ben ik blij te zien dat het geld van vorig jaar er nog steeds is en hebben we maar liefst 50!!!!! kinderen in het slump schooltje kunnen verblijden met een uniform.

Kate heeft rollen stof gekocht en een naaister de uniformen laten maken.

De meisjes een jurk en de jongens een broek en blouse, geen sweater die toch niet gedragen wordt en geen dure schoenen, de kinderen lopen allemaal op slippertjes.

Hierdoor worden er dus veel meer kinderen in het nieuw gestoken dan de bedoeling was, dat is mooi meegenomen.

We worden onder luid gezang  verwelkomt door de kinderen die er blij uitzien en vandaag voor het eerst hun nieuwe uniform aanhebben.

Dan blijkt dat er nog 10 kinderen geen uniform hebben, Hermien  en ik trekken de sponsor portomonee open en doneren nog eens 100 euro om zo ook de laatste kinderen volgende week te verblijden met een uniform, dan horen ze er ook bij.

Na een uurtje vetrekken we weer, het kindergezang verstilt,  ik ben onder de indruk.

 

We pakken de tuk tuk en gaan met Kate mee naar huis en verblijden haar met babykleertjes en schoentjes voor haar dochtertje en echte Hollandse stroopwafels.

Dan hebben we het gehad, het is extreem heet en er is een hoge lucht vochtigheid.

De Kenianen klagen steen en been over de hitte, het is extreem.

Wij strijken neer met wifi en een lekkere cappuccino.

Gemiddeld  5 euro voor jurkje of  broek met blouse als uniform, wij drinken een cappuccino voor 2 euro, wat een tegenstellingen.

We focussen ons op een paar projecten en zien dat het er  echt toe doet.

We zien door de jaren heen de verbeteringen binnen onze groepen en dat moedigt aan om door te gaan, dit dankzij jullie als sponsoren  en iedereen is blij met jullie deelname.

 

Dan is er nog geld over, ja echt.

Josphat, lid van het albino bestuur, een harde werker voor het bestuur en werkloos  ziet bijna niets en ligt met zijn oog op de telefoon om te zien wie hem gebeld heeft.

Ik kon het gisteren niet aanzien toen ik dit opmerkte, een bril bekostigen kan hij niet.

Een speciaal opgemeten bril moet er komen, en dat gebeurt nu  dankzij jullie.

De oogkliniek gaat hem goede glazen aanmeten en voor een speciale prijs krijgt hij een nieuwe bril.

100 euro kost het, ik gaf het met liefde.

 

 

Assante Carla.

 

Sparkling Eyes.

 

Nairobi, Dar es Salaam, Voi, Mwatate!!

Het is woensdag ochtend als Hermien en ik uit de TukTuk buitelen en in de armen vallen van menig bus chauffeur.

Alle aankomst plekken worden ons toegeschreeuwd en alle buschauffeurs willen ons mee hebben.

Nee we gaan niet mee, nee we wachten op vrienden, alsjeblieft luister even naar ons!

Het is tegen dovemans oren gezegd, luisteren doen de mannen niet.

De tassen worden ons bijna uit de handen geplukt zo graag hebben ze klanten.

 

Hermien en ik zijn er bedreven in na al een aantal keren een verre rit te hebben gemaakt en we weten precies wat we willen en waar we willen zitten in de matatu.

Het is een rit van ca 4 uur dus dat is wel van belang.

Als ook Pieterke en Jenny zijn gebracht door de chauffeur van de APDK stappen we op de eerste matatu af en na bijna een uur wachten zijn we vol en gaan eindelijk rijden.

 

De bestemming is Mwatate alwaar de dependance van Kwale Eye Hospital zich bevind.

Hier zal het zich de komende 3 dagen afspelen, een gesponsord oogkamp voor de lokale mensen waarvan maar weinigen zich betaalde oogzorg kunnen bekostigen.

Dat dit nu gratis is wordt omarmd door de bevolking en zij komen in grote getale op dit oogkamp af.

 

In Mwatate aangekomen stappen we achterop de Boda Boda die ons naar ons onderkomen van de komende dagen brengt.

 

Palace Hotel, een luze naam voor het locale onderkomen in Mwatate waar we woensdag middag na de verre rit aankomen.

Een kamer met twijfelaar waar Hermien en ik de komende dagen in slapen en een fan en douche met wc, een luxe voor de maatstaven hier.

Als we zijn gesetteld bezoeken we Tree Tops, de locale eettent in het dorp, ons zo bekend van de Mobile Clinic.

Heerlijke frietjes waarvan we genieten  na al die chapati en bonen  alsmede een heerlijke Mango juice.

Dan bezoeken we het team in de oogkliniek waar alles wordt voorbereid voor de komende dagen.

Het team is blij om Hermien en mij weer te zien en hoe blij ze met ons zijn blijkt de volgende dagen wel.

We begroeten Dobson de operatie assistent en huggen wat af, er wordt veel gelachen, dan blijkt dat wij Ali voor Dobson aanzien, nou ja ze lijken ook allemaal op elkaar.

Het is een vrolijke boel  en ‘s avonds eten we met elkaar en wordt het schema en de indeling voor de volgende dag gemaakt.

2 plekken bezoeken we de eerste dag, ik neem Pieterke mee om de mensen in te schrijven, de apotheek te beheren, ogen te druppelen en brillen uit te geven, Philip is de optometrist en locale mobilisers helpen ons met de oog testen en het tolken.

Als we aankomen op onze plek in Bura dispensery is het al een volle bak met wachtende mensen, blij ons te zien.

Mobilisers helpen de wachtende mensen hun formulier in te vullen, niet iedereen kan lezen en schrijven en sommige ouderen weten niet hoe oud ze zijn.

Philip doet een eerste snelle ronde en loopt langs de rijen mensen en kijkt sommigen al diep in de ogen.

De eerste cataract klanten worden er uitgepikt en nader onderzocht.

Pieterke en ik stallen alle medicijnen en brillen uit en het feest kan beginnen.

 

180 mensen zien we vandaag, wat een aantal en we werken non stop door tot 5 uur.

Af en toe wat water, een sultana en een nog niet helemaal rijpe mango die we van een locale dame kopen is ons menu van vandaag.

Maar wat mooi om de glimmende blije ogen te zien.

Een lees bril krijgen en dan de bijbel weer te kunnen lezen bij het schamele licht in de hutjes, het is een zege.

De cataract patienten die voor operatie gaan geven we melk en droog brood, de mensen hebben vanaf vanmorgen 6 uur waarschijnlijk niet meer gegeten, als ze dat al hebben gedaan.

We zorgen ervoor dat ze met het melk en het brood niet tegen de vlakte gaan, ze hebben namelijk nog een aardige rit te gaan naar de kliniek en dan een prik in je oog, het is geen pretje hoor.

Dan zijn we door de patienten van vandaag heen en worden weer opgehaald en bij de kliniek afgezet waar het een drukte van belang is met wachtende mensen  voor operatie.

Dan blijkt dat 1 operatie microscoop het heeft begeven en de stroom zo nu en dan uitvalt.

Het is een lange dag en de geopereerde patienten gaan naar een locaal ziekenhuisje waar ze overnachten om de volgende dag na controle weer naar huis te worden gebracht.

 

Mgange is onze post voor de tweede dag, een uur durende rit hoog in de bergen waar we met nevelen worden omhult.

Hier wacht ons een nog grotere groep mensen, 190 in totaal.

Deze mensen zijn duidelijk minder geschoold, hier spreken veel minder mensen Engels, zij komen duidelijk veel minder van de berg af en onder de mensen.

Lokale Mobilisers zorgen voor de orde en wij bouwen het kamp weer op.

Wat zijn de mensen blij ons te zien.

Oude lachende tandeloze bekkies die hele verhalen in Swahili op ons afvuren, wat een genot om mee te maken.

Krom lopend met een stok, bijna blind en begeleid door een familielid, achterop een boda boda, uren lopend, met de matatu,  op deze manier komen de mensen naar ons toe.

 

Dan ga ik weer eens buiten kijken of de wachtende rij al wat slinkt.

Ik kijk een man op de rug en zie een wite hand uit een mouw steken, het zal toch niet??

Dan besluit ik er op af te gaan en wat een verrassing, Caleb, een 68 jarige trotse Albino man die perfect Engels spreekt, ik ben in mijn nopjes.

Hij laat me zijn pasje zien, hij is ingeschreven als  gehandicapt en kan daardoor ook via het locale ziekenhuis aan zonnebrandcreme komen die door de overheid  maar mondjes maat wordt verstrekt.

Altijd sleep ik zonnebrand crème met me mee, niet voor niets blijkt alweer.

Dan gaat zijn tasje open en laat hij me 2 bijna lege flessen zien, Nivea en Ambre Soleil, welke is beter vraagt hij me.

Ik stel hem gerust dat beide goed zijn en ben heel blij om te zien dat dit uit de verscheepte voorraad van vorig jaar komt en ook hoog in de bergen zijn bestemming heeft gevonden.

Het is wederom een lange dag, vele lees brillen worden er verstrekt.

Als de leesbril op sterkte op is knijpen  Pieterke en ik  een oogje dicht en geven iets sterker of iets lichter, het is altijd beter dan niets en de mensen zijn blij als we ze testen en blijkt dat ze meer kunnen zien.

7 patienten voor cataract operatie hebben we vandaag op onze plek en we dalen om 5 uur de berg weer af en komen na een uur gehobbel weer in de kliniek aan.

Er wordt tot vanavond  20.00 uur door geopereerd, maar dan zijn alle patienten geholpen.

1000 mensen gezien deze dagen waarvan 42 voor cataract operatie.

Blije mensen die met glimmende ogen naar ons kijken en blij zijn dat we er voor hen waren.

Een unieke kans die zij hebben genomen om eenmaal gratis oogheelkundige hulp te krijgen.

 

Dan sluiten we zaterdag ochtend af met controle van alle geopeerde patienten en worden zij verblijdt met een gesponsord handdoekje van Toyota Kenia, goed om als zweetdoek te gebruikten.

De landcruisers en safari busjes staan te wachten om de mensen weer naar hun dorp ver weg terug te brengen waar ook zij nu kunnen deelnemen aan het dorpse leven door het zicht dat ze weer terug hebben gekregen.

Dankbaar ben ik dat ik dit heb kunnen doen!

 

De taxi staat voor ons klaar en wij laten ons al hotsend en botsend de berg weer op rijden, op naar Lions Bluff, een prachtige lodge, het is er hemel op aarde.

Beesten spotten  doen we in de vroege ochtend en  avond, bush breakfast in de middle of nowhere op de savanne, we halen er alles uit en laten ons deze 2 dagen verwennen.

Glimmende ogen krijgen we als we de leeuwen spotten die naar ons liggen te loeren, het is een feestje!

 

Maandag weer terug naar de werkelijkheid van het warme Mombasa, nu even opladen en genieten.

Everything is magical when you see it with your hart.

 

Het is dinsdag middag als Hermien en Ik ons laten rijden.

Slepend met al onze spullen naar de weg komt een tuk tuk ons tegemoed, ritje naar de stad?

We besluiten ons met de Tuk Tuk door heel Mombasa te laten rijden en bij APDK voor de deur af te laten zetten.

Nog niet helemaal hersteld  zien we  het niet zitten om met al die kilo’s matatu in en uit te moeten.

De ontvangst is aller hartelijkst en de kliniek is na een pauze van enkele weken weer aan het opstarten.

De Groenten tuin ziet er nu heel professioneel uit.

Green Garden  noemen ze het hier met een mooi woord, een stuk grond van  zeker 20 bij 30 meter is voorzien van duurzame netten, het is een  grote kas geworden.

Een deur er in, slangen voor de bewatering en nu er een vaste water leiding is zal het een nog groter succes worden, mooie groenten opbrengst waarmee gekookt gaat worden voor de kinderen in de kliniek.

Het is heerlijk koel onder de netten en zojuist zijn de kuilen gemaakt om er de voor gezaaide groenten in uit te zetten, transplantation noemt de tuin man het met een glimlach.

Ik geef meteen 500 euro van het sponsorgeld om dit succes voort te zetten, er was juist  nieuw gereedschap nodig voor de tuin, dus dat komt goed uit.

Ook staan er veel papaya bomen in het blad, dunne boompjes waarvan ik het altijd weer verbazendwekkend vind dat hier zulke grote en zware papaya’s aan hangen.

De lopende projecten worden besproken zoals o.a de zonnepanelen die op het dak liggen en tot reductie van electra kosten leiden, gesponsord door de Albert Schweitzer Stichting, en ook nu wordt het duidelijk dat grote sponsoren houden niet makkelijk is.

De school van de zus van Hermien heeft zijn best gedaan en met een collecte is er een mooi bedrag uit voort gekomen dat APDK vrijelijk kan besteden.

De recessie slaat overal toe, hier ook.

 

Woensdag ochtend is het als we starten met de Mobile Clinic ronde in de hete en droge Mariakani streek.

We hebben de primeur, vandaag is het de start van het nieuwe Mobile Clinic  jaar.

De donaties om de Mobile draaiende te houden zijn binnen en de auto is weer opgeknapt en in orde bevonden.

Het moet een werkpaard zijn voor  de ruige gebieden waar we komen.

Peter, de fysiotherapeut en Ibrahim  de chauffeur zijn blij weer in de bush aan het werk te kunnen.

 

De rit de stad uit gaat redelijk snel, we rijden langs de afgebroken barakken die moesten wijken voor een nieuwe snelweg .

Shop keepers zijn uitgekocht en de komende jaren is het veel overlast voor de bewoners ter plekke  en hard werk voor de bouwvakkers, in de ongenadig hete zon, en het rondstuivende zand.

 

We rijden eerst naar St.Lukes Hospital in Kaloleni, een tropisch gebied, het is er  heet en het staat er vol met palmbomen

De mobiliser die voor de APDK op zoek gaat naar kinderen voor ons project geeft me aan dat zijn buurjongetje Albino is, ik geef meteen  2 flessen zonnebrand aan hem mee.

 

Dan komen we bij het gehandicapten schooltje van vorig jaar.

Blije kindjes zitten er op de grond te kleuren, de een wat meer gehandicapt dan de andere.

Ze hebben lieve begeleidsters, een geschenk voor hen, want dat is niet iedere leraar/lerares die is “ uit gezonden “  door de overheid.

Ik herken hem meteen van vorig jaar, Said, een enorm hoofd , bijna geen romp en een paar marionetten beentjes die niet doen wat hij wil.

Het is zo’n aandoenlijk jochie en hij speelt graag met zijn maatjes die er niet veel beter aan toe zijn, ze zitten op de grond en kleuren wat in een schriftje.

Bankjes en tafeltjes zijn er niet in de klas.

We delen ballonnen uit en dan kan het feest beginnen, sommigen lukt het om ze op te blazen en weer piepend leeg te laten lopen.

Anderen worden alleen al blij dat ze iets krijgen en hebben geen benul wat er mee te doen.

We verlaten deze zo vergeten groep weer en ik loop langs grote klas lokalen waar het muisstil is.

Wel  honderd kinderen in een klas doen er tentamen, alleen het geritsel van de papieren is er te horen.

 

Moeders zitten er onder de boom van alles te koken, de potjes pruttelen en de casave wordt gesneden om er patatjes van te maken.

Daar ben je wel aan toe als je net je toets hebt gedaan.

 

De Mobile trekt verder en we rijden door een droog en dor landschap waar de vrouwen in een laatste restje rivier water, waar de koeien drinken en poepen,  de was doen.

De auto bonkt over de  stenen plateau’s  van de Simba Hills, het is kunst om hier geen lekke band op te lopen.

 

Vigurungani  Dispenserie, er zitten wat kindjes op ons te wachten en ik raak aan de praat met een van de dames die hier werkt.

In een afgesloten lokaal zag ik  er 13  nieuwe fietsen staan, en ik was nieuwschierig voor wie die bestemd zijn.

Er worden 13 mobilisers opgeleid die hun werk dan kunnen doen en op bezoek naar de uitgestrekte dorpen met de fiets als vervoersmiddel.

De mensen helpen ook mee campagnes uit te zetten zoals vaccinaties, malaria netten uitgifte etc.

Een mooi initiatief voor de lokale bevolking.

 

We blaffen wat af, nog niet helemaal van de griep bekomen.

Peter regelt een consult bij de lokale dokter voor ons, en ze schrijft wat medicijnen voor.

Het klad blaadje leveren we in bij het medicijnen uitgifte hok en we doen meteen een aanval op de pillen.

We drinken veel water, meer dan normaal en hebben zo een dorst, tevens soezen  we al rijdend soms wat weg.

Dan blijkt een dag later als we het op internet opzoeken dat dit door de medicijnen komt die ons zijn voorgeschreven, ik stop er onmiddelijk weer mee!

 

In Kanagoni dispenserie ga ik aan de wandel en kom een prachtige ambulance tegen.

Een brommer ambulance die de net  bevallen moeders weer naar huis toe brengt zodat ze niet in de hete zon naar huis hoeven te lopen met het kind op de rug, dat is namelijk wel zoals het normaal gaat.

Dan komen we in Taru school aan waar ik hetzelfde albino meisje van vorig jaar ontmoet.

De zonnebril die ik toen gaf heeft ze nog en een hoed tegen de zon, omdat het zo afgelegen ligt geef ik haar meerdere flessen.

 

Kale school, de school waar de vrouw van Ibrahim de chauffeur werkt als onderwijzeres.

Hier zijn 3 albino’s die ruim van zonnebrand creme worden voorzien en van de lulu pads, het uitwasbare Maandverband project van Hermien.

Dan stroomt het stoepje voor het lokaal van de onderwijzers vol met kinderen, keurig in een rij met een water tonnetje voor zich.

Er staat een onderwijzer bij met een stok te zwaaien.

Iedere ton tikt hij aan, en het bljkt dat het de bedoeling is dat daar water in zit dat van thuis is mee genomen.

Dit water moet worden gebruikt om de toiletten schoon te maken, er heerst water gebrek op de school.

Als het kannetje leeg is krijgt betreffende kind een tik met de stok.

Verontwaardigd zeg ik tegen de onderwijzeres dat ik dit voor oorlogse praktijken vind, ze lacht, dit is hier heel gewoon hoor zegt ze, vergeten ze het de volgende keer niet meer.

 

Overnachten doen we langs de High way die van Mombasa naar Nairobi voert.

Tussen dubbele rijen geparkeerde vrachtwagens gaan Hermien en ik  met zaklamp in het donker op pad om ons restaurantje van vorig jaar weer op te zoeken en er iets te eten.

We hebben meer dorst dan honger, maar toch gaat een chapati met bonen er wel in.

De nacht is vreselijk heet en ik heb mijn oordoppen in om de herrie van de  langs bulderende trucks buiten te houden.

 

You are late, zeg ik de volgende ochtend tegen Ibrahim, we zitten al enige tijd op hem te wachten.

Dan komt het verhaal,  zijn kinderen wilden naar school lopen en toen stond er ineens een buffel op het pad.

De kinderen konden snel naar huis rennen en het hele dorp was in rep en roer.

Een dag later horen we dat het dier door de Kenian Wild Life service is dood geschoten, een gevaar voor de bevolking.

 

In de vroege ochtend  rijden we bijna een uur over een lang zandpad dat ons langzaam slingerend omhoog voert de berg op.

Op gegeven moment worden we omringt door een grote groep kamelen die niet opzij gaan maar uiteindelijk door een grote stok uiteen gedreven worden door de hoeder.

Dit lijkt  echt landschappelijk terug naar de middeleeuwen.

Kilibasi school doemt voor ons op waar we wederom in een bekend gehandicapten groepje van vorig jaar belanden.

Het ADHD jochie dat zo lief voor me ging zitten poseren om op de foto te komen is er ook weer, ik pik hem er meteen uit.

Lief krast hij in een schriftje alsof hij aan het schrijven is, hij heeft echter geen benul wat schrijven is.

Hij is de enige zonder uniform, zijn ouders bekommeren zich niet om hem, de 2 leraren gelukkig wel.

Als een lieve vader beschermt de hoofd onderwijzer zich over hem, ik krijg een brok in mijn keel, het kan hier echt, mensen die zelf weinig hebben en dan zo’n kind met zoveel liefde omringen.

Het jochie gaat weer op de foto met een lieve lach.

Een uniform gaat hij krijgen zodat hij er ook bij hoort van het sponsorgeld van Hermien.

Hij  moet worden geopereerd maar dit kan niet omdat het 35 euro kost om hem met begeleider naar Mombasa te laten reizen, en weer terug na de operatie, dit geld geef ik meteen uit mijn sponsorpot, en nu wordt er meteen een afspraak voor komende maandag gemaakt.

Dat is dus de directe hulp die we zo graag geven, het komt meteen en goed terecht.

 

Dan rijdt  Ibrahim de chauffeur ons naar zijn zelf gebouwde huis, we klauteren door een diepe greppel wat in de regentijd een gevaar is voor de kinderen, zo diep is het en hier kan echt niemand zwemmen.

Buguta dispenserie is de laatste plek van deze Mobile ronde waar ik Alphonse vind, een 5 jarig Albino jongetje met een gave huid die ik nog bij geen albino heb gezien.

Hij heeft een mooie pet op ter bescherming voor de zon, 2 flessen zonnebrand crème geef ik mee, dit is een opsteker!

 

Het dorp is uitgelopen voor de water auto, 1 maal per week komt hij langs.

De plastic tank wordt gevult met 12.000 liter water en het is echt een spektakel.

Gillende vrouwen en honderden water tonnen, het wachten is op de beheerster met  de sleutel  en dan kan het feest beginnen.

Gevulde tonnen aan de fiets, op hoofd,op de rug,  in een ossen kar, het komt daar waar het moet zijn.

100 liter water per week is er per familie, en een  slim meisje  brengt het tegen een kleine bijdrage bij mensen thuis met de fiets.

Het is een genot om dit te aanschouwen en ik maak een praatje met een paar dames die in de rij staan te wachten, dan kan ik met fatsoen foto’s maken, een lust voor het oog!

 

Dan is het tijd om weer te vertrekken, de Mobile zit er op.

In 3 uur rijden we terug naar Mombasa over een deels vreselijke weg, opstuivend zand en heet is het.

We worden gelukkig thuis gebracht en ik ga met mijn broek aan onder de koude douche, hij is zo smerig dat ik eerst het ergste vuil eraf wil hebben voor hij in de week gaat.

 

Dan laten we ons met een plons bij de buurman in het zwembad vallen, welverdiend!

 

 

 

Brufen, Paracetamol en andere zaken.

Brufen, paracetamol, een hoop strepsils en goede koffie houd ons de eerste dagen op de been.

Het verschil  van – 6  graden bij vertrek naar 34 graden hier is te groot.

Zondag liggen we lamlendig bij Hotel the Reef op een bedje onder de boom.

Het zwembad lonkt maar we hebben geen puf om ons om te kleden en in de zwemkleding te hijsen.

 

Talloze tassen verdwijnen maandag ochtend in de auto  van Dr. Johnson  Mokya, onze huis man,

50 kilo weegt het, 139 flessen zonnebrand creme, de rest volgt volgende week met Pieterke en Jenny die zo aardig waren om beide 23 kilo aan ons af te staan.

Als we de compound af rijden treffen we de manager van deze wijk, blij ons weer te zien, may God bless you and your work, nou hier worden we vast snel weer beter van.

Bij Nyali Eye Centre waar we vanmiddg een afspraak hebben met het Albino bestuur dropt Johnson ons , die op weg is naar het ziekenhuis waar hij arts en  directeur  is.

De tassen worden gelukkig door de bewakers naar boven gebracht.

Dan gaan we aan de cappuccino bij Café Moccha, onze stamkroeg, we krijgen er een Mhambra bij, een locale soort holle oliebol, de eerste hobbel van vandaag is genomen.

 

Dan  komen we  terug om 14.00 uur, maar ja Afrikaanse tijden ….

Eerst probeert de deurbediende van de matatu ons af te zetten.

De jongeman weet niet dat wij doorgewinterde Afrika gangers zijn en we laten dit niet gebeuren.

Veel  over en weer discusie over 10 cent, ja, waar heb je het over, maar de arrogantie van het joch schoot ons zo verkeerd.

Dit geld geven we liever aan een bedelende zwerver.

Dan zijn om 15.00 uur Clinton en Josphat er,een uur te laat, This is Africa, konden wij intussen een uiltje knappen op de bank.

ACF (albinism care foundation) Mombasa huist in bij de oogkliniek die hen helpt met vrije eye check ups voor de Albino’s, en het voorzien van een klein kantoor waar iedere donderdg vrije inloop is voor Albino’s met vragen of om zich in  te registreren.

De kliniek  wordt gerund door Indiers en wij hebben al eerder ervaren dat dit een bevolkings groep is met een hoog gevoel voor de medemens die het niet goed hebben.

ACF is zo blij met alle meegebrachte goederen.

139 flessen zonnebrand, 14 albino zonnecaps en zonnebrillen, veel  uv werende lipsticks.

Veel  brillen op sterkte, in ieder geval de monturen kunnen aan een tweede leven beginnen met een nieuw opgemeten glas.

Een gesponsorde laptop, usb sticks en camera maken het compleet.

Overdondert zijn ze ervan.

Tevens worden 5 albino kinderen uit Kilifi county  in een nieuw school uniform gestoken, ook dankzij de sponsor gelden.

Over 2 weken gaan wij deze kinderen in boading school bezoeken.

 

We praten na over het zonnebrand transport van vorig jaar dat zo moeizaam is verlopen, het stond in de haven maar toen moest er meer geld over de brug komen om het er uit te krijgen.

Nu is het bestuur bezig met de aanvraag voor Tax Exumption, dan hoeft er geen belasting meer over te worden betaald en kan het vrij de haven uit.

ACF werd overstelpt met de vraag voor zonnebrand creme, de tam tam werkt snel, en men  is al door de voorraad heen, dus fijn dat we weer wat mee hebben.

Tevens hebben we informatieve boeken mee met veel tekeningen en uitleg omtrent Albinisme, in Engels en Swahili, dank aan de sponsoren van Hermien!

Deze boeken zullen tijdens bijeenkomsten worden gebruikt om albino’s,onderwijzers en allen die met deze groep te maken hebben van informatie te kunnen voorzien omtrent de problemen en gevaren die deze groep betreft.

 

We gaan weer op huis aan, hijsen ons verhit in onze aangeboden taxi en vallen met een grote plons in het zwembad van de buurman, wat een verademing, we koelen er  wat van af

Cool
Smile