carlasonder.reismee.nl

Let It Go.

Voorbij denderende trucs, pruttelende tuk tuk en toeterende matatu’s.

Het is maandag ochtend als we langs de kant van de weg staan.

Het was 7 uur vanochtend toen ik drijvend in ons zwembad, de enige luxe deze weken, nadacht over hoe het vandaag zou gaan verlopen.

Een volle dag wordt het, dat is zeker.

Langs de kant van de weg staan we dus te wachten op de matatu.

Een mooi vervoersmiddel, we worden erdoor overspoeld.

Bonkende  bassen klinken er als we instappen, en dat is soms een hele toer.

Het is zaak om je buik in te trekken en je  overdwars  langs de stoelen rij naar achteren te persen.

De ruimte is beperkt en menig Keniaan fors dus dat is soms een hele toer.

We begeven ons naar de ferry om de ander kant van het water te bereiken.

De stad is een gekkenhuis, toeterende auto’s die elkaar links en rechts inhalen.

We worden omgeven door menig tuk tuk en jongens die blootsvoets met zwaar beladen handkarren de ferry proberen te bereiken.

De boys komen van Kongowea market waar ze de voorraden groenten en fruit ophalen, de karren volladen en dan in de stad de waren afleveren.

Er is een levendige handel.

Ik mijmer wat en er komt een mooi liedje in mijn gedachten, Let It Go van de Frozen film.

Dat is een mooie tekst en het is ook zo, alles zal op zijn pootjes terecht komen, hopen we tenminste!

We bereiken de ferry en staan net als menig Keniaan te wachten achter de hekken.

Het lijkt wel een paarden race.

Als de hekken los gaan begint iedereen naar de ferry te rennen alsof er niet genoeg plek is.

De jongens met de zwaar beladen handkarren hebben het moeilijk om blootsvoets de opgang van de boot te bereiken, het is hoog en er komt heel wat kracht bij kijken.

Ik zou de onderkant van die voetzolen wel eens willen zien????

Dan vertrekken we en in een paar minuten bereiken we de overkant.

Ook hier zoeken we weer naar de juiste matatu die ons eerst naar het oog ziekenhuis in Kwale brengt.

We vertrekken echter niet eerder dan de matatu vol is dus dat wordt geduld hebben.

In de tussentijd vermaak ik me kostelijk met wat er om me heen gebeurt.

Een dame met een emmer gekookte eieren probeert ze ook aan ons te slijten, ik probeer me in te beelden wanneer deze gekookt zijn en hoelang.

Een grote bus wordt er gewassen met wel 1 emmer water????

Dan meert er een nieuwe boot aan, raken we vol en kunnen vertrekken.

Het is altijd mooi om te kijken naar wat er om ons heen gebeurt.

Vrouwen zitten aan de kant van de weg houtskool klein te maken en in  zakjes te verpakken, een smerige en tijdrovende klus.

Jammer genoeg wordt de solar cooker nog niet veel gebruikt, dit zou schoner en veiliger zijn maar vast te duur voor menig gezin.

Dan houd de deurbediende van de matatu zijn hand op, een teken om te betalen.

Ik geef hem 100 shilling voor ons beide maar dat vind hij niet genoeg.

Give me 200 roept hij, ik kijk hem verbijsterd aan, 200? You are kidding, it’s 100!

De man houd echter voet bij stuk, ik ook maar de discussie eindigt in het niets.

Local passagiers gaan zich ermee bemoeien, iedereen betaald 50 shilling per persoon dus waarom wij meer?

Ik geef het uiteindelijk op en heb geen zin meer om met deze knurft te discussiëren, ik vraag hem nog wel fijntjes of hij het mooi vind ons een Mzungu tarief te berekenen.

Je hebt het dan over een euro, maar toch…

Ring ring, daar hebben we Josphat.

Hij is zondag avond naar Lunga Lunga afgereisd om naar het gezin met de albino kinderen te gaan en ze vandaag mee terug te nemen inclusief 1 van de vaders.

We gaven schone kleding mee zodat ze er een beetje fatsoenlijk uitzien.

Waar ben je vraag ik hem, ik moet bijna schreeuwen door de telefoon.

Door de herrie in de matatu kan ik hem niet goed verstaan.

Ik weet het niet zegt hij maar…iedereen zit in de bus, het is een godswonder dat deze stap al is gezet.

Dan stappen  wij uit bij de oogkliniek in Kwale alwaar we Helen, de oogarts gaan ontmoeten.

We bespreken het oog kamp van Maart, dat was zo’n mooi succes, ik geef de leesbrillen die ik mee heb en we delen onze belevenissen tot nu toe.

Dan taaien we weer af en staan aan de kant van de weg op weer een matatu terug te wachten.

Ja, daar komt er weer een en ik wil instappen.

Als ik echter de treeplank bestijg herken ik het interieur en de pet van de bestuurder, no way zeg ik tegen Hermien, we gaan niet mee en ik wil weer uitstappen.

Dan roept de bestuurder, oké,  it’s only 100 shilling, dat doen we maar in mijn onderbewustzijn denk ik, eigenlijk moeten we voor niets mee maar we laten ons niet meer afzetten????????

De rit terug lijkt sneller dan de reis heen.

Ik overdenk het hele proces dat we hebben meegemaakt.

Zouden er nog lijken uit de kast komen, verzoeken om meer dan waar wij op hebben gerekend?

Dan stappen we uit vlakbij de school en lopen het laatste stuk, knijpen elkaar in de hand, we zullen zien.

Op het terrein van de school is het rustig, de kinderen maken hun proefwerken, je kunt er een speld horen vallen.

Onder de grote baobab boom vinden we de 4 kinderen  met een van de vaders.

De reis was lang en de kinderen zien er moe uit.

Josphat is opgetogen en blij evenals wij.

We spreken weer met de vader en de situatie is nog serieuzer dan wij dachten.

De vader heeft een gezin met 4 albino kinderen en 2 zwarte kinderen, zijn zuster heeft 2 albino kinderen en 6 zwarte kinderen, allen leven op hetzelfde stuk grond met 3 kleine lemen hutjes.

Hoe kun je in vredesnaam al deze monden voeden?

De vaders hebben wel landbouw grond voor de mais oogst maar toch.

Als er weinig regen valt en de oogst mislukt, wat dan?

Na een half uur komt Amina, de deputy van de school aangereden met een wagen vol met kinders, we worden ontvangen op het kantoor.

Dan blijkt dat de kinders wel degelijk een  stem hebben wanneer Amina met hen  begint te spreken.

Ze voelen zich meer op het gemak en beginnen onmiddellijk de boekenkast te inspecteren.

Er komt nu papierwerk aan te pas om in te vullen, Hermien en ik kijken elkaar aan, ja ,we did it, het is een feit.

Deze kinders gaan in Januari met het nieuwe schooljaar naar school.

Er moet een school uniform worden aangeschaft voor ieder kind, leren schoenen, een metalen kist met een klamboe, lakens, zeep, schoenpoets, schriften plastic files, noem het maar op.

De kist is bedoeld als opslag voor de persoonlijke spulletjes.

We vragen naar de kosten, rond de 125 euro per kind.

Dat betekend dat er ca. 600 euro nodig is.

Dan leggen we ons plan voor.

Als ik terug ben volgende week begin ik met een  inventarisatie voor de houten kerstbomen, iets kleinere dan vorig jaar.

Ik heb er al 2 als voorbeeld.

De man van Hermien maakt ze voor ons en  wij regelen de verkoop.

Met deze opbrengst gaan wij het gat vullen van ca. 600 euro.

Zo kunnen de kinderen onbezorgd naar school vanaf Januari.

You are just in time zegt Amina, ja, vanaf volgende week vrijdag gaat de grote vakantie in tot 5 Januari!

Wij kunnen ons geluk niet op!

Dan zullen de kinderen worden getest wat betreft hun kennis en in welke klas te plaatsen.

Tevens krijgen ze dan een Eye check, nu doen ze het alvast met onze mee genomen zonnebrilletjes.

Het wordt tijd voor eten, de kinderen hebben sinds gisteren avond niets meer gehad en het is nu 13.00 uur in de middag!

Een al aanwezig albino meisje neemt de kinders aan de hand, zo lief om te zien, wijst hen de plek waar de handen moeten worden gewassen en wijst hen een plek in de eetzaal.

Kedeerie is er, een prutje van bonen en mais, het smaakt hen heerlijk.

Vervolgens bekijken we de slaapzaal, thuis liggen de kinderen op een matje op de grond.

Hier krijgen ze een echt bed met matras, hoe luxe is dat!

Het is genoeg geweest en wij nemen afscheid van de familie, de vader is intens  gelukkig evenals de kinderen.

Wij verlaten de school en maken een rondedansje buiten het hek.

We did it met een  hoop hulp van vrienden en collega’s!

De schoolleiding zal de uniformen en andere spullen regelen, geeft ons de kosten door.

Wij zullen dan het geld storten op het account van de school, mooier kan het niet worden.

We varen weer terug met de ferry en nemen een tuk tuk linea recta door naar huis, slaken een zucht van verlichting en laten ons met een plons in het zwembad zakken.

Ik heb al veel beleeft in Kenia, maar in zo korte tijd een zo complexe situatie regelen, it’s a miracle!

Assante Carla.

Happiness.

Poeh, ik ben hier pas 1 ½ week en het lijkt al zoveel langer.

Wat is er veel op ons pad gekomen , maar nog mooier, met zo'n bevredigend resultaat.

Ons Watsapp bericht omtrent de 6 albino kinderen in Lunga Lunga heeft veel teweeg gebracht, zowel bij ons als bij vele van jullie.

De telefoon ontplofte bijna, zoveel reacties, hartverwarmend.

Ik wilde uitdrukkelijk, ook voor mijn vertrek niet met een rekening nummer op de proppen komen, in het voorjaar heb ik ook al veel donaties ontvangen.

Toch overtrof het onze stoutste dromen, wederom zovele onverwachtse steun na ons bericht.

Het is vandaag zondag en we hebben net met de bestuursleden van de Albinism Care Foundation Mombasa vergadert.

Ook zij zijn zo blij met het mooie resultaat om 4 van de 6 albino kinderen uit het gezin morgen naar Mombasa te laten komen.

Josphat, een van de bestuursleden stapt zo op de bus om naar Lunga Lunga te reizen, ontmoet het gezin, overnacht daar in de buurt en komt morgen met 1 vader en 4 van de 6 kinderen naar hier.

De andere 2 kinderen zijn nog te klein en moeten nog zeker een jaar onder moeders vleugels blijven.

Het is donderdag ochtend als we ons in de hel van Kongowea market begeven.

Dit is een enorme locale markt, vol met kleding, plastic huishoud materialen en ander gespuis.

Zo hier en daar wordt er gesist naar ons, tssss en hoor ik meermaals Mzungu Mzungu roepen.

Voor de zekerheid en om niet het gevoel te hebben opgelicht te worden hebben we onze vriendin Helen meegenomen.

We hebben een duidelijke missie, kinder kleding, second hand en nieuw kinder ondergoed.

De meest dure merken, komend uit het buitenland, liggen op grote bulten op de vloer.

We grabbelen in de stapels om mooie setjes voor de kinderen samen te kunnen stellen.

Dan komt het op betalen aan, ik roep it's for very poor people so give me a good price, en probeer nog wat af te dingen, de verkoper sputtert wat tegen, Hermien begint te lachen en zegt hier is iedereen arm!

Toch krijgen we een mooie deal en beladen vol met tassen verlaten we de hectiek, kopen was poeder, en doen de was  om de kleding schoon mee te kunnen geven en trakteren ons op een ijsje, welverdiend.

De shop ging net op slot maar de verkoper was zo aardig nog even voor ons open te gaan.

Welke smaken heeft u?, de man kijkt wat bedenkelijk, de bordjes zijn net weggehaald.

Dan pakt hij een lepeltje en besluit voor te proeven, een voor een, steeds met hetzelfde lepeltje......

Surprised

Het is een feestje als we op vrijdag de Primary school in de slumps van Tudor bezoeken.

In Maart hebben we hier tientallen school uniformen gebracht van het donatie geld.

We lopen voetje voor voetje achter elkaar door de smalle steegjes van de slump, het stinkt er enorm naar riool, sanitair is er niet.

In de regen tijd loopt alles onder en is er geen beginnen aan.

Een trap is er zo hier en daar gemaakt van auto banden gevuld met aarde.

Het is oppassen om niet aan spijkers, uitstekende planken en ijzeren dak platen te blijven hangen.

Zo hier en daar zitten er mensen lusteloos voor hun hutje op afgekeurde matatu bankjes naar ons te staren, ook ik zou hier depressief worden als het je voorland is nooit verder te kunnen komen.

Dan klinkt er kinder gezang en bereiken we de school.

De school, het is niet meer dan 2 lemen hutten, wordt bevolkt door 120 kinderen.

De meeste hebben hun nieuwe school uniform van het voorjaar aan en het ziet er schoon en heel uit.

Vandaag brengen we hier een hoop blijheid.

Nog 10 nieuwe school uniformen waren er aangeschaft..

2 voetballen, 3 springtouwen, vele blikken met kleur potloden, puntenslijpers, vouw papier en kleur boeken komen hier op zo'n goede plek terecht.

Ik had de Schiphol Group benadert en kreeg nog eens 192 doosjes kleur potloden.

Het was zeulen met onze spullen maar de glimmende ogen en met de wetenschap dat alle kinderen ook een doosje potloden mee naar huis kregen, liet ons al die kilo's meteen vergeten.

De springtouwen werden meteen uitgepakt en in gebruik genomen.

De kids waren uitzinnig en wilden allemaal tegelijkertijd meedoen.

Daarna de jongens met de voetbal, zo mooi om te zien.

Na een uur taaien wij weer af en lieten een hoop blijheid en exitement achter.

Dan is het Zaterdag, Dental Day.

Clinton pikt ons op met de auto, onderweg Josphat en we crossen door het centrum van Mombasa naar de ferry om de rivier over te steken.

Het is druk in de stad, Clinton slingert behendig tussen menig Tuk Tuk en matatu om op tijd aan de overkant aan te komen.

Bij de ferrie is het een drukte met zware handkarren, vol geladen met fruit voor de markt.

Dan komen we aan bij Ngombeni primary school, ik hoor de generatoren al draaien, het spreekuur is al begonnen.

In een klas lokaal staan 5 aangeklede tandarts stoelen klaar voor de kids, een beetje spannend vinden ze het wel.

De Nederlandse Dutch Dentals, ook allen vrijwilligers, zijn voor een maand in onze regio.

Ik kon het voor elkaar krijgen dat alle 120 kinderen van de blinden school voor controle mochten.

Omdat de groep zo groot was en vele kinderen blind of zeer slecht ziend zijn, kwam de tand arts eerst naar de school.

Poets instructie kregen ze en allemaal een tandenborstels en tand pasta, uiteindelijk bleven er 41 kinderen over die we met een bus naar de locatie lieten komen, bus vervoer hebben we uit de donatie pot betaald aangezien het geen doen is om met zoveel blinde en slecht ziende kinderen met aparte matatu's te reizen, en het geld is hiervoor begroot  dus...

Het was een heel festijn en na de behandeling kreeg ieder kind een tandenborstel, tand pasta, een tennis bal en mochten ze een cadeautje uitzoeken.

Ook de kinderen van de APDK revalidatie waren van de partij.

Onder de boom buiten werd menig gebit van te voren bekeken.

De blinde kinderen werden liefdevol begeleid door een mede vriendje van de Likoni school.

Een hand op de schouder als geleide en het onbekende terrein kan genomen worden.

Het was een mooie dag en alle gebitten zien er weer glimmend uit!

Nu even naar de beach van Mombasa en ons opmaken voor het bezoek morgen aan de Likoni School for the Blinds.

We zullen er dan de 4 albino kinderen ontmoeten en het verder afronden, wordt vervolgt.

Assante Carla.

Be Welcome.

Vrijdag avond, de Mobile is done.

Wat hebben we mooie dagen gehad.

Het was lang, zwaar, soms emotioneel.

De gedachten schieten alle kanten op.

De Lunga Lunga Albino kids houden ons bezig.

Ik wilde geen loze beloftes geven maar wel een helpende hand toereiken.

De belofte om hierover na te denken gaf enige rust bij de ouders.

Wanhopige vaders die vragen een goede plek voor hun kinderen te vinden.

Plezier op school, niet worden gepest, niet anders zijn dan andere kinderen.

En vooral je veilig voelen.

FIND A SAFE PLACE FOR THEM, de vader smeekte me hierom.

Wat kun je doen?

Het is zaterdag ochtend, na een ietwat onrustige nacht liggen we om 7 uur in zee te dobberen.

Mooie vergezichten, een mooie blauwe zee, het strand ligt bezaaid met zeewier, het is hoogtij.

De dag brengen we rustig door, onze weblog schrijven,overdenken wat we allemaal hebben beleefd.

We brainstormen wat de mogelijkheden zouden kunnen zijn.

De agenda loopt al weer vol en het gevoel al veel langer hier te zijn.

Op zondag banjeren we langs de zee, we schudden souvenier verkopers van ons af, het hoofd is alweer wat rustiger en Hermien en ik kunnen weer nadenken en plannen beramen.

Het is maandagochtend als we met de tuk tuk naar Kwale Eye Hospital vertrekken.

Het is druk op de weg, de wind wappert door de haren en we zoeven langs mooie plaatjes.

Ruisende palmbomen, stapels kokosnoten liggen er langs de weg.

Het is redelijk groen en vele veldjes worden omgeploegd voor een nieuwe aanwas van de locale groente Sukuma Wiki.

Een soort fijn gesneden andijvie is het, bereid met een uitje en fijn gesneden tomaat, zo lekker.

De aankomst in de kliniek is aller hartelijkst, you are here again!

Lachende gezichten van het team en ze zijn oprecht blij ons te zien.

De zonnebrillen, Albino boeken en speciaal gedrukte Albino posters worden met open armen ontvangen.

Almasi, de albino coördinator, een man met een missie en oeverloze liefde voor de Albino kids is ook in de kliniek.

We bespreken uitgebreid de 6 Albino kids die we in een vreselijke staat aantroffen.

Ik laat de foto's zien en ook Almasi schrikt hiervan.

De oudste jongen ken ik zegt hij, het is een slimme jongen.

Hermien en ik ontvouwen onze plannen waar we het weekend zo over hebben nagedacht.

Almasi glimlacht, is blij met ons, You Never Stop roept hij ons toe.

Dan weer op doorreis naar de Likoni school for the Blinds.

Hier hebben wij een afspraak met Elizabeth de directrice.

Hier strompelen we binnen, beladen met onze weekend tassen.

De portier neemt ze gauw over en we voelen ons zweven, vol zelfvertrouwen.

Come in my friends, een breed glimlachende Elizabeth omarmt ons, als of ons laatste bezoek in Maart pas vorige week was.

Dan komt ook de waarneemster Emina erbij.

Ik vertel over onze belevenissen, de vreselijke staat waarin de kinderen zich bevinden.

De beide dames zijn ontzet, de foto's spreken boekdelen.

Let them come, these are our children!

Hermien en ik schieten vol, de kracht en liefde voor de kinderen spat er ook bij hen af.

Dit hadden we gehoopt maar niet verwacht.

School Fees, Uniforms, Money roepen wij...

Wij hadden al de strubbelingen van te voren bedacht waarom het niet zou lukken.

De bureaucratie is ook hier in Kenia volop aanwezig.

Ons plan lag al klaar en komt nu ten uitvoer?

Hermien en ik hebben enkele foto's via Watsapp gedeeld met een groepje mensen.

Onze zorg voor de kinderen...

De telefoon stond roodgloeiend en er is zo'n mooi resultaat uit voort gekomen.

De bodem van de sponsor pot wordt weer rijkelijk gevuld, we zijn hier zo blij mee.

Zondag vertrekt Josphat, de coördinator van de Albinism Care Foundation Mombasa naar Lunga Lunga, minstens 3 uur reizen, overnacht er, spreekt met de ouders.

Maandag ochtend komen de 4 oudste kids met vaders en Josphat als begeleider naar de Likoni school for the Blinds.

De kinderen kunnen de sfeer proeven, andere albino kids ontmoeten, de kat uit de boom kijken.

Ze worden getest en een beetje opgepoetst en overnachten met elkaar op de school.

Zij gaan dan dinsdag weer terug naar huis.

Dan gaat hierna de administratieve molen draaien en kunnen de kinderen vanaf Januari, als het nieuwe schooljaar begint hier naar school.

Morgen gaan Hermien en ik naar de markt, 2e hands kleding kopen voor de kinderen, een overhemd voor de vaders, zo kunnen zij een beetje fatsoenlijk gekleed hier naar toe komen.

Dit alles dankzij jullie bijdrage na onze oproep.

Dan komen tot slot alle albino kids bij elkaar, krijgen van ons meegenomen hoedjes, lippen balsem en zonnebrillen.

We worden toegezongen, Be Welcome My Friends!

Een warm welkom zal er komende maandag ook voor “onze” kinderen zijn, hoe mooi is dat!

Assante Carla.

Who Cares??

De aanbiedingen stromen binnen, zoveel materialen voor het Kenia en Albino project.

Gaan we wel, gaan we niet.

De nood is hoog en dan wordt het beslissen voor mij door anderen makkelijk gemaakt.

GO FOR IT!!

Maandag ochtend 3 Oktober sta ik op  Schiphol, een beetje nerveus.

4 koffers met ieder 23 kilo aan zonnebrand crème, hoedjes, zonnebrillen en nog veel meer.

Op mijn weegschaal klopt het, maar ik zie vele koffers weer open gaan bij de incheck balie.

Het is ons goed gezind en de koffers verdwijnen richting vliegtuig.

Een zucht van verlichting slaak ik, wij kunnen aan de koffie.

Nairobi airport maandag avond, nu wordt het spannend.

Wij moeten overstappen naar Mombasa.

De bagage is niet door gelabeld en dat betekend dat we het van de band moeten halen en in een ander gebouw weer moeten inchecken.

In Maart moest de boel open, al die flessen zagen er verdacht uit.

Nu lijkt de douanier bijna te slapen en de boel rolt langs de x-ray, makkie.

Hermien en ik doen een  high five, we did it, en wat zijn we blij!

In Mombasa wacht de taxi chauffeur ons om  01.00 ’s nachts  op en de rit door de stad gaat snel, letterlijk geen kip op de weg.

Een  balzaal van een kamer is ons toebedeeld, de familie waar we normaliter verblijven heeft familie over, dus wij hebben zelf iets geboekt voor de eerste 2 nachten.

Na dinsdag telefoon en internet in orde te hebben gemaakt, sorteren we alles uit op projecten en laten we alvast wat spullen opslaan voor later tijdens ons verblijf .

Start 3 dagen Mobile Clinic:

De 3 Dagen Mobile in Kwale County waren  bijna niet doorgegaan.

De overheid gaat meer regionaal werken en ook de Mobile Clinic ronde moest op de schop.

Minder stopplaatsen, langere aanrij routes, verder reizen voor hen waar het om gaat, de gehandicapte kinderen met hun ouders.

Vaak door geld gebrek niet de  mogelijkheid om de matatu te kunnen betalen , en dan kom je dus niet met je kind!

Een deel van de  zonnebrandcrème, petten en lipsticks laden we in en we gaan op pad.

Eerst met de ambulance door de stad.

Pius de chauffeur zet de sirene aan en we zigzaggen van de ene rijstrook naar de andere aangezien we al wat tijd zijn verloren.

Kenianen zijn heel slecht in oriëntatie en halen links en rechts nogal eens door elkaar.

Onderweg pikken we Gladys de fysiotherapeute en Ali de social worker op, zij hebben de leiding deze dagen.

Wij zij  als allrounders mee en weten precies hoe het in elkaar steekt.

We crossen met de Ferrie de rivier en komen  aan in Likoni.

Hier laden we de voorraad voor de Albino kinderen die op de School for The Blinds zitten uit, verdelen doen we maandag.

Dan begint het echt, we pikken Manomizy op, een geweldig mens met een kunstbeen, en dan is het met recht een hele toer om in de ambulance te klimmen.

Ze begint te joelen, herkent ons van eerdere jaren en  is blij dat we er zijn.

Zij doet de mobilizing in deze regio en doet haar uiterste best om zoveel mogelijk kinderen voor ons te vinden.

Matuga Dispensery, dit is onze eerste stop plek en al druk bezocht.

De mobile heeft zo’n 3 maanden stil gestaan en dat doet er geen goed aan.

Geld, dat is waar het op draait, en de sponsor wilde eerst een reorganisatie doorvoeren????

We zien hier 3 kinderen met het Down Syndroom die naar een special school moeten.

Assessment wordt er geregeld en dan gaat de administratieve molen lopen,  kan nog wel een aantal maanden duren voordat het rond is.

Kids met klompvoeten, 6 vingers aan iedere hand, er komt van alles langs.

We rijden door naar Virungany Dispensery, hier zien we de eerste albino kids, 2 broers die we voorzien van petten, zonnebrandcrème en lipsticks.

Het is al laat in de middag als we in Kinangoni Dispensery aankomen, mensen met kinderen wachten al uren op ons.

De wegen zijn slecht en de aanrij routes lang,

Een zeer actieve mobiliser heeft zoveel goed werk verricht, 10 albino kids met ouders wachten  ons op.

De kinderen zien er slecht uit, verbrande gezichten, verdachte huid plekken en sinds maanden geen zonnebrandcrème gezien.

Mooi om hier gul uit te kunnen delen, 2 flessen per kind, 2 lipsticks en een pet.

Actieve ouders die een self help group hebben opgericht en regelmatig met elkaar bijeen komen. 

Hermien geeft er de Albino boeken en posters, awareness creëren is zo belangrijk!

Dit was onze laatste post vandaag, maar we zijn nog lang niet thuis.

Mister Kalimbo, een bijna 80 jarige man die ook mobiliser is wist de weg zo goed door het binnenland volgens eigen zeggen.

We zeiden nog, doe dat nou niet, ga over de asfalt weg, korter is niet altijd sneller!

Maar nee, uren lang over rode aarden wegen in het donker, vol gaten en kuilen.

We stuiteren echt van net ene gat in het andere en komen om 23.30 in het pikke donker aan.

Er zijn niet genoeg kamers voor ons allemaal, nou ja die zijn er wel maar de Kenianen willen de goedkoopste.

Wij besluiten de duurdere versie te nemen, hebben dan ook een douche, en willen naar bed!

De volgende ochtend weer vroeg op.

Magombani heet het dorp, dat is de vertaling voor 3 keer niks.

Nou het is ook een gat van niks, geen dispensery, een verpleegkundige heeft er uit eigen initiatief een soort health centre opgericht.

Dan heb je het over 2 donkere hokjes!

De ambulance stopt en het portier wordt open gerukt.

Er duikt een man de auto in en hij klimt enthousiast over de voorbank heen om ons te omhelzen. 

Chaka Magulu, de eerdere tuinman van de APDK is weer terug in zijn dorp en zo blij om ons weer te zien.

Wij zijn oprecht verrast en blij om hem te zien.

Er leven  hier 25 albino kinderen,  nu niet aanwezig, maar ik laat er lipsticks achter en beloof bij de volgende ronde de petten mee te sturen, we zijn al door onze mee genomen voorraad heen.

De dag vliegt voorbij, geen lunch onderweg, een banaan en een fles water is het voor vandaag.

Dan komen we aan in Lunga Lunga, aan de Tanzaniaanse grens.

Het district Hospital ziet er druk uit, grote groepen mensen hebben zich verzameld.

Dit is de meest afgelegen regio.

Hermien gaat met Pius de chauffeur alvast op zoek  naar kamers.

Ik richt met Gladys en Ali een spreekkamer in.

Dan schrik ik enorm, onze mobiliser heeft tegen alle gehandicapte mensen  gezegd dat ze moesten komen, er zou veel te verdelen zijn……...

Het lijkt alsof de Ferrie leegstroomt, 152 mensen staan er op de lijst, en die persen zich allemaal in de nauwe wachtruimte.

Ik waarschuw het team dat het wel erg veel volwassenen zijn, hier klopt iets niet!

Dan gaat Ali, de social worker een toespraak houden dat het alleen voor kinderen is en niet voor volwassenen.

Ik versta onderhand al wat Swahili na al die jaren en hoor de woorden ATM ( geldmachine) en MPesa ( geld overmaken via de telefoon) voorbij komen.

Als mensen zijn geregistreerd als gehandicapte krijgen zij een kleine maandelijkse toelage.

Echter, dit moet via de overheid en niet via ons, mensen worden boos, terecht.

Als je weinig hebt en je laatste centen uitgeeft aan de bus of boda boda omdat je denkt dat er iets voor je te halen valt en dit dus niet zo is, tja, dan wordt je boos.

Wellicht hebben mensen geld geleend van familie of vrienden en kun je het niet terug betalen.

Kalimbo, de mobiliser heeft de mensen met verkeerde verwachtingen hier naartoe laten komen, heel sneu.

Toch zien we nog 35 kinderen met de meest uiteenlopende afwijkingen zoals waterhoofden, klompvoeten en Cerebral Palsie, vaak veroorzaakt door zuurstof gebrek bij de bevalling.

De avond valt, we zoeken onze kamers op en eten wat.

Ik koop alle strepsils bij het apotheek winkeltje op, heb bijna geen stem  meer en ga vroeg slapen.

Vrijdag is een intense dag, zowel als afstand als belevenissen.

Mbegeni dispensery is over bevolkt.

Grote groepen mensen onder de boom en in de rij voor het consultatiebureau.

Ik pik er 1 albino jongen uit die met zijn vader is gekomen voor zonnebrandcrème.

Omdat Ali en Gladys veel “klantjes” hebben bied ik aan om de zonnebrand  uitgifte te regelen.

Dan blijkt dat de vader is gekomen om ons te begeleiden naar zijn huis, daar zijn nog 5 albino kinderen.

Ik heb een gesprek met de  vader, Pius de chauffeur  vertaalt voor me.

De kinderen worden naar school begeleid omdat het anders niet veilig is voor hen, ze worden gepest, zijn anders, zitten wel voor in de klas wegens slecht zicht.

Vader vraagt of ik niet kan regelen dat ze naar boarding school kunnen  veiliger voor hen.

Ik bied aan in ieder geval te informeren  bij de Likoni School for the Blinds, beloven kan ik niets.

Dan stappen we in en rijden met een wagen vol geladen naar het huis van de familie.

Een klein stukje grond met 2 lemen hutjes is alles wat de familie heeft, de vaders hebben  net het stukje grond omgeploegd in de hoop er iets te kunnen zaaien.

De kinderen spelen op het erf of bevinden zich in de schaduw in de hut.

Ik schrik enorm als de vaders de kinderen aan ons toont.

Zwart geverfde koppies met kroeshaar, in de hoop dat de hoofdhuid niet verder verbrand.

Enorm slechte conditie van de huid, vele wonden en lelijke plekken die niets goeds voorspellen voor hun toekomst.

Intens triest om te zien, ik vraag of we foto’s mogen maken voor de Albino Care foundation in Mombasa en de Nederlandse Albino Stichting, dat is goed.

Ik plaats deze foto’s niet bij mijn blog omdat ik niet weet wie dit allemaal leest en het zijn intens trieste foto’s.

De kinderen zijn gekleed in lappen en lorren  de mensen zijn intens arm.

Verspreiding van foto’s via social media door mijn weblog lezers, misschien goed bedoeld, wil ik  hiermee voorkomen.

De betreffende albino verenigingen mogen ze gebruiken voor hun werk en krijgen de foto’s.

Ik beloof de vaders dat er de komende weken zonnebrillen, meer zonnebrandcrème en hoeden hun kant op komen.

Hiervoor zal een deel van het sponsorgeld worden gebruikt.

Deze plek is niet in 1 dag te bereiken en de bus kost al 20 euro, deze mensen kunnen het nooit bekostigen om naar Kwale hospital te komen en zo aan zonnebrandcrème te komen.

De kinderen moeten worden geregistreerd om zo via de overheid te worden voorzien van zonnebrandcrème.

Oogheelkundige hulp hebben de kinderen nodig, kleding en nog zoveel meer!

Onze aandacht en eerste hulp voorraad is al een verademing voor hen.

WHO CARES???

De overheid die zo loopt te pronken met hun zonnebrand uitgifte?

Geregistreerden  krijgen het gratis, nou dan moet je allereerst het geld hebben om naar het ziekenhuis te komen voor registratie.

Dan een paar maanden wachten op je pasje en dan hopen dat de crème er ook werkelijk is.

De overheid laat de mensen geregeld in de steek!

En als je geen geld hebt voor vervoer dan sta je alsnog met lege handen.

Gelukkig stonden wij niet met lege handen en konden directe hulp geven met een vervolg in de komende weken.

Dat gaat de Albinism Care Foundation Mombasa verder overnemen en uitvoeren.

Ik zorg voor het geld zodat het gebeurt, dank zij jullie donaties en de jam verkoop.

Daarom is het zo belangrijk dat de albino verenigingen door gaan met de verzending  van de zonnebrandcrème en andere aanverwante artikelen.

3 dagen Mobile Clinic,  het leken er veel meer.

Zo intens, vele kilometers, slechte wegen en trieste omstandigheden.

I won’t give Up!

Assante Carla.

Nothing Happens Unless You Make It Happen.

 

Het najaar komt eraan, een mooie tijd om weer voet op Afrikaanse bodem te zetten.

 

Op 3 Oktober vertrek ik weer voor 2 1/2  week met Hermien naar Kenia.

Onze projecten bezoeken, de vooruitgang meemaken.

 

De hele zomer door zijn we druk geweest met plukken van bessen, kersen en bramen.

Anton, de man van Hermien heeft volop mee geholpen om tot een mooie opbrengst te komen.

Hermien en ik zetten dit weer om in de befaamde jammetjes, die soms al verkocht werden terwijl het nog aan de struiken hing.

De revalidatie en Albino groep zullen blij zijn met de financiële opbrengst die onder hen wordt verdeeld.

Het albino boek krijgt een vervolg.

 

Ik ga weer mee met de Mobile Clinic de “bush” in om kinderen te vinden met aangeboren handicaps die nog nooit enige medische hulp hebben gekregen.

 

Een mooie opsteker is dat ik heb kunnen regelen dat alle  120 kinderen van de School for the Blinds in onze regio gratis naar de tandarts mogen.

Ja… hier zijn ze er blij mee.

 

De Nederlandse “Dutch Dentals”, een groep tandartsen die zich ook op vrijwillige basis inzetten in onze regio, zijn de hele maand Oktober aanwezig.

2 scholen worden ingericht als heuse tandarts praktijk, waar vele honderden kinderen naar toe mogen.

Ik heb deze organisatie een aantal jaar  geleden voorzien van extractie tangen en zo helpt de een de ander.

Nu kon ik een aanvraag doen om de kids uit “mijn”  doelgroep gratis van tandheelkundige hulp te voorzien.

 

Het zal nog een happening en uitdaging worden om deze slecht ziende/blinde  “zwarte en albino”  kinderen door deze dag te loodsen.

Zaterdag 15 Oktober gaat het gebeuren, foto’s volgen dan.

 

Komende zaterdag haal ik 50 liter zonnebrandcrème  en honderden hoedjes op om de albino kinderen weer te voorzien van de zo nodige hulp middelen.

 

De “slump” school in de wijk Tudor die we in het voorjaar zo blij hebben gemaakt met tientallen school uniformen ga ik ook weer bezoeken.

School en spel materialen die nu zijn gedoneerd zullen daar hun weg vinden om zo bij te kunnen dragen aan een stukje onderwijs en ontspanning, dank aan de donoren!

 

Operatie instrumenten, operatie klompen, te veel om op te noemen.

De 46 kilo die ik mee mag nemen zijn al vol, mijn kleding in de handbagage, komt goed.

 

Dank aan alle gulle sponsoren, jam kopers en lezers onder ons!

 

Bijgesloten nog wat foto’s van afgelopen voorjaar.

 

Carla.

 

Hand in Hand.

 

Come to the ACF office !

Josphat, coördinator van de ACF belt me op met de mededeling dat er een paar dames naar het kantoor komen en hij wil graag dat Hermien en Ik hen ontmoeten.

We stappen in een tuk tuk en spoeden ons naar de Nyali Eye Clinic waar ACF gratis onderdak heeft en een kantoor mag gebruiken.

Een hoop gekakel en ik schiet stilletjes in de lach.

Het is alsof er een vliegende non binnenstapt.

Shariffah, een intelligente Moslima van 22 jaar is gekleed volgens de geldende moslim regels, een zege als je dan een Albino persoon bent.

Ze maakt kennis met 2 andere albino vriendinnen .

De ene, Sakina is Tanzaniaanse, maar getrouwd met een Keniaan, wat een geluk voor haar want als Tanzaniaanse albino ben je je leven daar niet zeker.

De dames krijgen zonnebrandcrème en de Moon/Mwezi boeken komen op tafel.

Uitbundig bekijken de dames de boeken en willen er wel 1 mee naar huis nemen, we besluiten dat ACF een soort uitleen lijst maakt om dit te kunnen doen.

Wat mooi om te zien dat men zich hier op kantoor in een veilige omgeving kan bewegen en met alle vragen die maar in hen opkomen terecht kunnen.

Josphat heeft goed werk verricht.

Vorig jaar heeft hij onbedoeld zonnebrandcrème gegeven aan een voor ons onbekende organisatie.

Nu blijkt dat dit weer gunstig heeft uitgepakt.

Shariffah mag gratis via deze Doc Ckocksey stichting een jaarcursus Sign Language  (doven tolk) doen en is hiervoor naar Mombasa verhuisd.

Tevens zijn er al een aantal albino kinderen die gratis school fees hebben ontvangen via deze stichting, goed werk.

Dan willen de dames met ons op de foto en gaan wij er weer vandoor.

 

Seaside Hospital is ons volgende doel.

Het ziekenhuis van Johnson, de huisvader van het gezin waar wij overnachten, hij is hier directeur.

Al eerder zijn hier veel operatie instrumenten naar toe gegaan en ik heb weer bij me waardoor we instrumenten sets kunnen aanvullen.

De stroom is uitgevallen, het is er bloedheet en een oorverdovend lawaai van de generator die zich onder ons raam bevind.

De oordoppen gaan in en we doen ons werk.

Na een uurtje zijn we klaar en begeven ons naar Café Mocha waar we de administratie afmaken en de operatie files laten kopiëren onder het genot van een bakkie.

 

Vrijdag ochtend 9 uur, Samuel onze vriend staat klaar met de door ons gehuurde auto, we halen Jenny op bij de APDK revalidatie kliniek en gaan op de ferry en vertrekken naar Diani Beach, een weekend bounty strand en genieten van de zee.

Een huisje op 20 meter afstand van de zee met ronddolende apen die het voorzien hebben op onze mango’s en broodjes, dat wordt goed opletten.

Het is heerlijk, eind van de middag is het hoog water en zwemmen we in de zee, het water lijkt wel badwater, zo warm is het.

De volgende ochtend 7 uur liggen we alweer in de zee, een uur later trekt het water zich terug en wordt het strand groter, hier heb je nog echte eb en vloed.

We dineren zaterdag avond in Diani Blue, een mooi klein boutique hotel dat wordt gerund door Ian, de man van Helen de oogarts.

De tafel staat bijna op het strand, we genieten, eten en  praten onder het genot van de woeste golven die bijna het terras bereiken.

 

Aan alle moois komt een eind en maandag ochtend 9 uur vertrekken we richting oogziekenhuis in Kwale.

Hier bespreken we met Helen de oogarts het oog kamp, waar aan we mee hebben geholpen.

Meer dan 1.000 mensen hebben we gezien, 50 gingen er voor operatie en kregen het zicht terug door een nieuwe lens, een mooi aantal!

Onze aanbevelingen van vorig jaar waren echt een verbetering, soms is het goed om een frisse blik van buitenstaanders te hebben en hier iets mee te doen.

We laten ons laatste sponsorgeld achter, dat komt zeker goed terecht.

 

Dan besluit ik om naar Likoni School for the Blinds te bellen, we zijn veel eerder klaar en willen geen 2 uur wachten tot deze afspraak.

Het is goed, kom maar.

 

Josphat, de albino coördinator komt aangestoven achterop een boda boda en dan is het team compleet.

Elisabeth de directrice ontvangt ons in haar kantoor.

We bespreken het Moon/Mwezi Albino boek waar ook deze school vorig jaar naar de opzet heeft gekeken en input heeft kunnen geven.

Ook hier krijgen ze een paar exemplaren.

 

Dan komt er een goed bericht.

Een Duitse bemiddelde dame heeft geïnvesteerd in de school.

Het was een Primary boarding school, voor de Secundary school moesten de studenten naar Thika afreizen, vlakbij Nairobi.

Ver weg van huis, reiskosten als de studenten naar huis gaan in de vakantie, ze kunnen immers niet alleen reizen en hebben begeleiding nodig.

Hierdoor kwam er nogal eens een drop out van studenten voor die niet meer terug kwamen omdat het transport geld een probleem is.

Nu zijn de slaapzalen gerenoveerd, is er een extra lokaal gekomen en zijn er studie materialen en onderwijzers aangetrokken.

Dit alles is in September begonnen en per 1 Januari, na de school vakantie hier zijn er 20 studenten voor de Secundary school gestart.

Geen gereis meer, op veilig en bekend terrein blijven met bekende staf, dit moet de studie resultaten goed doen!

 

Dan begeven we ons naar de aula waar alle Albino kinderen zijn verzameld, het boek wordt geïntroduceerd en uitbundig omarmd.

Alle koppies duiken in het boek, dit is een welkome aanvulling voor het creëren van awareness.

 

We zijn klaar en gaan de ferry weer over, van de laatste shillingen kopen we frietjes en een soda.

 

APDK Rehabilitation Clinic is ons laatste doel, we zetten Jenny er af en hebben nog een meeting met Leah, het hoofd.

Come in the office, Leah kijkt wat schichtig om zich heen, Hermien en ik kijken elkaar aan…

We bespreken ons bezoek, de Mobile Clinic en de verbeteringen die zijn ingetreden.

Minder kinderen tegelijkertijd in de kliniek, meer persoonlijke aandacht, intensievere fysiotherapie waardoor de revalidatie sneller gaat en de kinderen eerder naar huis kunnen.

Een mooie goede start van het nieuwe jaar.

 

Dan slaat de trom en is het feest!!

Normaal verdwijnen we net zoals we komen, stilletjes, aandacht voor ons is niet nodig, we doen het met plezier.

Nu ontkomen we niet aan de aandacht, na 5 jaar wordt het tijd voor een feestje.

De kinderen zitten op hun best op ons te wachten, zingen ons met hun zuivere stemmetjes toe in Swahili, dat komt binnen!

Hermien en ik krijgen een mooi houtsnijwerk van 2 ineen geslagen handen.

Alleen kun je het niet doen, je hebt elkaar nodig, hand in hand naar een betere  toekomst.

 

Ik geef er de tandpasta, Michiel, AVL tandarts, het wordt met open armen ontvangen, overhandig er nogmaals, nu officieel de gedoneerde camera van Maaike, maak foto’s van de snel groeiende groentetuin, dank aan alle sponsoren!

De aubergines hangen al aan de struiken en de tomaten planten dragen al bloemetjes, dat in 4 weken tijd, dat wordt smullen!

De Sukuma Wiki wordt komende week uitgeplant en de aardappels en uien gaan bijna de grond in.

De kinderen krijgen een sodaatje en pakjes koekjes, een traktatie voor hen, ze genieten er volop van.

 

Dan handelen  we dinsdag de laatste zaken af, doneren de laptop van Frances aan de ACF, ze zijn er heel blij mee en ik doe er mijn modem bij.

 

Dank aan ALLE sponsoren die het mogelijk maken zoveel voor onze Keniaanse groepen te doen.

 

500 euro voor de groentetuin van APDK

50 school jurkjes en broeken met blouse, geen sweater of schoenen,ze dragen slechts flip flops, voor de kinderen in de slumpschool van Tudor.

5 Albino kinderen in een nieuw volledig school uniform incl. schoenen en sweater.

Laptop voor ACF, dank Frances.

Aangemeten bril voor Josphat de ACF coördinator die zoveel goed werk doet met een tomeloze inzet.

Camera voor ACF en APDK, dank Bram, Gerda en Maaike.

100 euro voor Kwale Eye Hospital.

Reisgeld voor het lieve ADHD jochie en begeleider dat ik tijdens de Mobile Clinic vond en nu kan worden geopereerd.

185 flessen zonnebrandcrème, hoedjes en brillen via SAA.

Tassen vol brillen die een 2e leven gaan vinden via de oogkliniek, dankzij de brillenwinkels in Badhoevedorp.

 

It’s done.

Ik kwam met koffers vol sponsor spullen, 2 laptops, 2 camera’s en mijn tablet en telefoon.

Ik ga naar huis met lege koffers en 1 telefoon, maar met een schat aan positieve herinneringen.

 

Asante Sana   Carla.

 

Focus on what you can change.

Het is maandag ochtend  als we weer vertrekken na een heerlijk weekend Lions Bluff lodge.

Veel  game drives hebben we gemaakt, leeuwen gespot, bush breakfast op de savanne, wat was dat genieten.

Mombasa wacht weer op ons en de matatu rit verloopt soepel.

In 4 uur komen we weer in de hussel en bussel van Mombasa aan.

We zetten eerst  Pieterke en Jenny onderweg in de tuk tuk naar de  APDK en dan doorkruizen wij de stad verder  met de matatu.

We hebben geluk, na een tankstop in het centrum rijden we mee tot bijna thuis en hoeven we niet over te stappen.

De deur bediende van de matatu, een echt geinteresseerde jongeman hoort aan wat we allemaal doen hier, hij  wil mijn telefoon nummer wel hebben, ik glimlach, dat doen we niet, ook geen vals nummer, hij snapt het.

Dan bekijkt hij ons nog eens goed, en zegt  “You did a good job “ , dat is leuk om uit een onbekende Keniaanse mond te horen.

 

Kibirani school in Kilifi county is op dinsdag ons volgende project.

Euice, Clinton en Josphat, het bestuur van de albino vereniging gaan vandaag met ons op pad.

Het lijkt wel een schoolreisje, we hebben  lol en  zingen in de auto.

Clinton rijdt ons in een uur in  sukkeldraf naar Kilifi.

Gisteren waren er opstootjes wegens manifestaties omtrent de elections volgend jaar, nu is het rustig onderweg met wel veel politie stops en blokkades.

We komen bij de school aan, hier zitten Visual Impared kids op school, de braille machines kijken ons aan, zorgvuldig afgedekt tot ze weer gebruikt  worden.

We bezoeken 5 albino kinderen die door mijn donoren in een nieuw school uniform worden gestoken, inclusief een vreselijk warme trui, school vooschrift!

Tevens hebben we zonnebrandcreme, hoedjes en lipsticks mee.

De school leiding is blij dat we er zijn.

3 van de 5 kinderen zijn aanwezig, de andere 2 verwachten ze een dezer dagen weer terug.

De kids hebben tussentijds een paar dagen extra vrij omdat ze klein zijn en anders heimwee krijgen als ze alleen in de school vakantie naar huis gaan.

Dan doet het probleem zich voor  dat dit wel extra reisgeld kost voor de ouders, een dilemma.

 

De speciale Moon/Mwezi boeken komen op tafel.

Deze boeken gaan over een meisje “ Moon”  dat albino is en het wordt gebruikt om uitleg te geven over albinisme en alle problemen die het met zich mee brengt.

Vorig jaar hebben we voor de auteurs gesproken met diverse scholen, en andere groepen om hun imput hierin te verwerken.

Nu is er een mooi  boek uit voort gekomen in Engels en Ki Swahili, waarvan er een aantal door de donoren van Hermien gesponsord zijn.

De onderwijzers zijn blij, de kinderen overdonderd en zij moeten  nog verwerken wat er ineens allemaal op hen afkomt.

Dan blijkt dat delen er  echt  toe doet.

Afgelopen jaar heeft Josphat uit de zonnebrand voorraad een deel aan een voor ons onbekende stichting  gegeven waardoor de Mombasa groep minder te verdelen had.

Maar… deze stichting sponsort nu wel voor ongeveer 10 albino kinderen hun school fees in onze regio zodat zij onbezorgd naar school kunnen.

De ene hand wast de andere schoon en je kunt niet zonder elkaar blijkt maar weer.

Het is mooi geweest en we gaan weer op huis aan, kopen water en bananen voor onderweg en sukkelen weer terug naar Mombasa.

Hier hebben we een overleg met het albino bestuur om de laatste zaken af te ronden.

We genieten van het ijs en de sapjes die we onderweg kopen  en wachten uren…..op ons avond eten dat zorgvuldig wordt bereid door de huishoud meisjes van Eunice.

Het wordt een latertje…..

 

Tudor slumps, hier huist het schooltje waar Kate onze vriendin  helpt.

We worden in de wijk opgehaald door een vrouwelijke dominee die ons naar het schooltje brengt, anders is het voor ons niet te vinden.

Het is niets meer dan mud houses en zondags huist hier de kerk.

Gisteren avond belde Kate nog  om door te geven toch echt dichte schoenen aan te doen en dat was niet voor niets.

Ik heb wel beelden van de slumps in Bangladesh gezien, dit doet er niet voor onder.

Ik spring van de ene steen naar de andere zak gevuld met mud, oppassend dat ik mezelf niet aan uitstekende spijkers nagel of uitglij in de drab en uitwerpselen.

Wat een treurnis, de armoede is te ruiken!!

Open riolen geuren me tegemoed, kippen scharrelen er rond, ik maak wat foto’s uit het zicht van de mensen.

Vorig jaar heeft Kate 210 euro gekregen voor school uniformen, ik zag geen foto’s, informeerde zo nu en dan bezorgd  hoe het er mee stond, het is uiteindelijk geld van sponsoren waar we mee op pad zijn en dan wil ik graag laten zien dat het werkelijk besteed wordt.

Nu ben ik blij te zien dat het geld van vorig jaar er nog steeds is en hebben we maar liefst 50!!!!! kinderen in het slump schooltje kunnen verblijden met een uniform.

Kate heeft rollen stof gekocht en een naaister de uniformen laten maken.

De meisjes een jurk en de jongens een broek en blouse, geen sweater die toch niet gedragen wordt en geen dure schoenen, de kinderen lopen allemaal op slippertjes.

Hierdoor worden er dus veel meer kinderen in het nieuw gestoken dan de bedoeling was, dat is mooi meegenomen.

We worden onder luid gezang  verwelkomt door de kinderen die er blij uitzien en vandaag voor het eerst hun nieuwe uniform aanhebben.

Dan blijkt dat er nog 10 kinderen geen uniform hebben, Hermien  en ik trekken de sponsor portomonee open en doneren nog eens 100 euro om zo ook de laatste kinderen volgende week te verblijden met een uniform, dan horen ze er ook bij.

Na een uurtje vetrekken we weer, het kindergezang verstilt,  ik ben onder de indruk.

 

We pakken de tuk tuk en gaan met Kate mee naar huis en verblijden haar met babykleertjes en schoentjes voor haar dochtertje en echte Hollandse stroopwafels.

Dan hebben we het gehad, het is extreem heet en er is een hoge lucht vochtigheid.

De Kenianen klagen steen en been over de hitte, het is extreem.

Wij strijken neer met wifi en een lekkere cappuccino.

Gemiddeld  5 euro voor jurkje of  broek met blouse als uniform, wij drinken een cappuccino voor 2 euro, wat een tegenstellingen.

We focussen ons op een paar projecten en zien dat het er  echt toe doet.

We zien door de jaren heen de verbeteringen binnen onze groepen en dat moedigt aan om door te gaan, dit dankzij jullie als sponsoren  en iedereen is blij met jullie deelname.

 

Dan is er nog geld over, ja echt.

Josphat, lid van het albino bestuur, een harde werker voor het bestuur en werkloos  ziet bijna niets en ligt met zijn oog op de telefoon om te zien wie hem gebeld heeft.

Ik kon het gisteren niet aanzien toen ik dit opmerkte, een bril bekostigen kan hij niet.

Een speciaal opgemeten bril moet er komen, en dat gebeurt nu  dankzij jullie.

De oogkliniek gaat hem goede glazen aanmeten en voor een speciale prijs krijgt hij een nieuwe bril.

100 euro kost het, ik gaf het met liefde.

 

 

Assante Carla.

 

Sparkling Eyes.

 

Nairobi, Dar es Salaam, Voi, Mwatate!!

Het is woensdag ochtend als Hermien en ik uit de TukTuk buitelen en in de armen vallen van menig bus chauffeur.

Alle aankomst plekken worden ons toegeschreeuwd en alle buschauffeurs willen ons mee hebben.

Nee we gaan niet mee, nee we wachten op vrienden, alsjeblieft luister even naar ons!

Het is tegen dovemans oren gezegd, luisteren doen de mannen niet.

De tassen worden ons bijna uit de handen geplukt zo graag hebben ze klanten.

 

Hermien en ik zijn er bedreven in na al een aantal keren een verre rit te hebben gemaakt en we weten precies wat we willen en waar we willen zitten in de matatu.

Het is een rit van ca 4 uur dus dat is wel van belang.

Als ook Pieterke en Jenny zijn gebracht door de chauffeur van de APDK stappen we op de eerste matatu af en na bijna een uur wachten zijn we vol en gaan eindelijk rijden.

 

De bestemming is Mwatate alwaar de dependance van Kwale Eye Hospital zich bevind.

Hier zal het zich de komende 3 dagen afspelen, een gesponsord oogkamp voor de lokale mensen waarvan maar weinigen zich betaalde oogzorg kunnen bekostigen.

Dat dit nu gratis is wordt omarmd door de bevolking en zij komen in grote getale op dit oogkamp af.

 

In Mwatate aangekomen stappen we achterop de Boda Boda die ons naar ons onderkomen van de komende dagen brengt.

 

Palace Hotel, een luze naam voor het locale onderkomen in Mwatate waar we woensdag middag na de verre rit aankomen.

Een kamer met twijfelaar waar Hermien en ik de komende dagen in slapen en een fan en douche met wc, een luxe voor de maatstaven hier.

Als we zijn gesetteld bezoeken we Tree Tops, de locale eettent in het dorp, ons zo bekend van de Mobile Clinic.

Heerlijke frietjes waarvan we genieten  na al die chapati en bonen  alsmede een heerlijke Mango juice.

Dan bezoeken we het team in de oogkliniek waar alles wordt voorbereid voor de komende dagen.

Het team is blij om Hermien en mij weer te zien en hoe blij ze met ons zijn blijkt de volgende dagen wel.

We begroeten Dobson de operatie assistent en huggen wat af, er wordt veel gelachen, dan blijkt dat wij Ali voor Dobson aanzien, nou ja ze lijken ook allemaal op elkaar.

Het is een vrolijke boel  en ‘s avonds eten we met elkaar en wordt het schema en de indeling voor de volgende dag gemaakt.

2 plekken bezoeken we de eerste dag, ik neem Pieterke mee om de mensen in te schrijven, de apotheek te beheren, ogen te druppelen en brillen uit te geven, Philip is de optometrist en locale mobilisers helpen ons met de oog testen en het tolken.

Als we aankomen op onze plek in Bura dispensery is het al een volle bak met wachtende mensen, blij ons te zien.

Mobilisers helpen de wachtende mensen hun formulier in te vullen, niet iedereen kan lezen en schrijven en sommige ouderen weten niet hoe oud ze zijn.

Philip doet een eerste snelle ronde en loopt langs de rijen mensen en kijkt sommigen al diep in de ogen.

De eerste cataract klanten worden er uitgepikt en nader onderzocht.

Pieterke en ik stallen alle medicijnen en brillen uit en het feest kan beginnen.

 

180 mensen zien we vandaag, wat een aantal en we werken non stop door tot 5 uur.

Af en toe wat water, een sultana en een nog niet helemaal rijpe mango die we van een locale dame kopen is ons menu van vandaag.

Maar wat mooi om de glimmende blije ogen te zien.

Een lees bril krijgen en dan de bijbel weer te kunnen lezen bij het schamele licht in de hutjes, het is een zege.

De cataract patienten die voor operatie gaan geven we melk en droog brood, de mensen hebben vanaf vanmorgen 6 uur waarschijnlijk niet meer gegeten, als ze dat al hebben gedaan.

We zorgen ervoor dat ze met het melk en het brood niet tegen de vlakte gaan, ze hebben namelijk nog een aardige rit te gaan naar de kliniek en dan een prik in je oog, het is geen pretje hoor.

Dan zijn we door de patienten van vandaag heen en worden weer opgehaald en bij de kliniek afgezet waar het een drukte van belang is met wachtende mensen  voor operatie.

Dan blijkt dat 1 operatie microscoop het heeft begeven en de stroom zo nu en dan uitvalt.

Het is een lange dag en de geopereerde patienten gaan naar een locaal ziekenhuisje waar ze overnachten om de volgende dag na controle weer naar huis te worden gebracht.

 

Mgange is onze post voor de tweede dag, een uur durende rit hoog in de bergen waar we met nevelen worden omhult.

Hier wacht ons een nog grotere groep mensen, 190 in totaal.

Deze mensen zijn duidelijk minder geschoold, hier spreken veel minder mensen Engels, zij komen duidelijk veel minder van de berg af en onder de mensen.

Lokale Mobilisers zorgen voor de orde en wij bouwen het kamp weer op.

Wat zijn de mensen blij ons te zien.

Oude lachende tandeloze bekkies die hele verhalen in Swahili op ons afvuren, wat een genot om mee te maken.

Krom lopend met een stok, bijna blind en begeleid door een familielid, achterop een boda boda, uren lopend, met de matatu,  op deze manier komen de mensen naar ons toe.

 

Dan ga ik weer eens buiten kijken of de wachtende rij al wat slinkt.

Ik kijk een man op de rug en zie een wite hand uit een mouw steken, het zal toch niet??

Dan besluit ik er op af te gaan en wat een verrassing, Caleb, een 68 jarige trotse Albino man die perfect Engels spreekt, ik ben in mijn nopjes.

Hij laat me zijn pasje zien, hij is ingeschreven als  gehandicapt en kan daardoor ook via het locale ziekenhuis aan zonnebrandcreme komen die door de overheid  maar mondjes maat wordt verstrekt.

Altijd sleep ik zonnebrand crème met me mee, niet voor niets blijkt alweer.

Dan gaat zijn tasje open en laat hij me 2 bijna lege flessen zien, Nivea en Ambre Soleil, welke is beter vraagt hij me.

Ik stel hem gerust dat beide goed zijn en ben heel blij om te zien dat dit uit de verscheepte voorraad van vorig jaar komt en ook hoog in de bergen zijn bestemming heeft gevonden.

Het is wederom een lange dag, vele lees brillen worden er verstrekt.

Als de leesbril op sterkte op is knijpen  Pieterke en ik  een oogje dicht en geven iets sterker of iets lichter, het is altijd beter dan niets en de mensen zijn blij als we ze testen en blijkt dat ze meer kunnen zien.

7 patienten voor cataract operatie hebben we vandaag op onze plek en we dalen om 5 uur de berg weer af en komen na een uur gehobbel weer in de kliniek aan.

Er wordt tot vanavond  20.00 uur door geopereerd, maar dan zijn alle patienten geholpen.

1000 mensen gezien deze dagen waarvan 42 voor cataract operatie.

Blije mensen die met glimmende ogen naar ons kijken en blij zijn dat we er voor hen waren.

Een unieke kans die zij hebben genomen om eenmaal gratis oogheelkundige hulp te krijgen.

 

Dan sluiten we zaterdag ochtend af met controle van alle geopeerde patienten en worden zij verblijdt met een gesponsord handdoekje van Toyota Kenia, goed om als zweetdoek te gebruikten.

De landcruisers en safari busjes staan te wachten om de mensen weer naar hun dorp ver weg terug te brengen waar ook zij nu kunnen deelnemen aan het dorpse leven door het zicht dat ze weer terug hebben gekregen.

Dankbaar ben ik dat ik dit heb kunnen doen!

 

De taxi staat voor ons klaar en wij laten ons al hotsend en botsend de berg weer op rijden, op naar Lions Bluff, een prachtige lodge, het is er hemel op aarde.

Beesten spotten  doen we in de vroege ochtend en  avond, bush breakfast in de middle of nowhere op de savanne, we halen er alles uit en laten ons deze 2 dagen verwennen.

Glimmende ogen krijgen we als we de leeuwen spotten die naar ons liggen te loeren, het is een feestje!

 

Maandag weer terug naar de werkelijkheid van het warme Mombasa, nu even opladen en genieten.