carlasonder.reismee.nl

A Little Progress Each Day Adds Up To Big Results.



Wat een dag hadden we gisteren en wat een blijdschap bij de familie Lewa.

Bezoek uit een ver Nederland en dat mensen zich echt om je bekommeren en niet alleen maar iets beloven…..men kon er niet over uit.

Ze zijn zo blij met al 4 kinderen op school in een veilige omgeving en ze hebben het er goed.

Ik deed een suggestie, misschien Rosa volgend jaar, dan wordt ze 5 jaar.

Ai, dat was een leuke ingeving maar de 2 kleintjes kunnen absoluut niet zonder elkaar.

Heimwee, huilen als ze elkaar niet zien, dat wordt het dus nog niet.

We kijken het nog een jaar aan maar dan zal het toch echt  gaan gebeuren hopen we.

De financiële bijdrage die ik aan de familie gaf ging direct naar moeder, die doet uiteindelijk de boodschappen.


Als ik de volgende ochtend wakker wordt komt er al een berichtje binnen van Almasi.

Zijn collega’s die al een I Phone hebben zijn aan het helpen om hem te installeren.

Later stromen er foto’s binnen van Almasi in het veld met prachtige heldere plaatjes, wat een verademing voor hem en zo’n stukje gemak.

Hij is screening aan het doen van groepen albino kids.

We strijken neer bij de plaatselijke koffie tent voor een lekkere cappuccino en pannenkoekjes als ontbijt, pakken de tuk tuk naar de grote weg en nemen dan de matatu naar Likoni school For the Blinds.


Bij de ferrie stappen we uit, groepjes mensen verzamelen zich onder de boom, het is al flink warm, mannen met de brommer staan er  om klantjes op te pikken voor vervoer.

Mzungu Mzungu roepen ze ons toe, Jambo, Habari roep ik terug, dan is het stil.

Verrek, die lui kunnen ons wat verstaan lijken ze te denken.

Ik wordt niet meer warm of koud van roepende mensen, blijf vriendelijk, groet elkaar en dan is het ijs gebroken.

Wij willen wel naar Nederland zeggen ze, werk vinden en geld verdienen.

Er zijn al genoeg werk zoekenden en asiel zoekers die geen kans hebben vertel ik hen.

En dan nog, een visum krijg je alleen op uitnodiging, en onze temperatuur, jullie kunnen daar niet aan wennen.

Lachend nemen we afscheid en vervolgen al lopend de weg naar de Likoni School.


De mooie grote boom bij de entree wordt afgezaagd en moet het veld ruimen.

Een boom weghalen waaronder je schaduw hebt is een doodzonde maar men kan nu niet anders.

Het gehele terrein wordt voorzien van een gemetselde muur, veiligheid voor alles voor onze kinderen zegt Elizabeth de directrice.

Er hangt een magere man in de boom , niet gezekerd, het lijkt wel een aap.

Kleinere takken haalt hij neer met de hand zaag, mannen met touwen houden de boom in het gareel zodat hij de goede kant op valt.

Andere mannen zijn aan het graven, zeker een meter diep in de harde rotsachtige bodem, dat is een hele klus, het is rond het  middag uur en bloedheet.

Hier komt de fundering voor de muur, ijzer vlechters zijn bezig om een stevige constructie te maken, al met al een heel karwei dat nog wel even gaat duren.

We begeven ons naar het administratie blok waar de directie zetelt en hebben een warm welkom met het team.


Ik bespreek de vorderingen van Elisja, Beja, Monica en Mzara die nu sinds het begin van het jaar op school zijn.

Ze doen het super goed, vooral Elisja, de oudste is clever wordt ons verteld.

Wel is hun niveau nog steeds lager dan van de rest maar ze maken progressie dus dat komt wel goed.

Op hun schooltje in de bush hebben ze weinig mee gekregen, dat is het lot van een albino kind op een bush schooltje, enige extra ondersteuning is er dan gewoonweg niet.

In een klas met 100!! kinderen kun je het dan wel vergeten, hier krijgen ze allemaal persoonlijke aandacht in kleine groepjes.


Dan komt mijn punt voor komend jaar aan de orde.

Ik hoorde van een albino vriend dat kinderen naar huis worden gestuurd als er geen schoolgeld wordt betaald, ook op deze school hoor vertelde Josphat me!

Dat zal ik niet laten gebeuren met onze kids en ik wil precies weten wat er gaande is, wie vraagt wordt wijs.

Ik wil tot in de puntjes weten hoe volgend schooljaar dat in Januari start eruit gaat zien voor onze kids.

Dan breng ik de brief aan de orde die de vader heeft gekregen, ik breng in dat het toch onmogelijk is om een sponsor te vinden als je in een gebied woont waar iedereen de eindjes aan elkaar moet knopen, ruil handel plaats vindt, een kip in ruil voor een zak  mais enzovoort.

Dit kun je niet van de mensen verwachten.

Dan wordt het me duidelijk uitgelegd.

School is gratis voor iedereen, wel moet er een school uniform worden aangeschaft incl. schoenen, sokken, trui etc. maar dat wisten we al.

Het geld dat moet worden betaald, de FEE is voor de housing, water, electra, eten, etc. etc, het is immers een boardingschool.

En dan komt er nog een bedrag bij voor persoonlijke artikelen voor het hele jaar zo als zeep, shampoo, schoenenpoets, waspoeder, wc papier, pennen, potloden, noem het maar op.

Het is me nu duidelijk, het school jaar bestaat uit 3 terms van 3 maanden waarbij iedere term 7.000 shilling (65 euro) kost, afhankelijk van de wisselkoers.

Reken maar uit, rond de 200 euro per jaar voor 1 kind, en dan nog rond de 100 euro voor de bijkomende persoonlijke spulletjes als het uniform ze nog past.

Ik vertel van onze jam actie die weer zo succes vol was, en nadat we terug zijn nog even doorgaat.

Hiervan kunnen we 2 kids sponsoren volgend jaar.

Wat gebeurt er als het hierbij blijft vraag ik Elizabeth, je laat de andere 2 dan toch niet thuis zitten?

NEE, dat gaat niet gebeuren.

We maken met behulp van Almasi een afspraak bij de County Development Fund in Kwale county waar het gezin woont.

Men zal dan de betreffende papieren invullen met de vader en in commissie wordt er bekeken of er schoolgeld vrij kan worden gemaakt om 1 kind te sponsoren vanuit Kwale county, of het lukt is niet zeker, maar proberen kan altijd.

De grootste zorg is weggenomen, op school blijven ze in ieder geval.

Mij vroegere buurjongen had voor dit jaar de vervoerskosten betaald om tijdens vakantie naar huis te kunnen en dat was een geweldig idee, blije kinderen die ook hun broertjes en zusjes met regelmaat zien, super gewoon.


Het is mooi geweest met de serieuze zaken en  we begeven ons naar buiten waar alle albino kinderen, 40 stuks, ons al opwachten.

Voor iedereen heb ik zonnebrandcrème, lipsticks en zonnebrillen die door menig een bij supermarken zijn opgehaald, gewoon weg SUPER.

Iedereen krijgt een bril en er wordt meteen driftig onderling met elkaar geruild, de jongens willen de donkere en de meisjes de hippe gele.

Dan krijgen we een rondleiding over het gehele complex.

2 weken geleden is de computerklas officieel geopend, wat een geweldige gift van Microsoft, 40 computers zijn er gedoneerd, Safaricom zorgde voor de internet verbinding.

Alle 194 kinderen op deze school krijgen ook les via de computer, hoe mooi is dat, de 2 onderwijzers die speciaal voor de computerklas zijn vertelden ook nog trots dat er in Januari met ingang van het nieuwe schooljaar nog een klas bijkomt met 40 gedoneerde tablets.


EDUCATION IS A WAY TO SUCCES hoor en lees ik zo hier en daar, dat kan ik alleen maar beamen.

Sommige jongens van de secundary school afdeling leren al hoe ze websites moeten bouwen, geweldig om te zien.

Ik geef er de gedoneerde USB sticks, een welkome aanvulling voor deze klas.

We vervolgen de rondleiding naar de slaapzalen waar de kinderen wonen onder begeleiding van huismoeders.

De was hangt te drogen aan de lijn en over de struiken, de groteren moeten het zelf doen, voor de kleintjes doen de huismoeders het.

De kinderen springen touwtje, voetballen of hangen heerlijk onder de boom.

Wat een mooi en succesvol bezoek was dit.

We nemen afscheid van de school en komen volgende week weer terug met nog meer zonnebrandcrème en lipsticks.


LEARN TO LEAD.


De volgende dag pikken we Kate onze vriendin op bij haar eigens shopje, een butchery.

We gaan weer op bezoek bij het Slum schooltje, True Experience Nursery School, dat vorig jaar zo blij werd gemaakt met spel materialen.

Ik kreeg een prachtige sponsoring  en had al vooruit in Nederland contact laten leggen met het schooltje.

Wat zijn de wensen en wat heeft de prioriteit, het dak is aan renovatie toe werd er verteld.

We pikken Patience op, de directrice van de school die ons voor zal gaan.

Ik begeef me weer in de slumps met dichte schoenen en een makkelijke broek, zo hier en daar steekt er van alles uit waar je aan blijft hangen, liggen er scheermesjes op de grond, gevaarlijk met al die rondscharrelende kinderen, vaak op blote pootjes, en spring ik over open riolen, soms schuifelen we voorzichtig achter elkaar aan met de hoop niet uit te glijden.

Er schalt muziek uit sommige hutjes, afgetapte elektra, een levensgevaarlijke bezigheid.

Ik tref lemen hutten aan met  deuren van metalen dakplaten, scharrige hutjes die men waterdicht probeert te maken met zakken waarin de mais wordt bewaard, wat een triestigheid en totaal geen enkel vooruitzicht op verbetering.

Toch zijn er een aantal dames die de handen uit de mouwen hebben gestoken en een schooltje zijn gestart, wat een lef.

1 ½ jaar geleden hebben we er ook al 75 kinderen in een nieuw school uniform gestoken, simpel een jurk of bloesje met korte broek.

Nu is dus het dak het volgende project.

We worden weer driftig toegezongen en trots laat men de springtouwen en voetballen van vorig jaar zien, het is nog heel, wat een wonder in deze erbarmelijke omgeving.

Ik had thuis al een contractje gemaakt, normaliter gaat er nooit veel geld naar een project zonder ervoor te tekenen.

We spreken af dat ik volgende week terug kom om de vorderingen te zien, een mooie stok achter de deur.

Na een uurtje vertrekken we weer na ook nog wat potloden en ander school materiaal achter te hebben gelaten, dit wordt volgende week vervolgt.


Op de terugweg naar huis stoppen  we bij Radna square en zoeken de dames van de doeken verkoop op, ze zijn blij ons weer te zien.

Enkele bestellingen kopen we in en onder het genot van een mango juice plaats ik wat plaatjes op Facebook.

Dan zie ik ’s avonds een watsapp groep  "Doeken voor Carla" , aangemaakt door Ingeborg, wat een idee, geweldig.  

De bestellingen stromen binnen en doeken van 4 euro verkopen we voor 8 euro en die van 7,50 voor 15 euro.

Hiermee genereren we wat extra schoolgeld voor de albino kids.

Gelukkig heeft de familie sinds 2 weken wifi zodat ik meteen kan reageren.

Pling pling, zo gaat het de hele avond door en tijdens het eten ligt de telefoon naast het bord.

Er worden uiteindelijk meer dan 40 doeken besteld deze avond met het resultaat…een 3e kind met genoeg schoolgeld voor komend jaar, geweldig, nu de 4e nog?

We maken briefjes met de namen van de bestellers en met genoeg tassen begeven we ons de volgende ochtend weer naar de dames die geen idee hebben wat er gaat gebeuren.

We vertellen hen over deze flitsende actie en beloven bij iedereen wat te kopen en dat moet ook wel want anders lukt het met deze hoeveelheid niet.

Superblij zijn de dames en ze staan te joelen en te dansen, het kind kan weer melk krijgen, de huur kan worden betaald, ze zijn even zorgen vrij.

De economie ligt op zijn gat, Kenia is verlamt, zaken liggen stil, velen hebben het heel moeilijk, dit alles wegens de verkiezingen en her verkiezingen eind van deze maand.

BESTELLEN KAN  NOG TOT WOENSDAG AVOND! (Voorbeelden en filmpjes op Facebook), de dames zorgen voor nieuwe voorraad.


Assante Carla



Rafelrandjes en Gouden randjes.



Verbazing en ongeloof alom, wat krijgen we nou?

Het is eind Augustus als ik naar de ticketprijzen kijk en overleg met de APDK Mobile Clinic.

Zoals gewoonlijk draaien de Afrikaanse raderen traag en boeken wij ondertussen ons ticket.

Dan komt er een zeer onaangenaam bericht, wij mogen niet deelnemen aan de Mobile Clinic.

Wat is dat nou, het ligt ons na aan het hart, hier vinden we de kinderen die ons nodig hebben, hier vonden wij de eerste albino kinderen.

Dan wordt het over en weer mailen wat de reden is.

Na veel getrek komt het erop neer dat wij beschuldigd worden vorig jaar verlopen zonnebrandcrème te hebben verstrekt in het veld, en de kliniek zou imago schade hebben opgelopen!.

Dit vind ik onacceptabel en onjuist en ik ben echt verschrikkelijk boos om deze onterechte beschuldiging.

Ik wacht een paar dagen om het te laten bezinken en heb ondertussen overleg gehad met de instanties waarmee wij nauw samenwerken, de plaatselijke Albino vereniging, het Kwale oogziekenhuis met de groep van ca. 200 albino’s en de Likoni school for the Blinds waar onze albino kinderen op zitten.

Bij hen zijn geen klachten binnengekomen en hen is hierover niets bekend.

De voorraad zonnebrandcrème  heb ik notabene bij de importeur zelf opgehaald.

Dan confronteer ik de kliniek ermee en verzoek een meeting onmiddellijk op de dag dat we aankomen met de Directeur himselve en de partij die de beschuldigingen uit.


Dan is het even heel stil…….

Na een week komt het bericht, sorry het was niet juist en er was nagelaten om zelf eerst uit te zoeken wat er aan de hand was, iemand dacht………..

De bekende storm in een glas water….. maar wel een heel onaangename en geen leuke start.

Bij aankomst hebben we een pittig gesprek en excuses alom, maar er zijn wel een paar barstjes in de verstandhouding met de kliniek ontstaan.

Ook blijkt dat er nieuwe gedragsregels zijn opgesteld door de county’s waar eenieder zich aan moet houden, daar is natuurlijk niets mis mee  en alleen maar goed.

Een soort verklaring van goed gedrag moet er komen, het is er nu te laat voor en we kunnen niet mee deze 3 weken.

Erg jammer en communicatie in deze tegenwoordige tijd via de mail… dat kwam niet in hen op.


Een rafelige start zullen we maar zeggen……….


Maar ons kennende hebben we eigenlijk niemand nodig en kunnen we zelf ons programma heel goed indelen en regelen.

Na 7 jaar is de vrienden groep zo groot en intens, alle hulp staat klaar.



Uber , wat een uitvinding voor de Keniaanse markt.

Goede auto’s, prijzen concurrerend met de tuk tuk en een stuk veiliger en comfortabeler, zeker als je enorm veel mee hebt

We hebben er al een aantal keren gebruik van gemaakt..

We bezoeken Likoni school for the Blinds in Likoni en leveren er een grote tas af met 80 zonnebrillen, 80 tubes zonnebrandcrème en vele lipsticks met de wetenschap om woensdag op de terug tocht dit uit te kunnen delen aan de kinderen.

Verder met de tuk tuk naar de oogkliniek en een warm welkom door de staf.

Onderweg zijn er vele politie stops waar wij van kunnen mee genieten.

Onze Tuk Tuk driver wordt gemaand tot stoppen en wij moeten onze paspoorten laten zien maar die hebben we niet mee.

Natuurlijk wel een copy en een foto in de telefoon.

Het is verboden om mee te hebben overtuigen we de politiemannen en een copy moet genoeg zijn.

Ja hoor we mogen verder en de chauffeur komt niet meer bij van de lach, die 2 Mzungu dames die de politie zover krijgt hen door te laten, kom daar als Keniaan maar eens om.

Dan door naar onze geboekte banda in Diani Beach, witte zandstranden en een warme zee verwelkomen ons.

De golven zijn ruw en het zeewier volop aanwezig maar wat is het lekker in het water.


We maken ’s avonds de tassen klaar voor het bezoek de volgende ochtend aan de 2 Albino kids waarvan er al 3 zusjes en een broertje op de Likoni school zitten.


Mbegani is de eind bestemming, 3 uur rijden over zanderige ribbelwegen, goed opletten of we nog een enkele olifant kunnen spotten.

We vragen de chauffeur of hij de beste auto bij zich heeft en weet hoe uitdagend de route is?, wij kennen hem al van de Mobile.

Dan pikken we onderweg in Kwale Almasi de albino coördinator van het oogziekenhuis  op, hij kent de kinderen goed en weet nog belangrijker, de weg.

Het landschap is mooi, vele palm bossen, lemen hutten en grote groepen met koeien en geiten trekken aan ons voorbij.

De moskee laat van zich horen en de groenten en fruit stalletjes zijn goed gevuld.

Ook zijn de vrouwen op de akkertjes bezig met het bewerken van de grond en de mannen met de zeis het gras aan het “maaien” om het vee te kunnen voederen, bedrijvigheid alom.


Dan gaat Almasi bellen om de vader te vertellen dat we in de buurt zijn.

We stoppen in een klein gehucht en wie hebben we daar… de mobilizer van vorig jaar.

Deze mensen vinden de groepen met kinderen die de hulp van  de Mobile nodig hebben.

Handen schudden alom en ik blader gauw in mijn boekje van vorig jaar om de beste man met zijn eigen naam te kunnen begroeten, hoe is het mogelijk zegt hij, een jaar geleden en nu zijn jullie er alweer.


Dan blijkt als de  vader van het te bezoeken gezin aan komt lopen dat Rosa en Thomas op de dispencery zijn, een soort consultatie bureau.

Tja, dat was niet de afspraak, men wist toch dat we kwamen.

Ik besluit met de chauffeur en de vader om de kids op te gaan halen.

Het zand wordt dikker en dikker tot we vast komen te zitten, de auto wil niet meer voor of achteruit.

Ik stap uit en met de vader gaan we duwen, een voorbij komende boda boda driver vraag ik ons te helpen.

Dan komt de auto los met daarmee ook de gehele voor spoiler, tja… het is maar plastic en deze wordt weer terug geklikt.

De chauffeur neemt het nogal laconiek op.

De piepschuim vulling verdwijnt in de achterbak.

We komen los en ik vraag de boda boda driver om de moeder en kinderen op te gaan halen en naar ons toe te brengen.

Na een paar minuten zijn ze er de kleintjes, Rosa op blote voetjes en moeder met nog een “zwarte” baby op de rug en Thomas aan de andere hand.

Na een  kort ritje stappen  ook wij weer uit, het zand is te dik, we laten de auto staan en gaan te voet verder.


Na geruime tijd lopen waarbij de moeder de grote tas met kleding die we mee hebben ook op haar hoofd heeft komen we aan bij het stukje land van de familie.

3 lemen hutten, 2 om in te leven en 1 voor de kippen, de 4e is kortgeleden afgebrand en moet weer worden opgebouwd.

Bij deze brand is bijna alle kleding verloren dus de grote tas met mee genomen kleding komt als een geschenk.


Een grote rieten mat wordt uitgerold en een paar krukjes neer gezet voor ons.

De nieuwe brillen die de kinderen sinds een paar weken hebben worden uit de hut gehaald en Almasi die ook de oogheelkundige zorg in de kliniek doet zorgt dat de brillen zo hier en daar wat worden verbogen om ze zo goed passend te krijgen.


Ik praat met de vader en moeder over de kids op school, de “uitdagingen ”die het hebben van albino kinderen met zich meebrengt en dat is niet mis.

Als je 1 albino kind hebt is het al een zorg, laat staan 6!

In de Augustus vakantie hebben de kinderen een  brief mee naar huis gekregen.

Ik kijk ernaar en het lijkt een vraag aan de ouders om sponsoren te vinden.

Waar vind je die in godsnaam in een gebied waar iedereen arm is…..

Uiteindelijk komt er de volgende dag een duidelijk antwoord op als ik ga navragen op school.

Ouders met kinderen met handicaps zoals albinisme kunnen bij de county een funding aanvragen voor schoolgeld.

Of je het krijgt is een tweede maar proberen kan altijd.

Zittend op het sisal tapijtje legen we de tassen, passen kleertjes en schoenen.

Ik geef smeer instructie, niet 1 maal per dag maar 3 maal!

Lange mouwen en pijpen, dat gaat nu lukken met al die mooie kleertjes, katoen en geen synthetische troep waarvan je al gaat zweten als je het ziet.

We doen een pas sessie en de kids zien er al meteen stoer uit

De schoentjes worden gepast en zitten perfect.

Iedereen is enorm blij.

Kleurboeken en potloden worden meteen uitgetest, een en al bedrijvigheid.

Na een uurtje is het mooi geweest, ik geef het gezin wat geld om groenten en fruit voor te kopen, een beetje een zetje in de goede richting, kan iedereen wel eens gebruiken en het geeft hen ruimte om adem te halen.

Het gezin heeft wel 6 acres land maar een groot deel valt niet te verbouwen.

Je kunt dus wel rijk zijn aan grond maar dat hoeft niet te betekenen dat je rijk wordt van opbrengsten.

Er wordt op zeer kleine schaal tuinbouw bedreven, ik zie zo hier en daar mais uit de grond steken en er liggen watermeloenen te groeien.


We vertrekken weer voor een rit 3 uur terug, ik maak Almasi onderweg erg blij met een mooie Iphone die speciaal voor hem is gedoneerd.

Een foto maken bij zijn veldwerk en in de kliniek weer verder gebruiken, het maakt het werk zoveel makkelijker.

Zijn jongere collega’s gaan hem helpen met installeren verteld hij glimlachend.


We zetten Almasi weer af in Kwale waar hij een radio interview heeft en wij gaan door naar de zee, even de benen strekken en het water testen?


Al met al een dag met een gouden randje.


Carla.





Up and Running.


Het is dinsdag ochtend vroeg als Hermien en ik beladen met koffers de betonnen trappen afstuiteren.

Het heeft geregend vannacht en niet zo’n beetje ook, ik werd wakker en bedacht al scenario’s van drijfnatte koffers en rijen auto’s op Schiphol, vechtend voor een plekje.

Gelukkig viel het mee en na beide auto’s uitgeladen  te hebben, heerlijk zo’n lift,  togen we op naar de incheckbalie, het was redelijk rustig dus dat ging snel.

In de weken voor vertrek heb ik uitgebreid contact gehad omtrent de overbagage.

Over en weer mailen, uitleggen hoe het zit en waarom niet online koffers  bij te kunnen kopen.

Maar goed, zoekend op de KLM pagina vond ik het tarief op Schiphol te betalen, 242,50 voor 2 koffers, Amsterdam - Mombasa enkele reis voor de vele kilo’s.


De incheck ging vlot, de weegschaal thuis heeft zijn werk goed gedaan, 2 ons afwijking per koffer, heel netjes.

Toen langs de kassier, of ik maar liefst 400 euro wilde aftikken.

400 euro zei ik verbaasd, dat klopt niet.

Ik kon praten als brugman, de dames waren met elkaar aan het overleggen maar nee hoor dit is het tarief.

Ietwat pissig liet ik hen weten dat dit niet klopt, liet hen mijn messenger berichten lezen, een screenshot van de klm bagage site, maar de dames bleven volhouden.

En dan is het  200 euro voor de lange rit naar Nairobi en de andere 200 euro was voor het stukje van 3 kwartier naar Mombasa, heel raar maar wordt vervolgt.

Wat doe je dan… de koffers liggen al in de bagage kelder en die laat je niet thuis met de zo kostbare inhoud, 5.720 euro!! En dan is dit alleen de zonnebrandcreme.

Ik verzekerde hen ervan dat ik het er niet bij zou laten en Customercare zou gaan benaderen met een klacht.

Eerst maar eens op naar een kop koffie en de laatste bruine boterham met kaas voor de komende weken, we hadden zat tijd dus konden lekker relaxen en winkeltjes kijken.

De vlucht verliep voorspoedig en de staf was uiterst vriendelijk en behulpzaam.

Aan boord zat ik al eens rond te kijken  naar de purser, vast degene met de meeste strepen op de mouw…

Ik vertelde mijn verhaal en ook de staf vond het heel erg  vreemd, en geen goede beurt van KLM.

Het aanbod van Jessica, de purser om mijn klacht ook mee te nemen deed me goed.


Al weken speelde er een film in mijn hoofd af, KRA, de Kenyan Revenue Authority’s, ik heb al veel met ze te doen gehad de laatste jaren.

Zouden ze ons goed gezind zijn, moet de boel open, komt er smeergeld aan te pas… het liet me niet los.


De overstap tijd was maar 1 ½ uur, de band draaide maar de koffers lieten lang op zich wachten.

De rij bij Customs werd steeds groter, koffers moesten open, o jee wat als……

We braken in bij de rij, onze tijd was nog maar 30 minuten en wetende dat we naar een ander gebouw moeten, het terrein over met gammele bagage karren, geen lolletje, dan is 160 kilo bagage heel erg veel!

Hoelang blijven jullie in Kenia vroeg de dame, 3 weken, nou dan hebben jullie wel veel bagage mee, maak de koffers maar open.

Ja hoor, nu heb je de poppen aan het dansen.

We hebben zonnebrandcreme voor de Albino’s mee, hoeden en zonnebrillen riep ik.

Ondertussen vistte ik een tube uit de tas, scheurde mijn enveloppe open en  gaf de al voorbereide brieven op officieel papier aan de dames.

Ook had ik wat foto’s ontwikkelt met de kinderen, hoe we ze vonden en hoe goed ze er nu uitzien op school.

Kent U soms albino’s vroeg ik de dame, ja zei ze ik ken er 1 waarop ik haar een tube crème gaf om te overhandigen.

You can go, de dames wapperden met de handen alsof ze ineens haast hadden.


Al zwetend haalden we rennend de overkant van het terrein met de stapels bagage, weer door de scanner, inchecken en na 15 minuten gingen we de lucht in.

Dat was op het nippertje!


Op Mombasa airport stond de taxi chauffeur al klaar, de stad was leeg, de rit snel.

Thuis stond Helen onze gastvrouw ons al op te wachten en voor de laatste keer sleepten we de koffers naar binnen.

Om 3 uur ploften we in bed, we id it!!



Carla.




Dit doe ik.

Het is Januari 2017 als ik in de Libelle een oproep zie staan omtrent de introductie van een nieuw te ontwikkelen column.

Ik stuur mijn verhaal in en vergeet het weer.

Begin September ontvang ik een berichtje dat mijn verhaal geplaatst wordt, ik was het allang weer vergeten, maar ben wel blij met de belangstelling voor het Kenia project en best een beetje trots.

Het schiet op, nog 1 week te gaan voor het vertrek.

Afgelopen week heb ik voor een vermogen aan zonnebrandcrème opgehaald uit het magazijn van de Stichting Afrikaanse Albino's in Utrecht.

Maar liefst 1.000 tubes zonnebrandcrème, wat kinder zonnebrillen en heel veel lippencremes.

De laatste voorbereidingen zoals visum aanvraag zijn de deur uit en het proefpakken kan beginnen.

De woonkamer ziet eruit alsof er een bom is ontploft.

Zakken vol met de prachtigste kinder kleertjes heb ik doorgespit en mooie stapeltjes gemaakt voor onze kinderen.

Dozen opgestapelt met de zonnebrandcrème, het kriebelt, ik wil weg!

We gaan weer zoveel mensen blij maken door de gulle gaven van een ieder.

Het slum schooltje dat vorig jaar zo blij werd verrast met duurzame voetballen en springtouwen gaat nu helemaal verrast worden.

Door een mooie sponsoring kan het dak van het schooltje gerepareerd worden, nu lekt het enorm tijdens regenval en dat geeft niet fijn les!

De computerklas van de blinden/slechtzienden school waar de albino kinderen verblijven wordt verblijdt met aanvullende materialen.

Mochten jullie mee willen doen... het kan nog steeds.  

Bij terugkomst ga ik een inventarisatie maken voor houten kerstbomen, HET succes van afgelopen najaar waar Anton de man van Hermien zo druk mee is geweest en  waarmee de 4 albino kinderen op school konden worden geholpen waar ze het enorm naar de zin hebben.

Graag willen we hen ook op school houden.


Ik noem nog 1x het rekening nummer voor wie mee wil doen.

NL51RABO0337653712 t.n.v. C.Sonder o.v.v. Mombasa 2017.

Ik kijk uit naar een mooi en succesvol verblijf.

Nog 1 week te gaan, ik tel al af....


Carla.







We can't help Everyone but Everyone can help someone.



Het is Oktober 2016, Mobile Clinic Kwale County.

Hier stuitte ik op een vader met zijn Albino zoon, er was een gerichte hulpvraag.

We gingen mee naar huis, 3 lemen hutjes op een klein stukje grond.

Een schare van 15 kinderen, 6 Albino en 9 zwarte kindjes vulden het erf en het was een schok te zien hoe intens arm deze 2 families leefden.

De vader heeft namelijk een zus die ook Albino kinderen heeft.

De 6 Albino kinderen leven in erbarmelijk slechte omstandigheden, zwart geverfde haren, gevaar op ontvoering, we bevinden ons  immers tegen de Tanzaniaanse grens.

Lelijke plekken op de huid, geen hoedjes, zonnebrillen of zonnebrandcrème, geen waterput of enige vorm van beschaving.

De raderen gingen draaien, goede lokale vrienden werden verzocht om te denken en te helpen.

Het resultaat: vanaf afgelopen Januari, begin van het nieuwe schooljaar, konden er 4 van deze 6 kinderen naar boardingschool in Likoni,Mombasa.

De andere 2 kinderen zijn nog te klein.

Het Leger des Heils ving de kinderen op en zij bevinden zich nu onder 140 kinderen, albino, zwart, slechtziend en blind, ze maakten vriendjes en vriendinnetjes, voelen zich veilig en op het gemak in een nest vol liefde.

De kinderen kunnen dit jaar tijdens vakantie naar huis door financiële hulp van mijn vroegere buurjongen, de ouders leven onder de armoedegrens en kunnen dit transport nooit bekostigen.


We zijn nu 11 maanden verder en de jam productie draait weer op volle toeren, de opbrengst is onder andere om  bovenstaande kinderen op school te kunnen houden.

Een grote inzameling van zonnebrillen, lipsticks en petjes voor die vele Albino kinderen(400) die we nog meer ontmoeten in onze regio.

Volop ideeën en met veel sponsormaterialen vertrek ik weer met Hermien op 3 Oktober.

Ik ga de familie thuis bezoeken, tegen de Tanzaniaanse grens en kijken hoe het met de 2 kleine albino kinderen gaat, basis hulp bieden die nodig is, zorgen voor voldoende brillen, crèmes etc.

Tevens trekken we met de Mobile Clinic van de A.P.D.K. revalidatie weer de binnenlanden in, op zoek naar kinderen met klompvoeten, schisis en andere aangeboren afwijkingen die operatief kunnen worden verholpen, op naar een betere toekomst.

Het geluk heb ik om 46 kilo extra bagage mee te mogen nemen dankzij een genereuze sponsor.

De koffers worden dus weer volop gevuld.

Mochten jullie mee willen helpen om deze kinderen op school te houden, groter school uniform, schoenen en de basis uitrusting voor kostschool.

Transport kosten kunnen betalen om de te opereren kinderen naar Mombasa te laten komen en nog veel meer?

Eventuele financiële hulp kan gestort worden op:NL51RABO0337653712 t.n.v. C.Sonder o.v.v. Mombasa 2017.

Laat niemand zich verplicht voelen.

We zijn ook blij met ballonnen, doosjes kleurpotloden en kindertandenborstels.

Assante Carla.

December in Kenia.

Het is warm, intens warm.

De decembermaand in Kenia is  weer een uitdaging.

Menig stroom storing zorgt voor soms oververhitte situaties.

Geen airco, kinders die 9 weken vakantie hebben en op de erven rondscharrelen, een zege als je aan de kust woont en met de familie naar het strand kunt en van de zee mag genieten.

Wat minder fijn als je in de bush woont en geen water tot je beschikking hebt.

Het leven verloopt op een traag pitje, maak je  vooral niet te druk, Pole Pole is het motto.

Wij zijn alweer enkele weken terug uit Kenia en ik ben  in de drukte van de Kerstbomen  verkoop beland.

De houten variant waar Anton zo druk mee is geweest.

Anton, onze hulp in barre tijden, het is immers altijd weer creatief moeten  zijn en nadenken hoe we aan sponsorgelden kunnen komen.

De trip was zo’n succes, weten jullie het nog?

We vonden Elisja, Mzara,Mbeyu en Monica, 4 van de 6 Albino kinderen uit een grote familie.

Vader en zijn zus hebben beide 3 albino kinderen.

De beide families zijn 15 kinderen rijk! Waarvan er dus 6 de pech hebben albino te zijn.

Zij leven  in 3 kleine lemen hutjes tegen de grens van Tanzania aan.

In erbarmelijke toestand vonden we hen, hongerig, verbrand, geen behoorlijke kleding en dan ook nog worden gepest op school omdat je “anders” bent waarbij ook nog eens het gevaar van ontvoering op de loer ligt.

Witchcraft doctors hebben het gemunt op je botten waar veel geld voor wordt betaald.

Ja, ik lieg er niet om, het is de wrange realiteit.

“Onze”  4 oudste Albino kinderen hebben het geluk ons ontmoet te hebben.

Nee ik zeg het verkeerd, wij hadden het “geluk” hen te mogen ontmoeten.

Welliswaar  in zeer trieste omstandigheden, ik heb in de Keniaanse bush  al zoveel gezien maar toch weer die harde realiteit, hoe hiermee om te gaan.

Deze situatie is omgezet naar een mooi resultaat.

Vanaf begin Januari, de start van het nieuwe schooljaar mogen de 4 oudste Albino kinderen naar school!

Likoni school for the Blinds wordt hun 2e  huis.

Een veilige plek, veel persoonlijke aandacht en de kennis hoe met Albino kinderen om te gaan , er zitten hier al 45 albino kinderen op school.

Het is een geweldig resultaat.

Ik had nog wat sponsorgeld over en met de opbrengst van de kerstbomen verkoop erbij  lukt het net om een compleet school uniform, schoenen en de hele basis uitrusting voor kostschool aan  te kunnen schaffen, dat is 4x bijna 200 euro dus 800 euro, iets meer dan dat ik had begroot.

De school gaat proberen om via het Leger des Heils aan sponsoring te komen om zo de school fees te kunnen bekostigen, die zijn voor kostschool bijna 200 euro per kind per jaar.

Het enige dat nog rest is de aanschaf van 4 matrassen.

Hiervoor probeer ik nog aan de financiële middelen te komen. 

Wie ligt er nou niet graag zacht in zijn bedje?

Een goede nachtrust komt uiteindelijk  de school prestaties ook ten goede.

Wie doet er mee?

Dit zou een mooi Kerstcadeau zijn voor de 4 kinderen.

Tevens kunnen  we hen dan volgend jaar 3x tijdens de school  vakantie naar huis laten gaan.

De kinderen moeten dan worden opgehaald en weer terug worden gebracht door een ouder.

Dit is dan 36 maal enkele reis ( ouder meegerekend) van 6 euro totaal ca 220 euro.

Dit kunnen ze nooit zelf bekostigen en dan zouden de kinderen niet naar huis kunnen tijdens vakantie.

Voor wie mee wil doen…

NL 51RABO0337653712 t.n.v. C.Sonder o.v.v Matras en reiskosten.

Dat hebben onze 4 engeltjes verdiend????

Rest mij jullie goede Kerstdagen en een spetterend 2017 toe te wensen.

Carla.

Let It Go.

Voorbij denderende trucs, pruttelende tuk tuk en toeterende matatu’s.

Het is maandag ochtend als we langs de kant van de weg staan.

Het was 7 uur vanochtend toen ik drijvend in ons zwembad, de enige luxe deze weken, nadacht over hoe het vandaag zou gaan verlopen.

Een volle dag wordt het, dat is zeker.

Langs de kant van de weg staan we dus te wachten op de matatu.

Een mooi vervoersmiddel, we worden erdoor overspoeld.

Bonkende  bassen klinken er als we instappen, en dat is soms een hele toer.

Het is zaak om je buik in te trekken en je  overdwars  langs de stoelen rij naar achteren te persen.

De ruimte is beperkt en menig Keniaan fors dus dat is soms een hele toer.

We begeven ons naar de ferry om de ander kant van het water te bereiken.

De stad is een gekkenhuis, toeterende auto’s die elkaar links en rechts inhalen.

We worden omgeven door menig tuk tuk en jongens die blootsvoets met zwaar beladen handkarren de ferry proberen te bereiken.

De boys komen van Kongowea market waar ze de voorraden groenten en fruit ophalen, de karren volladen en dan in de stad de waren afleveren.

Er is een levendige handel.

Ik mijmer wat en er komt een mooi liedje in mijn gedachten, Let It Go van de Frozen film.

Dat is een mooie tekst en het is ook zo, alles zal op zijn pootjes terecht komen, hopen we tenminste!

We bereiken de ferry en staan net als menig Keniaan te wachten achter de hekken.

Het lijkt wel een paarden race.

Als de hekken los gaan begint iedereen naar de ferry te rennen alsof er niet genoeg plek is.

De jongens met de zwaar beladen handkarren hebben het moeilijk om blootsvoets de opgang van de boot te bereiken, het is hoog en er komt heel wat kracht bij kijken.

Ik zou de onderkant van die voetzolen wel eens willen zien????

Dan vertrekken we en in een paar minuten bereiken we de overkant.

Ook hier zoeken we weer naar de juiste matatu die ons eerst naar het oog ziekenhuis in Kwale brengt.

We vertrekken echter niet eerder dan de matatu vol is dus dat wordt geduld hebben.

In de tussentijd vermaak ik me kostelijk met wat er om me heen gebeurt.

Een dame met een emmer gekookte eieren probeert ze ook aan ons te slijten, ik probeer me in te beelden wanneer deze gekookt zijn en hoelang.

Een grote bus wordt er gewassen met wel 1 emmer water????

Dan meert er een nieuwe boot aan, raken we vol en kunnen vertrekken.

Het is altijd mooi om te kijken naar wat er om ons heen gebeurt.

Vrouwen zitten aan de kant van de weg houtskool klein te maken en in  zakjes te verpakken, een smerige en tijdrovende klus.

Jammer genoeg wordt de solar cooker nog niet veel gebruikt, dit zou schoner en veiliger zijn maar vast te duur voor menig gezin.

Dan houd de deurbediende van de matatu zijn hand op, een teken om te betalen.

Ik geef hem 100 shilling voor ons beide maar dat vind hij niet genoeg.

Give me 200 roept hij, ik kijk hem verbijsterd aan, 200? You are kidding, it’s 100!

De man houd echter voet bij stuk, ik ook maar de discussie eindigt in het niets.

Local passagiers gaan zich ermee bemoeien, iedereen betaald 50 shilling per persoon dus waarom wij meer?

Ik geef het uiteindelijk op en heb geen zin meer om met deze knurft te discussiëren, ik vraag hem nog wel fijntjes of hij het mooi vind ons een Mzungu tarief te berekenen.

Je hebt het dan over een euro, maar toch…

Ring ring, daar hebben we Josphat.

Hij is zondag avond naar Lunga Lunga afgereisd om naar het gezin met de albino kinderen te gaan en ze vandaag mee terug te nemen inclusief 1 van de vaders.

We gaven schone kleding mee zodat ze er een beetje fatsoenlijk uitzien.

Waar ben je vraag ik hem, ik moet bijna schreeuwen door de telefoon.

Door de herrie in de matatu kan ik hem niet goed verstaan.

Ik weet het niet zegt hij maar…iedereen zit in de bus, het is een godswonder dat deze stap al is gezet.

Dan stappen  wij uit bij de oogkliniek in Kwale alwaar we Helen, de oogarts gaan ontmoeten.

We bespreken het oog kamp van Maart, dat was zo’n mooi succes, ik geef de leesbrillen die ik mee heb en we delen onze belevenissen tot nu toe.

Dan taaien we weer af en staan aan de kant van de weg op weer een matatu terug te wachten.

Ja, daar komt er weer een en ik wil instappen.

Als ik echter de treeplank bestijg herken ik het interieur en de pet van de bestuurder, no way zeg ik tegen Hermien, we gaan niet mee en ik wil weer uitstappen.

Dan roept de bestuurder, oké,  it’s only 100 shilling, dat doen we maar in mijn onderbewustzijn denk ik, eigenlijk moeten we voor niets mee maar we laten ons niet meer afzetten????????

De rit terug lijkt sneller dan de reis heen.

Ik overdenk het hele proces dat we hebben meegemaakt.

Zouden er nog lijken uit de kast komen, verzoeken om meer dan waar wij op hebben gerekend?

Dan stappen we uit vlakbij de school en lopen het laatste stuk, knijpen elkaar in de hand, we zullen zien.

Op het terrein van de school is het rustig, de kinderen maken hun proefwerken, je kunt er een speld horen vallen.

Onder de grote baobab boom vinden we de 4 kinderen  met een van de vaders.

De reis was lang en de kinderen zien er moe uit.

Josphat is opgetogen en blij evenals wij.

We spreken weer met de vader en de situatie is nog serieuzer dan wij dachten.

De vader heeft een gezin met 4 albino kinderen en 2 zwarte kinderen, zijn zuster heeft 2 albino kinderen en 6 zwarte kinderen, allen leven op hetzelfde stuk grond met 3 kleine lemen hutjes.

Hoe kun je in vredesnaam al deze monden voeden?

De vaders hebben wel landbouw grond voor de mais oogst maar toch.

Als er weinig regen valt en de oogst mislukt, wat dan?

Na een half uur komt Amina, de deputy van de school aangereden met een wagen vol met kinders, we worden ontvangen op het kantoor.

Dan blijkt dat de kinders wel degelijk een  stem hebben wanneer Amina met hen  begint te spreken.

Ze voelen zich meer op het gemak en beginnen onmiddellijk de boekenkast te inspecteren.

Er komt nu papierwerk aan te pas om in te vullen, Hermien en ik kijken elkaar aan, ja ,we did it, het is een feit.

Deze kinders gaan in Januari met het nieuwe schooljaar naar school.

Er moet een school uniform worden aangeschaft voor ieder kind, leren schoenen, een metalen kist met een klamboe, lakens, zeep, schoenpoets, schriften plastic files, noem het maar op.

De kist is bedoeld als opslag voor de persoonlijke spulletjes.

We vragen naar de kosten, rond de 125 euro per kind.

Dat betekend dat er ca. 600 euro nodig is.

Dan leggen we ons plan voor.

Als ik terug ben volgende week begin ik met een  inventarisatie voor de houten kerstbomen, iets kleinere dan vorig jaar.

Ik heb er al 2 als voorbeeld.

De man van Hermien maakt ze voor ons en  wij regelen de verkoop.

Met deze opbrengst gaan wij het gat vullen van ca. 600 euro.

Zo kunnen de kinderen onbezorgd naar school vanaf Januari.

You are just in time zegt Amina, ja, vanaf volgende week vrijdag gaat de grote vakantie in tot 5 Januari!

Wij kunnen ons geluk niet op!

Dan zullen de kinderen worden getest wat betreft hun kennis en in welke klas te plaatsen.

Tevens krijgen ze dan een Eye check, nu doen ze het alvast met onze mee genomen zonnebrilletjes.

Het wordt tijd voor eten, de kinderen hebben sinds gisteren avond niets meer gehad en het is nu 13.00 uur in de middag!

Een al aanwezig albino meisje neemt de kinders aan de hand, zo lief om te zien, wijst hen de plek waar de handen moeten worden gewassen en wijst hen een plek in de eetzaal.

Kedeerie is er, een prutje van bonen en mais, het smaakt hen heerlijk.

Vervolgens bekijken we de slaapzaal, thuis liggen de kinderen op een matje op de grond.

Hier krijgen ze een echt bed met matras, hoe luxe is dat!

Het is genoeg geweest en wij nemen afscheid van de familie, de vader is intens  gelukkig evenals de kinderen.

Wij verlaten de school en maken een rondedansje buiten het hek.

We did it met een  hoop hulp van vrienden en collega’s!

De schoolleiding zal de uniformen en andere spullen regelen, geeft ons de kosten door.

Wij zullen dan het geld storten op het account van de school, mooier kan het niet worden.

We varen weer terug met de ferry en nemen een tuk tuk linea recta door naar huis, slaken een zucht van verlichting en laten ons met een plons in het zwembad zakken.

Ik heb al veel beleeft in Kenia, maar in zo korte tijd een zo complexe situatie regelen, it’s a miracle!

Assante Carla.

Happiness.

Poeh, ik ben hier pas 1 ½ week en het lijkt al zoveel langer.

Wat is er veel op ons pad gekomen , maar nog mooier, met zo'n bevredigend resultaat.

Ons Watsapp bericht omtrent de 6 albino kinderen in Lunga Lunga heeft veel teweeg gebracht, zowel bij ons als bij vele van jullie.

De telefoon ontplofte bijna, zoveel reacties, hartverwarmend.

Ik wilde uitdrukkelijk, ook voor mijn vertrek niet met een rekening nummer op de proppen komen, in het voorjaar heb ik ook al veel donaties ontvangen.

Toch overtrof het onze stoutste dromen, wederom zovele onverwachtse steun na ons bericht.

Het is vandaag zondag en we hebben net met de bestuursleden van de Albinism Care Foundation Mombasa vergadert.

Ook zij zijn zo blij met het mooie resultaat om 4 van de 6 albino kinderen uit het gezin morgen naar Mombasa te laten komen.

Josphat, een van de bestuursleden stapt zo op de bus om naar Lunga Lunga te reizen, ontmoet het gezin, overnacht daar in de buurt en komt morgen met 1 vader en 4 van de 6 kinderen naar hier.

De andere 2 kinderen zijn nog te klein en moeten nog zeker een jaar onder moeders vleugels blijven.

Het is donderdag ochtend als we ons in de hel van Kongowea market begeven.

Dit is een enorme locale markt, vol met kleding, plastic huishoud materialen en ander gespuis.

Zo hier en daar wordt er gesist naar ons, tssss en hoor ik meermaals Mzungu Mzungu roepen.

Voor de zekerheid en om niet het gevoel te hebben opgelicht te worden hebben we onze vriendin Helen meegenomen.

We hebben een duidelijke missie, kinder kleding, second hand en nieuw kinder ondergoed.

De meest dure merken, komend uit het buitenland, liggen op grote bulten op de vloer.

We grabbelen in de stapels om mooie setjes voor de kinderen samen te kunnen stellen.

Dan komt het op betalen aan, ik roep it's for very poor people so give me a good price, en probeer nog wat af te dingen, de verkoper sputtert wat tegen, Hermien begint te lachen en zegt hier is iedereen arm!

Toch krijgen we een mooie deal en beladen vol met tassen verlaten we de hectiek, kopen was poeder, en doen de was  om de kleding schoon mee te kunnen geven en trakteren ons op een ijsje, welverdiend.

De shop ging net op slot maar de verkoper was zo aardig nog even voor ons open te gaan.

Welke smaken heeft u?, de man kijkt wat bedenkelijk, de bordjes zijn net weggehaald.

Dan pakt hij een lepeltje en besluit voor te proeven, een voor een, steeds met hetzelfde lepeltje......

Surprised

Het is een feestje als we op vrijdag de Primary school in de slumps van Tudor bezoeken.

In Maart hebben we hier tientallen school uniformen gebracht van het donatie geld.

We lopen voetje voor voetje achter elkaar door de smalle steegjes van de slump, het stinkt er enorm naar riool, sanitair is er niet.

In de regen tijd loopt alles onder en is er geen beginnen aan.

Een trap is er zo hier en daar gemaakt van auto banden gevuld met aarde.

Het is oppassen om niet aan spijkers, uitstekende planken en ijzeren dak platen te blijven hangen.

Zo hier en daar zitten er mensen lusteloos voor hun hutje op afgekeurde matatu bankjes naar ons te staren, ook ik zou hier depressief worden als het je voorland is nooit verder te kunnen komen.

Dan klinkt er kinder gezang en bereiken we de school.

De school, het is niet meer dan 2 lemen hutten, wordt bevolkt door 120 kinderen.

De meeste hebben hun nieuwe school uniform van het voorjaar aan en het ziet er schoon en heel uit.

Vandaag brengen we hier een hoop blijheid.

Nog 10 nieuwe school uniformen waren er aangeschaft..

2 voetballen, 3 springtouwen, vele blikken met kleur potloden, puntenslijpers, vouw papier en kleur boeken komen hier op zo'n goede plek terecht.

Ik had de Schiphol Group benadert en kreeg nog eens 192 doosjes kleur potloden.

Het was zeulen met onze spullen maar de glimmende ogen en met de wetenschap dat alle kinderen ook een doosje potloden mee naar huis kregen, liet ons al die kilo's meteen vergeten.

De springtouwen werden meteen uitgepakt en in gebruik genomen.

De kids waren uitzinnig en wilden allemaal tegelijkertijd meedoen.

Daarna de jongens met de voetbal, zo mooi om te zien.

Na een uur taaien wij weer af en lieten een hoop blijheid en exitement achter.

Dan is het Zaterdag, Dental Day.

Clinton pikt ons op met de auto, onderweg Josphat en we crossen door het centrum van Mombasa naar de ferry om de rivier over te steken.

Het is druk in de stad, Clinton slingert behendig tussen menig Tuk Tuk en matatu om op tijd aan de overkant aan te komen.

Bij de ferrie is het een drukte met zware handkarren, vol geladen met fruit voor de markt.

Dan komen we aan bij Ngombeni primary school, ik hoor de generatoren al draaien, het spreekuur is al begonnen.

In een klas lokaal staan 5 aangeklede tandarts stoelen klaar voor de kids, een beetje spannend vinden ze het wel.

De Nederlandse Dutch Dentals, ook allen vrijwilligers, zijn voor een maand in onze regio.

Ik kon het voor elkaar krijgen dat alle 120 kinderen van de blinden school voor controle mochten.

Omdat de groep zo groot was en vele kinderen blind of zeer slecht ziend zijn, kwam de tand arts eerst naar de school.

Poets instructie kregen ze en allemaal een tandenborstels en tand pasta, uiteindelijk bleven er 41 kinderen over die we met een bus naar de locatie lieten komen, bus vervoer hebben we uit de donatie pot betaald aangezien het geen doen is om met zoveel blinde en slecht ziende kinderen met aparte matatu's te reizen, en het geld is hiervoor begroot  dus...

Het was een heel festijn en na de behandeling kreeg ieder kind een tandenborstel, tand pasta, een tennis bal en mochten ze een cadeautje uitzoeken.

Ook de kinderen van de APDK revalidatie waren van de partij.

Onder de boom buiten werd menig gebit van te voren bekeken.

De blinde kinderen werden liefdevol begeleid door een mede vriendje van de Likoni school.

Een hand op de schouder als geleide en het onbekende terrein kan genomen worden.

Het was een mooie dag en alle gebitten zien er weer glimmend uit!

Nu even naar de beach van Mombasa en ons opmaken voor het bezoek morgen aan de Likoni School for the Blinds.

We zullen er dan de 4 albino kinderen ontmoeten en het verder afronden, wordt vervolgt.

Assante Carla.